SadmanStanding

          Chapter 04 : That Word

          "อืม..." เขาขยี้ตาและส่งเสียงอย่างงัวเงีย มือหนึ่งคลำหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา หกโมงเช้า...บ้าชะมัด ยังเช้าขนาดนี้เลยหรือเนี่ย คงเพราะเมื่อคืนนอนเร็วกว่าปกติก็เลยตื่นเช้าล่ะมั้ง

          อากอนขยับลุกขึ้นนั่งบนโซฟาตัวเดิม สัญชาตญาณบอกเขาว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน เจ้านั่นไม่น่าออกไปทำงานแต่เช้าแบบนี้นี่นา... เขาลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ใช้แปรงสีฟันที่เคยเอามาทิ้งไว้ที่นี่แปรงฟัน สักครู่หนึ่งระหว่างที่ยังอยู่ในห้องน้ำก็ได้ยินเสียงคนเข้ามาในบ้าน

          "ไปไหนมาน่ะ" เขาชะโงกหน้าออกไปถามทั้งที่ยังแปรงฟัน มุซาชิวางถุงในมือลงพร้อมกับหันไปมองอีกฝ่าย

          "ก็ออกไปซื้ออะไรมากินกันไง" เขาถอดผ้าโพกหัวออกแล้วเดินไปตรงกาน้ำร้อน "เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้าน"

          "หือ?" อากอนที่กำลังใช้ผ้าเช็ดปากส่งเสียงพร้อมขมวดคิ้ว "ไม่จำเป็นหรอก เจ้าบ้า..."

          มุซาชิเริ่มชงกาแฟโดยไม่ให้คำตอบใด ๆ เขาเพียงแต่คิดว่านี่เป็นเดท และการไปส่งอีกฝ่ายที่บ้านก็คงเป็นส่วนหนึ่งของเดทด้วยเช่นกัน เพียงแต่ว่าไม่รู้ว่าอากอนจะคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เขายกกาแฟไปที่โต๊ะหน้าโซฟา ขณะเดียวกันนั้นเจ้านั่นก็มาลงนั่งบนโซฟา เปิดทีวีดูข่าวยามเช้าพร้อมกับหยิบแซนวิสออกมาแกะทันที

          "หิวหรือไง" มุซาชิหัวเราะเบา ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ บนโซฟา

          "หา...ไอ้ของเห่ย ๆ พรรค์เนี้ย ปกติฉันไม่กินหรอกนะ" อากอนบ่นอุบอิบให้กับแซนวิสเย็น ๆ ในมือ สายตาจ้องดูภาพในทีวี ในขณะที่คนข้างตัวเขากลับจ้องแต่เขาคนเดียว แล้วจู่ ๆ มุซาชิก็จูบเบา ๆ ที่ลำคอของอีกฝ่ายจนอากอนสะดุ้งเฮือกใหญ่ ไม่ใช่เพราะถูกจูบ แต่เป็นเพราะหนวดเคราแข็ง ๆ ที่ทิ่มคอเขาต่างหาก

          "อยากตายหรือไง หา..." อากอนแทบจะคำรามออกมา

          "ท...โทษที" มุซาชิเหงื่อตกแล้วเริ่มก้มหน้าก้มตากินทันที พอเขาหันไปมองทีวี คราวนี้กลับเป็นอากอนเองที่แอบเหลือบมองมุซาชิอยู่เงียบ ๆ เจ้าหน้าหนวด...ทั้งที่ปกติจะอยู่ด้วยกันบนเตียงแล้วก็ไม่เคยอยู่ด้วยกันจนตื่นตอนเช้าแบบนี้เลยแท้ ๆ มันทำให้เขาเกร็งจนไม่รู้จะพูดอะไรดีจริง ๆ

          "...พ่อยังอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ"

          "หือ...อืม..." สีหน้าของมุซาชิดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย อากอนรู้สึกเหมือนเลือกคำพูดผิดไป เขาเริ่มหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ปกติอยู่กับพวกผู้หญิงก็มีแต่พวกพูดเป็นต่อยหอยแท้ ๆ มาเจอคนแบบนี้เข้าก็เลย...

          แล้วทำไมต้องใส่ใจด้วยล่ะ...

          ถึงจะเงียบ ถึงหมอนั่นอาจจะรู้สึกอึดอัดก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่นา

          อากอนทำเป็นไม่ใส่ใจและกินต่อเงียบ ๆ จนอิ่มท้อง เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วตั้งใจจะเดินออกจากบ้านไป มุซาชิที่กำลังดูทีวีอยู่ถึงกับลุกพรวดขึ้นแล้วเข้าไปดึงแขนไว้ เดี๋ยวสิเจ้านี่...นึกจะกลับก็ลุกพรวดพราดกลับไปเลยรึไงกันน่ะ

          "...ปล่อยสิฟะไอ้นี่" อากอนฝืนดึงมือกลับเข้าหาตัว มุซาชิเม้มปากเหมือนไม่พอใจ

          "...จะไปส่ง"

          "ไม่ใช่ธุระของแก"

          "ฉันจะไปส่ง..."

