SadmanStanding

          Chapter 05 : Everytime

          กล่องขนมถูกวางลงตรงหน้าเจ้าหนุ่มตัวกลม ภายในห้องชมรมที่มีเพียงเขากับมุซาชิเงียบงัน หลังจากนั่งจ้องขนมจนน้ำลายยืดย้อยครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดคุริตะก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

          "ม...มุซาชิ ขนมนี่..."

          "เอ๋ ก็ซื้อมาให้นายนั่นแหละ กินสิ" มุซาชิที่กำลังจิบกาแฟหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยความงุนงงเพราะนึกว่าคุริตะจะรู้ความหมายอยู่แล้วเสียอีก เท่านั้นเองเจ้าอ้วนก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจแล้วเปิดกล่องเค้กทำท่าจะเขมือบทันที

          "...ตอบแทน...ที่อุตส่าห์ให้คำแนะนำฉันน่ะ"

          "หืม ง่ำ ๆ งั้นก็แปลว่า...ไปเดทกันแล้วน่ะสิ" คุริตะทำตาโตเปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็น แต่ความอยากกินของเขาเหนือกว่า เจ้าตัวจึงได้แต่เขมือบขนมไปเงียบ ๆ ฝ่ายมุซาชิอมยิ้มเพียงเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มนั้นแฝงความเศร้าเอาไว้เพียงบางเบา เขานึกถึงหลายวันก่อน วันนั้นที่อากอนมาค้างที่บ้านโดยไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างเคย

          อาจดูโง่ ที่เขาเรียกมันว่าการเดท และไม่มีโอกาสแม้แต่จะบอกรัก...ทว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว มุซาชิหลับตาลงเฝ้านึกถึงคน ๆ นั้น ก่อนจะหันไปมองคุริตะ

          "ฉันไม่ได้...คบกับเขาหรอก" มุซาชิเอ่ยเสียงนิ่ง คุริตะชะงักการกินแล้วหันไปหาเพื่อนราวกับไม่เข้าใจ

          "ท...ทำไมล่ะ อุตส่าห์ไปเดทกันแล้วนี่นา..." เจ้าอ้วนเลิกลั่กทันที "ร...หรือว่าเดทไม่ประสบความสำเร็จเหรอ..."

          "ไม่หรอก ก็เป็นเดทที่ดีนี่" มุซาชิแสร้งยิ้ม "จนฉันเกือบจะ...ทำอะไรโง่ ๆ ลงไป"

          จู่ ๆ สีหน้าของชายหน้าแก่ก็เศร้าลงอย่างกะทันหันราวกับเป็นสิ่งที่เกินจะปิดบัง ตั้งแต่เมื่อไรนะ ที่เขารู้สึก...รักคน ๆ นั้นมากขนาดนี้ ไม่ใช่เพียงแค่ต้องการร่างกาย ไม่ใช่แค่การแก้แค้น คำว่าหลงรัก ทั้งหลง...และรักนั้น คงจะเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุด ทั้งที่เจ้านั่นก็นิสัยเสียซะไม่มีแท้ ๆ ...

          คุริตะอ้ำอึ้ง เขาหันไปมองมุซาชิพร้อมทั้งรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดนั้น ไม่เข้าใจเหตุการณ์หรือว่าเหตุผล และแม้แต่คำว่าทำอะไรโง่ ๆ นั้นคืออะไร

          "...มุซาชิน่ะ รักเขามากเลยสินะ"

          "...นั่นสินะ" เขาเบนคำตอบไป

          ถ้างั้น...ทำไมถึงไม่บอกรักออกไปล่ะ ทำไมถึงไม่ขอคบล่ะมุซาชิ ก็ไหนบอกว่าไม่อยากให้เขากลายเป็นของคนอื่นไงล่ะ คุริตะมีคำถามมากมายผุดขึ้นในใจทันที แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเลย ในที่สุดมุซาชิก็ลุกขึ้นยืน เขายังมีงานต้องเคลียร์ ก็เพราะเจ้าฮิรุม่านั่นแหละที่สั่งให้อาจารย์ใหญ่ต่อเติมห้องชมรม ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไรกันแน่สินะ...

