SadmanStanding

           ฟิคนี้เป็นฟิคจากเรื่องศิลปฆาตกรรม แต่เนื้อหาสปอยล์ + ค่อนข้างเรทมาก (Y+SM) เพราะงั้นขอเซ็นเซอร์ไว้หมดเลยนะคะ =w=" พอดีเคยเอาไปลงไว้ที่นึงแล้วหน้านั้นเจ๊งไปแล้วมั้ง เลยเอามาลงที่นี่ (มีคนอ่านขอมาค่ะ)

          -----------------------------------------------

          Please keep your ring

          [Leo*Chang]

          ชายฝั่งเงียบเหงา เลโอทอดสายตาข้ามทะเลไปยังเส้นขอบฟ้าสีส้ม ดวงอาทิตย์จมหายลงทะเลไปแล้วครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ทแล้วเดินกลับไปทางบ้านของตัวเอง

          "หายไปไหนมา" จางที่นั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะหน้าบ้านทักขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเด็กหนุ่ม เลโอยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดว่าอะไรเพียงแต่หยิบเปลือกหอยอันหนึ่งออกมาให้ดู

          "เก็บมาทำไมน่ะ เปลือกหอยแบบนี้ปูเสฉวนเอาไว้ใช้เป็นบ้านได้นะรู้หรือเปล่า" ชายผิวขาวรีบบ่นราวกับเสียดาย

          "...ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมจะเอาไปวางคืนที่ชายหาด" เลโอพูดเสียงค่อยลงเล็กน้อย จางชะงักคำพูดทั้งหลายกลับลงคอทันที เพราะชอบงั้นหรือถึงได้เก็บมา...

          "...อ...เอาเถอะ อันเดียวไม่เป็นไรหรอก" จางพูดแล้วรีบยื่นเปลือกหอยอันนั้นคืนให้พร้อมกับหันตัวกลับเข้าบ้าน "อาหารอยู่บนโต๊ะนะ วันนี้เฉินฮุ่ยจะนอนเร็วเพราะพรุ่งนี้จะเข้าฝั่ง"

          เลโอพยักหน้าหงึกก่อนจะตามเข้าบ้านไปทานข้าวเสร็จแล้วจึงกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง ห้องนอนเรียบ ๆ เดิมทีจางตั้งใจจะสร้างไว้เผื่อมีลูก แต่ว่า...

          ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนที่นอนแล้วหยิบเปลือกหอยอันใหญ่เท่าฝ่ามือมานั่งดู มันสีมีชมพูอ่อนอมเหลืองนวลสวยสะดุดตาเขามาก เลโอลองแนบหูกับเปลือกหอยเพราะเคยได้ยินเรื่องเสียงคลื่นในเปลือกหอยมาก่อน เขาหลับตาลงแล้วได้ยินเสียงก้องอยู่ภายในเปลือก

          ไม่เห็นเหมือนเสียงคลื่นเลยนี่นา เด็กหนุ่มคิดแต่ก็แนบหูค้างเอาไว้เช่นนั้นครู่ใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นมาถอดโค้ทที่ชื้นเพราะไอเย็นของอากาศนอกบ้านแล้วแขวนไว้กับตะปูที่ผนังห้อง แต่คงเพราะมันชื้นจึงหนักกว่าเดิม ตะปูที่เก่าแล้วจึงรับน้ำหนักไม่ไหวจนลื่นหลุดออกมาจากผนัง

          "อ๊ะ" เลโอคว้าเสื้อเอาไว้ไม่ให้ร่วงลงพื้น เขาเก็บตะปูขึ้นมาดูอย่างพินิจแล้วพยายามใส่กลับเข้ารูเดิมแต่มันดูหลวม ๆ เป็นรูกว้างเกินไปแล้วเขาเลยตัดสินใจเอาออก ส่วนเสื้อก็เอาใส่ไม้แขวนเสื้อแล้วแขวนไว้กับตะปูอีกตัวหนึ่ง

          ผนังด้านนี้มัน... เขาคิดก่อนจะลองมองลอดรูเล็ก ๆ นั้นเข้าไป เพราะว่าผนังบางรูตอกตะปูจึงทะลุเห็นไปถึงห้องข้าง ๆ ซึ่งก็คือห้องของจางกับเฉินฮุ่ยนั้นเอง