          "ไอ้สวะจอม...!!!"

          "นายนั่นแหละที่ดื้อ" มุซาชิพึมพำ อากอนถลึงตาผ่านแว่นอันโปรดด้วยความไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็โดนมุซาชิลากเข้าไปในบ้านอีกครั้ง แต่เจ้าตัวแสบก็ยังฝืนด้วยความหงุดหงิดเพราะรู้สึกเหมือนโดนบังคับ และแน่นอนว่าเขาไม่ชอบทำตามคำสั่งใครทั้งนั้น...

          ยิ่งอากอนพยายามจะสะบัดหนีมุซาชิก็ยิ่งหงุดหงิดไม่แพ้กัน เขาพยายามจะรั้งเอาไว้ในขณะที่อีกมือก็คว้าผ้าโพกหัว อุปกรณ์ของธรรมดาต่าง ๆ มาด้วยเช่นพวกกระเป๋าเงิน ด้วยเรี่ยวแรงที่พอ ๆ กันทำให้เขาจับตัวอากอนไว้ไม่อยู่ ท้ายที่สุดเขาจึงกดตัวอากอนแนบพนักพิงของโซฟา ริมฝีปากทั้งสองประกบเข้าด้วยกันทันที

          "...อยู่นิ่ง ๆ ห้านาทีก็พอ" มุซาชิถอนริมฝีปากออกก่อนจะหันกลับไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย อากอนหน้าแดงระเรื่อ เขานั่งตัวแข็งอยู่ที่โซฟาซักพักหนึ่ง

          "อยู่นิ่ง ๆ งั้นเรอะ..." อากอนบ่นเสียงเข้มก่อนจะดึงตัวอีกฝ่ายลงมาที่โซฟา เขากดร่างกายบึกบึนนั้นให้นอนลงไปโดยมีร่างของเขาแนบชิดอยู่ด้านบน รสจูบที่ลุ่มลึกและเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่งนั้นทำให้มุซาชิหลับตาลงทันที ฝ่ามืออุ่น ๆ ไล้ไปบนตัวเขาจนเสื้อกล้ามนั้นเลิกขึ้นสูง

          "อากอน...อย่า..." มุซาชิดันอีกฝ่ายออกเมื่อปลายลิ้นนั้นสัมผัสกับหน้าท้องของเขาเป็นแนวยาว

          "หืม... ไม่ต้องห่วงน่า ยังไงกับแกฉันก็ชอบถูกทำมากกว่าอยู่ดี" อากอนเหยียดยิ้มแล้วก้มหน้าลงไปทำตามเดิม "เดี๋ยวแกก็เริ่มอยากทำเองนั่นแหละ ไม่ต้องห่วง"

          มุซาชิจนด้วยคำพูด เขาจ้องมองอากอนเหมือนจะขอร้อง ใช่...ถ้าอากอนสัมผัสร่างกายเขาแบบนี้ก็ไม่มีทางหรอกที่เขาจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ว่า... มุซาชิคิดแล้วเอามือปิดหน้าเอาไว้ ในใจเจ็บแปลบทุกครั้งที่ถูกสัมผัส

          ไม่อยากให้จบลงแบบนี้เลย

          แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น... ฉันแค่อยาก...เดทกับนาย เหมือนที่คนรักทั่วไปเขาทำกัน หรือแม้จะไม่เหมือน หรือแม้จะไม่ได้เป็นคนรักกันจริง ๆ ก็ตาม...

          ครั้งเดียวเท่านั้น...

          อากอนชะงักการกระทำเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปในลักษณะนั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมุซาชิถึงได้นิ่งเงียบ ทำไมถึงทำเหมือนจะร้องไห้เมื่อเขาพยายามจะทำอะไรแบบนี้...ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

          สำหรับมุซาชิ การได้อยู่ด้วยกันโดยที่ไม่มีเรื่องความสัมพันธ์บนเตียงอย่างเคยถือเป็นการเดท เป็นการแสดงความรักโดยที่ไม่ใช่แค่การตอบสนองทางกายซึ่งกันและกัน ทว่าสำหรับอากอน...มีแต่บนเตียงเท่านั้นที่เขาจะแสดงความรักต่อคน ๆ นี้ได้

          มีแต่บนเตียงเท่านั้นที่เขาจะได้สัมผัส ได้กอด ได้จับมือโดยไม่ต้องเคอะเขิน และไม่ต้องกลัวว่ามันจะถลำไปไกลกว่านั้นเพราะยังมีข้ออ้างว่าแค่เป็นเซ็กเฟรนด์กันอยู่

          ทุก ๆ ครั้ง...เขารอคอยที่จะได้เจอ รอที่จะได้อยู่บนเตียงเดียวกัน ใช้จูบของเขาแทนคำบอกรัก... รอที่จะได้กอดเพื่อแทนความหมายว่าคิดถึงกันและกันมากแค่ไหน...