          มุซาชิออกจากห้องไปเตรียมตัวทำงานต่อ ส่วนคุริตะนั้นนั่งหม่ำเค้กที่ยังเหลืออยู่ ทว่าสีหน้ากลับดูไม่ค่อยสดชื่นอย่างเคย เขาอยากจะช่วยมุซาชิ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี แล้วก็...มันจะกลายเป็นจุ้นจ้านมากเกินไปหรือเปล่านะ...

          "เคี๊ยก ๆ ๆ ๆ ๆ " เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้อง คุริตะสะดุ้งเฮือกใหญ่พลางหันรีหันขวางหาต้นตอ

          "เจ้าหน้าแก่กับเจ้าแป๊ะอ้วน ทำตัวมีลับลมคมในจริง ๆ นี่หว่า" ว่าแล้วเจ้าของเสียงก็ถีบประตูตู้ล็อกเกอร์ออกมา อยู่ในล็อกเกอร์! คุริตะสะดุ้งแล้วหน้าซีดราวกับเจอผี ฮิรุม่าโดดขึ้นมานั่งยอง ๆ บนโต๊ะวางแผนตรงหน้าคุริตะแล้วหยิกแก้มยุ้ย ๆ นั้นด้วยความหมั่นไส้

          "ไหน ๆ คายออกมาให้หมดนะเฟ้ย เรื่องแฟนของเจ้าหน้าแก่น่ะ"

          "อ๋อย ๆ อย่าหยิกซี่" คุริตะร้องโอดโอยฮิรุม่าจึงปล่อยมือให้ตามคำขอ "ฟ...แฟนเฟินอะไรกัน ไม่มีซะหน่อยน้า"

          "หนอย นึกว่าฉันไม่ได้ยินหรือไงฟะ" คราวนี้ฮิรุม่าหยิกแก้มอีกฝ่ายทั้งสองข้างพร้อมดึงยืดออก "มุซาชิน่ะ...รักเขามากเลยสินะ นั่นสินะ เคี๊ยก ๆ ขำจะกลิ้งตายฟ่ะ เจ้านั่นก็ถึงวัยปลูกไร่ดอกอุตพิตกะเค้าแล้วสินะเนี่ย"

          "อ...อ๋อย~ อย่าน้า อย่าเข้าไปยุ่งกับเขาเลยน่า ด...เดี๋ยวมุซาชิก็โกรธกันพอดี" คุริตะพยายามหาข้ออ้างรั้งฮิรุม่าเอาไว้

          "หือ แกก็อยากช่วยให้หมอนั่นสมหวังไม่ใช่หรือไง" เขาปล่อยมือจากแก้มยุ้ย ๆ นั่นอีกครั้ง "เคี๊ยก ๆ อย่างแกจะไปช่วยวางแผนอะไรได้มากมายฟะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ฮิรุม่าหัวเราะเจ้าเล่ห์พลางเอามือแตะไว้ที่ปลายคาง

          "ก่อนอื่น...ก็ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครสินะ"

          ---------------------------------

          เสียงครวญครางของร่างที่อยู่เบื้องล่าง แล้วร่างกายขาวเนียนที่บิดกายไปมาอย่างเร่าร้อนนั้นกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเร่าร้อนไปด้วยเลย กลับกันนั้นชายหนุ่มรู้สึกรำคาญ... เสียงหวานนั้นพร่ำเรียกชื่อเขาขณะที่เขาขยับกายลึกเข้าไปในตัวเธอ ทว่าเขาไม่ได้ต้องการ... แม้กระนั้นเขาก็สอดนิ้วเข้าไปในปากเธอเพื่อเร้าอารมณ์เหมือนที่เจ้านั่นชอบทำกับเขา ไม่สิ...เขาคงแค่...รำคาญเสียงยัยนี่เท่านั้นล่ะมั้ง

          "อา...อา..." ร่างนั้นกอดรัดเขาแน่นราวกับรักกันมานานแรมปีทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วแท้ ๆ อากอนหันไปยังโทรศัทพ์ที่กำลังสั่น พอเห็นชื่อพี่ชายขึ้นมาก็ยิ้มย่องอย่างนึกสนุก เขารีบกดรับสายทันที