          เลโอรู้สึกแปลกใจอยู่ลึก ๆ เมื่อได้ยินเสียงครางเบา ๆ ดังลอดออกมาจากอีกห้องหนึ่ง เขาเพ่งมองก็พบคนสองคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนเตียง เป็นจางกับเฉินฮุ่ยนั่นเอง แม้จะมีสีหน้าเฉยเมยแต่ในใจกลับรู้สึกสงสัย

          เพราะว่าจางนั้นยังมีแผลในใจเรื่องลูกอยู่ ปกติแล้วจึงไม่ยอมมีอะไรกับภรรยาตัวเอง ไม่สิ...หรือว่ามีแต่เขาไม่รู้กับแน่ เลโอครุ่นคิดหาเหตุผลแล้วเพ่งมองการกระทำของคนทั้งคู่ เสียงที่ได้ยินเบามากขนาดที่ว่าหากเขาเดินห่างจากผนังก้าวหนึ่งก็คงจะไม่ได้ยินแล้ว

          จางเคลื่อนตัวอยู่บนร่างของภรรยาอย่างนุ่มนวล มือคู่นั้นลูบไล้ไปตามผิวขาวเนียนของเฉินฮุ่ยอย่างรุกเร้า ร่างบางของหญิงสาวบิดกายราวกับทรมานแต่กลับร้องครางเหมือนสุขสม เธอแอ่นร่างรับการเคลื่อนไหวของเขาราวกับโหยหา

          เลโอจับจ้องภาพนั้นราวกับรังเกียจ เขาผละจากผนังกลับมาที่เตียงแล้วซุกหน้าลงกับหมอน ดวงตาสีฟ้าเฉยชาแต่มือกลับกำแน่น

          ทำไมคุณจางถึงได้ทำแบบนั้นนะ...


          ..........


          จางจำต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้าฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เขาช่วยเฉินฮุ่ยจัดของเพราะเธอต้องไปบรรยายด้านการแพทย์ที่มหาลัยบนแผ่นดินใหญ่ จางไปส่งเธอที่ท่าเรือก่อนจะกลับเข้ามาในบ้าน

          "เอ๋!" จางร้องขึ้นทันทีที่มองเห็นมือตัวเอง แหวนแต่งงาน...มันไม่ได้อยู่บนมือตามปกติ ชายหนุ่มแทบจะพุ่งเข้าไปในบ้านทันที เขาควานหาทั้งบนที่นอนทั้งภายในห้องแต่ก็หาไม่พบ

          "เลโอ! เลโอ!" เขาก้าวยาว ๆ ไปยังห้องข้าง ๆ เลโอกำลังนั่งอ่านหนังสือบางอย่างอยู่บนเตียง จางจู่ ๆ ก็พรวดพราดเข้ามา ใบหน้าที่ดูซีดอยู่แล้วยิ่งหน้าซีดลงไปอีก

          "เลโอ! ช่วยฉันหาของหน่อย มันหายไปไหนไม่รู้!"

          "อะไรล่ะครับที่หาย" เลโอถามกลับไป คราวนี้จางมีท่าทีอึกอัก แววตาสั่นไหวราวกับจะร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น

          "ว...แหวนแต่งงาน" เขาตอบ "ปกติไม่เคยเอาไว้ห่างจากตัวเลยนะ แต่ว่า...แต่ว่า...ฉัน...คงถอดเมื่อเช้านี้ แล้ววางไว้ที่ไหนสักที่ หรือว่าตอนนอนเผลอทำหลุดจากนิ้วก็ไม่รู้" จางอธิบายเหมือนไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง เลโอจึงตามไปช่วยหาในห้องด้วย

          "ในห้องน้ำหาหรือยังครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้าไปดูทั้งที่จางตอบว่าหาแล้ว เมื่อหาภายในห้องน้ำไม่พบเลโอจึงกลับเข้ามาหาในห้องนอนอีกครั้ง ขณะที่จางกำลังหาบนเตียงอีกครั้งนั่นเองเลโอก็เดินไปดูที่โต๊ะทำงานก็เจอแว่นสายตาของจางวางทิ้งเอาไว้บนโต๊ะ

          เด็กหนุ่มหยิบแว่นอันนั้นขึ้นมาดูแล้วก็ต้องประหลาดใจเพราะที่ขาแว่นมีแหวนทองคำขาวที่มีเพชรประดับเสียบเอาไว้ แม้จะรู้สึกงุนงงที่แหวนมาอยู่ตรงนี้ในสภาพนี้แต่ก็เดาเอาว่าจางคงมานั่งเล่นที่โต๊ะแล้วเอาแหวนมาเสียบขาแว่นเล่นจนลืมทิ้งไว้...คงจะอย่างนั้นล่ะมั้ง