          "...เกลียดแกชะมัด" อากอนพึมพำก่อนจะปล่อยมือให้มุซาชิเป็นอิสระ เขาหันไปนั่งกอดคอด้วยท่าทีหงุดหงิด พอมุซาชิลุกขึ้นนั่งแล้วหันมามองเขา เจ้าตัวแสบก็เอาเท้าถีบก้นอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

          "จะทำอะไรก็เร็ว ๆ เข้า!" เขาตวาดเสียงดังขึ้น มุซาชิไม่มีท่าทีตกใจแต่ก็รีบไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วอากอนก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากบ้าน มุซาชิเองเตรียมของเสร็จพอดีจริงรีบก้าวเท้าตามไป

          พวกเขาเดินห่างกันก้าวหนึ่ง ทั้งที่มุซาชิอยากจะเดินไปอยู่ข้าง ๆ แต่เพราะกลัว...ว่าจะหยุดตัวเองไว้ไม่ได้จนต้องทรยศเพื่อน เขาจึงเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ ซื้อตั๋วรถไฟและขึ้นรถไฟไปด้วยกันแต่ก็ไม่ได้นั่งข้าง ๆ กัน อากอนนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่เกรงใจใคร ขณะที่มุซาชิเลือกที่จะปล่อยให้คนอื่นนั่ง ส่วนตัวเองนั้นยืนโหนรถอยู่ด้านหน้าของอากอนโดยที่อากอนก็ไม่ได้เงยหน้ามามองเขาเลยกระทั่งถึงปลายทาง

          และยังคงเป็นเช่นนั้นไปจนถึงหน้าบ้านของอากอน ขณะที่ตัวเจ้าของบ้านเอาแต่เดิมดุ่ม ๆ ตรงไปยังบ้านของตัวเอง จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง

          "พอใจหรือยัง" อากอนเอ่ยคำพูดโดยไม่ได้หันกลับไป "ไสหัวกลับไปได้แล้ว ฉันไม่ใช่เด็กนะที่ต้องให้แกมาตามส่งถึงบ้าน"

          "ฮื่อ..." มุซาชิรับคำแล้วโบกมือลาเมื่ออากอนเหลือบไปมองเขา ฝ่ายนั้นดูฉุนเฉียวและคิดจะเดินจากไป

          "เออ...อากอน" มุซาชิร้องทักออกไปเมื่อนึกขึ้นได้ "ใกล้ถึงวันเกิดนายแล้ว..."

          "...แล้วยังไง"

          "...นั่นสินะ" เขาพูดเว้นจังหวะไปนาน "ไป...ฉลองที่ไหนกันไหมล่ะ"

          พอกันที... อากอนกัดฟันเหมือนไม่รู้จะเอาความหงุดหงิดนี้ไปลงไว้ที่ไหน เขาหันกลับไป เดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่าย ทั้งคู่สบตากันมุซาชิมองไม่เห็นสายตาของอากอนเพราะมีแว่นบังอยู่ ทว่ารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์โกรธอย่างที่สุด

          "หยุด...พล่ามเรื่องเหลวไหลซะที" อากอนคำราม "ฉันกับแกเป็นอะไรกัน ก็รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่หรือไง หุบปาก...หยุดพูดเรื่องโง่ ๆ แล้วก็ทำให้มันเป็นอย่างที่เคยมาซะสิ"

          มุซาชิขมวดคิ้วและหรี่ตาลงเล็กน้อย

          "หรือว่า...เรื่องของไอ้อ้วนนั่นจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องสนใจแล้วหรือไง"

          ชายหน้าเข้มเงยหน้าพรวดขึ้นมา สายตาตื่นตระหนกราวกับจะตะโกนออกมาว่า "ไม่ใช่แบบนั้น!"

          "หืม...หรือว่า จะบอกว่ารักฉันจนทรยศเพื่อนได้งั้นหรือ"

          มุซาชิพูดอะไรไม่ออก เขายืนนิ่ง สีหน้าตะลึงค้าง อากอนที่เหยียดยิ้มค่อย ๆ หุบยิ้มแล้วเดินกลับไปทางบ้านของตน

          "แล้วสมมติว่าถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ" มุซาชิตะโกนออกไป "ถ้าฉันบอกรักนายตอนนี้..."