          "อากอน นายอยู่ไหน วันนี้ก็ไม่คิดจะซ้อมหรือไงกัน หา" อุนซุยบ่นเป็นชุดแต่น้ำเสียงยังนิ่งอยู่ อากอนเหยียดยิ้มพร้อมจงใจโหมแรงกับสิ่งที่ทำอยู่มากขึ้นแล้วปล่อยนิ้วออกจากปากของอีกฝ่าย ทำให้เสียงที่น่ารำคาญนั้นครวญครางขึ้นอีกครั้ง

          "น...นายทำอะไรอยู่น่ะ" อุนซุยละล่ำละลักถาม น้ำเสียงนั้นในที่สุดก็ตื่นตระหนกจนได้

          "เห...ไม่รู้จริง ๆ อ่ะ อุนซุยจัง~" เขาแสร้งทำเสียงอ้อล้อ

          "จ...เจ้าบ้า!" ฝ่ายพี่ชายรีบยกมือกุมขมับเพื่อบังใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นมา "ส...เสร็จแล้วรีบมาเลยนะ!"

          "หืม...เสร็จสักกี่รอบแล้วถึงไปดีล่ะ"

          "นี่แก!"

          "น่า ๆ" อากอนหัวเราะร่วน "รู้แล้วน่า กะอีแค่ซ้อม ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่หว่า" เขาตอบไปอย่างเคยพร้อมกับส่งเสียงครางขึ้นมา อุนซุยจึงรีบตัดสายทิ้งทันที อากอนถอนหายใจ ขี้อายไม่เปลี่ยนเลยนะ...เจ้าโง่เอ๊ย...

          แม้จะแกล้งบอกอุนซุยไปแบบนั้น ทว่าเสร็จเสร็จธุระกับผู้หญิงคนนั้นแล้วเขาก็หนีออกมาก่อนทันที อากอนเดินไปตามทางเท้าอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ไปซ้อมแน่ ๆ อยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีนัด แล้วก็เบื่อที่จะทำอะไร ๆ กับยัยพวกนั้นแล้วด้วย

          ไม่ว่าใคร ๆ ก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกเติมเต็มได้

          เว้นแต่หมอนั่น...

          เขานึกเกลียดตัวเอง ที่เอาแต่คิดถึงมุซาชิตลอดเวลา...ตลอดเวลา... อากอนเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าโดยที่ไม่ได้อยากจะซื้ออะไร ขาของเขาก้าวเดินไปทางโน้นทางนี้ แสร้งทำเป็นเลือกดูของไปเรื่อย ทั้งที่หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เลยสักนิด ใช่...เพราะหมอนั่นนั่นแหละ ทั้งหัวใจ...ทั้งร่างกายของเขา มันปั่นป่วนไปหมด

          ตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด เขาก็แทบไม่ได้สัมผัสหมอนั่นเลย ไม่รู้ว่าจะเล่นตัวอะไรนักหนา... ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นโทรไปหามุซาชิทั้งที่ยังไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไร

          "หือ ว่าไง" เพียงไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง

          "เออ ทำอะไรอยู่"

          "...ก็วันนี้เลิกงานสี่โมงก็เลยกลับมาบ้านแล้ว เพิ่งอาบน้ำเสร็จน่ะ"

          "หืม..." อากอนยิ้มอย่างนึกสนุกแล้วเดินไปนั่งที่มุมเงียบ ๆ ใกล้ทางหนีไฟของห้างสรรพสินค้า บริเวณนี้ปลอดคน เจ้านั่นเพิ่งอาบน้ำเสร็จงั้นเหรอ ทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาทันทีเลย...

          "เฮ้ รู้มั้ย ตอนนี้ถ้าฉันอยู่ที่นั่น ฉันจะกอดแก" อากอนนั่งลงที่เก้าอี้พักผ่อนในมุมปลอดคนนั้น "เลียซอกคอที่มีแต่กล้ามเนื้อนั่น กัดเบา ๆ แกชอบใช่มั้ยล่ะ"

          "...เล่นอะไรอีกล่ะ"

          "เซ็กส์โฟนไง ไม่เคยเหรอ" อากอนเหยียดยิ้ม น้ำเสียงสนุกจนฝ่ายมุซาชิรู้สึกได้ "หืม...ฉันจะลูบแกทั้งตัวเลย ที่ต้นขาด้วย จากนั้น...แกก็จะหันมาแล้วก็จูบฉันล่ะสิ จะสอดลิ้นเข้ามา...แล้วก็ดันฉันไปตรงไหนก็ได้ที่มีที่ให้พิง ผนังบ้าน? เตียง? หรือว่าบนพื้นล่ะ?"

