SadmanStanding

อ่า...ปีที่แล้วผ่าตัดไทรอยด์ แล้วแม่บนกับพระพรหมไว้ว่าจะให้ลูกไปบวช3วันถ้าผ่าแล้วหายดี เสียงไม่แหบ เพิ่งมีโอกาสได้ไปบวชแก้บนนี่แหละ ที่วัดแห่งหนึ่งในนนทบุรี

ใจก็ไม่ค่อยเป็นสมาธิเท่าไร = =" ถูกมองด้วยสายตาพิลึกเพราะทรงผมเช่นเคย นั่งสมาธิใจก็ไม่เป็นสมาธิเพราะใจอยู่กะงาน กับ...มีเรื่องอะไรนิดหน่อย วัน ๆ ก็ทำวัตรกินอาหารวันละมื้อ อืม... ศีลขาดกระจายเพราะตบยุงกับบี้มด...แบบนี้ดีแล้วเรอะ

วันแรกยังอยู่ที่วัด แล้วกลับไปค้างบ้าน1คืน เลยไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไร ถือว่าโอเคนะ

แล้ววันแรกที่อยู่วัด ฮามาก เปิดอ่านบทสวด สวดตามพระอยู่ดี ๆ เจอภาษาบาลีคำว่า "ทาคามิ"

กว๊ากกกกกกกกกก! (/ปาหนังสือทิ้ง) อีเห็ด! ตูหนีเข้าวัดเอ็งยังตามมาอีกเร้อออออ =[]=lll กรี๊ดดดดด (/วิ่งพล่านกลางศาลา)

ไม่พอ...ในวันเดียวกันนั้น พอมีเวลาว่างเลยลงไปอ่านหนังสือธรรมะกับแม่ที่ชั้นใต้ดินตึกหนึ่ง เลยเลือกธรรมะกับเทคโนโลยีมาอ่าน เพราะเห็นเล่มบาง ๆ เหมาะกับเวลา แล้วก็น่าสนใจดี

อ่านไป ๆ หลวงพ่อที่เขียนก็พูดไปถึงเรื่องนักวิทยาศาสตร์คนนู้นคนนี้ แล้วก็พูดถึง...สถาบันวิจัยชื่อ Argonne (อาร์กอน) (อ่านแบบไอ้โด๋ย อากอนเนะ~)

=[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อีเห็ดดดดดดดดดดดดด (/ปาหนังสือทิ้ง)

จะไม่ให้ตูตัดทางโลกเลยใช่ม้ายยยยยยยยยยย (/แดกหนังสือ)

สถาบันวิจัยในโลกนี้มีเป็นหมื่น ๆ แสน ๆ แห่ง(มั่ว) ทำไมเจาะจงต้องยกที่นี่มา แล้วทำไมตูต้องหยิบเล่มนี้มาอ่านด้วยฟร้าาาาาาาา (/วิ่งพล่านทั่วห้องสมุด) 

โอเค...ตูหมดสิ้นหนทางตัดทางโลกแล้ว เลยใช้เวลาที่เหลือนั่งคิดนิยายเรื่องใหม่ซะเลย วะฮ่า ๆ (/บ้าไปเลย)

อืม ก็ไม่มีอะไรมากมายนัก พอบวชเสร็จก็กลับมาหอ แต่เดี๋ยวก็ต้องไปที่มหาลัยที่กรุงเทพอีกแล้ว...OTZ แม่ม...

อา ๆ แล้วตอนกลับหอมา ชื่นใจโคตร เปิดคอมมาเจอBGเป็นมายลูก ๆ 3คน  (ก็ตั้งไว้เองนี่หว่า)  อา...มีความสุข

แล้วก็เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น...

ความรู้สึกที่ได้ "แปะ ๆ นิ้ว" กะลูกน่ะ

เข้าใจม้ายยยยย เข้าใจม้ายยยยยยยยยย (/เสียสติ) 

แปะนิ้วน่ะ  แปะ ๆ นิ้วน่ะ! เข้าใจม้ายยยย!!!

เห็นอยู่ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะทำแบบนี้ แต่พอเอานิ้วไปจิ้มนิ้วกะอากอนปุ๊บ อ๊ากกกกก (/วิ่งพล่าน) มันดีใจ มันปลื้มน่ะ เข้าใจม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย (/วิ่งหนีกลับไปบวช)

อา แล้วก็เจอเรื่องไม่ค่อยดี... ก็เลยอยากจะวาดอะไรยิ้ม ๆ ซะหน่อย ว่าจะวาดโคบังยิ้มตาหยีแต่เม้าปากกามันลื่นอ่ะ คุมยังไงก็ไม่อยู่ เลยออกมาแบบนี้

...ทีแรกว่าจะวาดเล่น ไม่ลงสีนะเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะ 

โคบังซาเมะ : ลดโลกร้อนกันนะ~ Q(>w<,,)

ไอ้โด๋ย : .......น....น่ารัก....ว่ะ....สาด....

รู้สึกอยากออกไปปลูกเสงี่ยมทันที...

สเตตัส (ทับศัพท์ซะงั้น)

ร่างกาย : ปวดเมื่อยเหนื่อยล้า

จิตใจ : สบายดี หดหู่เหี่ยวแห้งเป็นบางอารมณ์ บางที...ก็คิดว่า ไม่น่า ไม่เป็นอย่างนั้นหรอก เป็นไปไม่ได้ แต่ว่า...บางทีก็ติดใจสงสัยจน... ทำไมทุกครั้งต้องเป็นเราที่คอยถนอมความรู้สึกของพวกเขาด้วยนะ ฉันก็มีเรื่องที่อยากทำเหมือนกันนะ แล้วก็...ไม่อยากรู้ว่าถูกใครหลอกลวงหรือเปล่า ถ้าจะหลอกกันก็อย่าทำให้รู้ตัวได้มั้ย ของแค่นั้นน่ะช่างเถอะ แต่ทำไมถึงไม่บอกกันสักคำนะ แล้วแบบนี้จะให้คิดยังไงได้...ทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ คนใกล้ตัวเป็นแบบนี้มัน...ทรมานจริง ๆ นะ

ก็ยังดีที่มีลูก ๆ เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

กลัวทุกสิ่งจะพังพินาศลงจริง ๆ ...

หรือจะแกล้งเป็นคนโง่ ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ต่อไปดีนะ...

เวลา : หายไปไหนหมดวะ...

นิยาย : น่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี

การ์ตูน : ขอเวลาอีกหน่อยนะ

ได : จะรีบเคลียร์ทั้งเฮดและไดอากอน เห็นคุ่นพิจารณาฮาราโอะใหม่แล้ว ทางนี้ก็คงต้องพยายามให้มากขึ้นเหมือนกันสินะ...

ประกาศ :

**คืนนี้ กี่โมงยังไม่รู้แต่คิดว่าหลัง2ทุ่ม ประชุมคนที่ทำเฮดไดใหม่นะจ๊ะ หวังว่าจะอยู่กันครบ แต่ถ้าใครไม่สะดวกจริง ๆ จะเลื่อนไปก่อนก็ได้...

**มีเรื่องจะปรึกษาไบรท์นิดหน่อยด้วย