          อากอนหันกลับไปต่อยหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง มุซาชิกระเด็นเซล้มลงไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาสับสน อากอนจึงยิ้มมุมปากพลางยักไหล่

          "ฉันก็จะตั๊นหน้าแก โทษฐานพล่ามเรื่องไร้สาระอยู่ได้ไง"

          อากอนรีบหันกลับแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยที่มุซาชิไม่ทันได้เรียกเอาไว้ สีหน้าของมุซาชิสงบลงเป็นเหมือนเดิม นึกโทษตัวเองที่ปล่อยตัวตามอารมณ์เกินไป อากอนพูดถูกแล้ว...เขาทำอะไรไร้สาระจริง ๆ พูดออกไปแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับสารภาพรักจริง ๆ นักหรอก เกือบไปแล้ว...

          มุซาชิยังนั่งอยู่ที่พื้นเช่นนั้นด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก เขาไม่อยากทรยศสองคนนั้น...ไม่สิ...ไม่มีทางจะทำได้ต่างหาก และบางทีอากอนเองก็คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างเช่นกัน

          "...เป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงทักดังขึ้นตรงหน้าเขา คอนโง อุนซุยอยู่ในชุดนักเรียนของชินริวจิ เขาก้มลงมองมุซาชิพร้อมมีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง

          "อากอนสินะ..."

          "อ๊ะ...อือ" มุซาชิรีบลุกขึ้นยืน อุนซุยโค้งให้เขาอย่างสุภาพ

          "ไม่รู้หรอกนะว่ามีเรื่องอะไร แต่ขอโทษแทนด้วยแล้วกัน...ฉันคอนโง อุนซุย พี่ชายของเขาเอง"

          "อ๊ะ ฉันทาเคคุระ เก็น" เขาโค้งเพียงเล็กน้อย ถึงไม่บอกเขาก็รู้อยู่ดี เพราะหน้าออกจะเหมือนอากอนขนาดนี้ แล้วยังรู้ด้วยว่าอากอนมีพี่ชายฝาแฝด เพราะงั้นจึงไม่แปลกใจเท่าไรนัก

          ทาเคคุระ เก็น... ไม่ใช่ M สินะ... อุนซุยคิดถึงใครสักคนที่อากอนคุยโทรศัพท์ด้วยคนนั้น แต่เมื่อเห็นว่าไม่ใช่เขาจึงเผยยิ้มออกมาตามมารยาทก่อนจะเอ่ยคำลาแล้วเดินไปทางไปโรงเรียนของตน ส่วนมุซาชินั้นยังยืนอยู่ที่เดิมครู่ใหญ่... เขาทำได้เพียงส่งข้อความผ่านโทรศัพท์ไปอีกครั้งเท่านั้น

          ภายในบ้านคอนโง อากอนอยู่ในห้องตัวเอง เขาล็อกประตูและรู้ว่าอุนซุยไปโรงเรียนก่อนแล้ว ความหงุดหงิดที่แทบจะระเบิดออกมาทำให้เขานั่งลงที่พื้นหน้าประตู

          'ถ้าฉันบอกรักนาย...!'

          "...ไอ้พวกสวะ" อากอนพึมพำ ทว่าสีหน้ากลับเจ็บปวดกว่าเดิม เมื่อมือถือสั่น...เขาหยิบมันขึ้นมาดูอย่างเคย และก็เป็นข้อความจากคนที่เขาคาดการณ์เอาไว้จริง ๆ

          ฉันขอโทษ...

          จะไม่พูดอีก

          วันเกิด...ไม่ต้องมาอยู่ด้วยกันก็ได้ เอาไว้ฉันจะ

          ส่งของขวัญ กับคำอวยพรไปให้

          "...ฉันไม่ต้องการ" อากอนพูดพร้อมกับพิมพ์ข้อความกลับไป ทว่าเขากลับซบหน้าลงกับเข่า

          อย่าพูดคำนั้นออกมานะ...

          อย่าให้ฉันได้ยินอีก...แกไม่รู้หรือไงว่าฉันทรมานขนาดไหน ถ้าต้องฟังคำนั้น

          แล้วไม่อาจจะตอบรับคำ ๆ นั้นออกไปได้...

          "...ไอ้พวกสวะ..." เขาก้มหน้าและกดปุ่มส่งข้อความกลับไป ไม่ต้องการ...ทั้งของขวัญ ทั้งความรัก แค่ร่างกายของนายก็พอแล้ว

          ปลอบฉัน...ด้วยสองมือของนาย

          มองฉัน...ด้วยสายตาที่ต้องการเพียงร่างกายเช่นเดียวกัน

          อย่าพูดคำรักออกมา...

edit @ 11 Apr 2008 02:39:59 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]