          มุซาชินิ่งเงียบ อาจเพราะเขากำลังคิดแบบนั้นอยู่จริง ๆ คำพูดของอากอนทำให้เขาเผลอจินตนาการไป ชายหน้าเข้มพยายามสงบสติอารมณ์  ร่างกายที่เปียกชื้นนั้นเกิดความรู้สึกโหยหาขึ้นมา แต่อย่าบ้าไปหน่อยเลย จะให้เขา...ทำอะไรแบบนั้นขณะที่อากอนมันนั่งรอฟังเสียงอยู่หรือไง

          "แกชอบให้กัดเบา ๆ ใช่มั้ยล่ะ พอถูกฉันกัดเข้า...ทั้งที่อก ทั้งต้นขา แกก็จะตื่นตัวจนห้ามตัวเองแทบไม่อยู่ อยากเข้ามาในตัวฉันจนตัวสั่นล่ะสิ..."

          "...เลิกเล่นได้แล้วอากอน ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะ" มุซาชิทำเสียงแข็ง ทว่านั่นกลับทำให้อากอนอยากเล่นสนุกมากขึ้นไปอีก

          "ไม่เอาน่า ลองสัมผัสตัวเองหน่อยสิ...ระหว่างที่กำลังฟังเสียงฉันอยู่นี่แหละ ฉันเองก็ทำแบบนั้นอยู่นะ ไม่รู้หรือไง" อากอนโกหกหน้าตาย เขาไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นอยู่สักหน่อย ก็นี่มันกลางห้างนี่หว่า "เสียงของแกมันทำให้ฉันมีอารมณ์ รู้มั้ย..."

          มุซาชิปิดปากเงียบ เขาไม่รู้ว่าอากอนอยู่ที่ไหนแต่ว่า... กำลังทำแบบนั้นพร้อมกับฟังเสียงเขาไปด้วยงั้นหรือ บ้าชะมัด พอเผลอคิดตามไปมันก็ทำให้เขา... มุซาชิเสยผมเปียก ๆ ของตัวเองพลางทอดถอนใจให้อารมณ์สงบลง

          "เอาล่ะ ฉันยอมแพ้" เขาประกาศในที่สุด "เจอกันที่เดิมแล้วกัน..."

          "หึ..."

          เสียงนั้นฟังดูราวกับเขาถูกหัวเราะเยาะ มุซาชิวางโทรศัพท์ลงหลังอากอนตัดสายไป เขาทรุดลงนั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะวางโทรศัพท์ ใบหน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขารู้ว่าหมอนั่นไม่อยากพูดทำนองว่า "อยากเจอ" เพราะงั้นถึงได้ยั่วให้เขาอยากไปหาแบบนี้ แต่ว่า...วิธีแบบนี้มันทำให้เขาลำบากน่าดูเลยนะ

          ในหัวของเขามีแต่ภาพของหมอนั่น...

          จริง ๆ แล้วก็ตลอดมา...ที่เป็นเช่นนั้น

          มุซาชิกลับเข้าไปล้างตัวอีกรอบเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะแต่งตัวออกจากบ้านไป ร่างกายเริ่มสงบลงแล้วทว่าหัวใจไม่ได้สงบลงด้วยเลย อีกเพียงครู่เดียวเขาก็จะได้เจอหมอนั่นแล้ว ได้กอด...ได้อยู่ใกล้ ๆ จนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจ...

          นายเคย...คิดถึงใครมากขนาดนี้บ้างมั้ย...อากอน

          และนั่นเป็นเวลาเดียวกันกับที่ทาสคนหนึ่งของฮิรุม่ารายงานเรื่องที่มุซาชิผลุนผลันออกจากบ้านไปอย่างรีบร้อนไปยังมือถือของจอมบัญชาการปีศาจคนนั้น...