          "เจอหรือเปล่า" จางเดินเข้ามาทักใกล้ ๆ พอดีเห็นแหวนเข้าก็ยิ้มหน้าบานก่อนจะเอ่ยปากขอบอกขอบใจ แต่พอจะเอื้อมมือไปเอาแหวนคืนเลโอก็ชักมือหนีไปเสียเฉย ๆ

          "คุณจาง ทำไมถึงได้ทำแบบนั้นกับคุณเฉินฮุ่ยล่ะครับ" จู่ ๆ เด็กหนุ่มก็เอ่ยปากถามด้วยสีหน้าเฉยเมย จางหยุดคิดเล็กน้อยพลางขมวดคิ้ว

          "ทำ ทำอะไรหรือ... นี่! เอาแหวนคืนมาสิ" จางโวยพร้อมกับเอื้อมไปจะคว้ามือของเลโอเอาไว้ กลายเป็นเสียหลักเอนตัวไปทับตัวเลโอเอาไว้ พอดีหลังของเลโอไปพิงผนังเข้าจึงช่วยทำให้ไม่ล้ม

          "อ๊ะ ขอโทษ" จางรีบพูดแล้วพยายามจะผลักตัวเองลุกขึ้น แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าเข้ากลับกอดเขาเอาไว้เสียแน่น พร้อมกับซบหน้าลงบนศีรษะของเขาอย่างแผ่วเบา ชายผิวขาวซีดสะดุ้งแล้วรีบผละตัวออก คราวนี้จางเผลอเซล้มไปถึงขอบเตียงเลยทีเดียว

          "ทำอะไรของแกเนี่ย!" จางตวาดด้วยความโมโหระคนขัดเขิน ขณะเดียวกันเลโอก็แอบวางแหวนไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาที่เตียง ดวงตาสีฟ้าจับจ้องไปที่จางโดยไร้รอยยิ้ม

          "ทำไมคุณถึงได้อ่อนโยนกับเธอนักล่ะครับ เพราะว่าเกรงใจหรือ หรือว่าว่ากลัวว่าเธอจะเกลียด ข้อไหนกันแน่"

          "เรื่องอะไร นายพูดเรื่องอะไร" จางถามขึ้นเสียงเหมือนไม่เข้าใจ

          "ก็เรื่องบนเตียงนี้" เลโอหลบสายตาไปเล็กน้อย จางดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง ใบหน้าขาวซีดนั้นเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมา

          "แอบดูหรือ เจ้าเด็กนิสัยเสียนี่" จางที่นั่งอยู่บนเตียงบ่นอุบอิบพร้อมมีท่าทีเขินอาย "อ่อนโยนแล้วมันทำไมเล่า ก็ไม่เห็นผิดตรงไหนเลยไม่ใช่หรือ"

          "คุณเฉินฮุ่ยนี่ก็แปลกจริง ๆ" เลโอพึมพำพร้อมกับเดินไปที่ตู้ยาภายในห้องแล้วหันหลังจัดการทำอะไรบางอย่างที่โต๊ะ "ทั้งที่เธอเข้าใจคุณทุกอย่าง รู้ใจคุณทุกอย่าง เอาใจใส่คุณอยู่ตลอดเวลา เป็นภรรยาที่ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย แต่กลับไม่รู้รสนิยมของคุณเอาเสียเลย"

          "รสนิยมงั้นหรือ" จางทวนคำเหมือนไม่เข้าใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปดูว่าเลโอกำลังทำอะไรอยู่ แต่ยังเดินไปไม่ทันถึงตัวเด็กหนุ่มก็หันมาโดยใช้ปลายแขนเสื้อยาว ๆ ที่ใส่อยู่มาโปะเข้าที่จมูกเขาและดันไปทางเตียง จางที่ตั้งหลักไม่อยู่ถูกมือของเลโอดันจนล้มลงไปนอนบนเตียงทันที

          "ทำอะไร...!" จางร้องลั่นแต่ก็ถูกแขนเสื้อโปะจมูกอยู่อย่างนั้น เขาพยายามสะบัดมือของเลโอออกแต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว...


          .........


          จางตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกคลื่นไส้และแสบตาจากแสงไฟ เขามึนหัวเล็กน้อยเมื่อพยายามลืมตาขึ้น มือพยายามยกขึ้นมาขยี้ตาทว่ามือของเขากลับขยับได้ไม่สะดวกนัก

          "เอ๋" จางร้องขึ้นเมื่อรู้สึกว่าถูกเชือกมัดอยู่ในลักษณะที่มัน...ข้อมือของเขาถูกมัดติดกับหัวเตียง ส่วนข้อเท้าก็ถูกผูกรั้งเอาไว้กับขอบเตียง แถมตัวเขายังเปลือยอีกต่างหาก จางสะดุ้งแล้วพยายามสอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง ก็เจอเลโอนั่งอยู่ที่ปลายเตียงนั่นเอง

          "เลโอ! ทำอะไรของแกเนี่ย" เขาโวยทันที เด็กหนุ่มผู้มีผมสีส้มหันกลับมาเหมือนไม่รีบร้อนเท่าใดนัก

          "ฟื้นแล้วหรือครับ หลับไปตั้งหลายชั่วโมง ผมไม่รู้เลยว่ายาจะแรงขนาดนี้ ขอโทษด้วยนะครับ"

          "อย่ามัวแต่พูดอ้อมค้อมนะเจ้าบ้า! รีบแก้มัดฉันเดี๋ยวนี้!" จางโวยวายแล้วกระชากมือขาไปมาทว่าเชือกที่มัดอย่างแน่นหนาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดเลย คราวนี้เลโอหันมานั่งหันหน้าเข้าหาเขาแทน รอยยิ้มนั้นมีเลศนัยพิกล

          "งั้นผมก็จะไม่อ้อมค้อมก็แล้วกัน" เลโอว่าแล้วก็แยกขาของจางออกจากกัน ชายผิวขาวซีดทำท่าเหมือนจะถีบเขา เด็กหนุ่มจึงต้องเอาช่วงไหล่กันเอาไว้แล้วแทรกตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าของจางมากขึ้น

          "หยุดนะเลโอ!" จางตวาดแบบเอาจริงทว่าเด็กหนุ่มไม่รู้สึกสะทกสะท้านเอาเสียเลย

          "คุณเคยยินดี...กับความเจ็บปวดที่ผมมอบให้ไม่ใช่หรือไง" คราวนี้น้ำเสียงของเลโอเศร้าลงเล็กน้อย มือแตะไปที่ใบหูของจางที่ใส่ต่างหูเอาไว้หลายอัน จางจึงสงบคำลงเล็กน้อย

          "ม...ไม่เห็นเกี่ยว" เขารีบปฏิเสธสายตาแอบลอบมองไปทั่วแผงอกของเลโอที่ถอดเสื้อเชิ้ตออกเรียบร้อยแล้วเหลือแต่กางเกงแค่ตัวเดียว

          "คุณที่หลงใหลความเจ็บปวด ทำไมถึงได้ยอมอ่อนโยนกับเธอแบบนั้นนะ" เลโอยังพูดเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เด็กหนุ่มจับหน้าของจางหันไปอีกด้านก่อนจะรุกเร้าที่ซอกคอโดยไม่สนใจจางที่พยายามขัดขืนเขา

          "อย่านะ!" จางร้องลั่น เลโอจึงตบหน้าเขาไปหนึ่งที ใบหน้าที่ชาวาบทำให้จางหยุดพูดไปครู่หนึ่งด้วยอาการตกตะลึง

          "อย่าดิ้นนักสิครับ" ดวงตาสีฟ้านั้นดูเย็นชาอย่างประหลาด ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะแนบลงมาที่แก้มของจางข้างที่ถูกตบ เลโอหอมแก้มเขาฟอดใหญ่แล้วไล้ปลายลิ้นมาถึงซอกคอ เลโอระดมจูบไปทั่วแผงอกของจางก่อนจะขบกัดยอดอกอย่างแรงจนจางสะดุ้งเฮือก

          "เจ็บ!" จางพูดขณะที่น้ำตาคลอเบ้า แต่เลโอยังไม่ยอมหยุด เขาทั้งขบกัดและดึงเบา ๆ มือก็คลึงยอดอกอีกข้างหนึ่งไปมา จางกลืนน้ำลายราวกับคอแห้งเต็มทน เลโอทำเหมือนได้ใจ เขากัดเนื้อของจางจนเป็นรอยไปทั่ว ทุกครั้งก็จะจูบบนรอยแผลรูปฟันนั้นอย่างปลอบโยน มือก็บีบยอดอกแรง ๆ เหมือนจะหยิก จางที่ถูกมัดมืออยู่ทำอะไรไม่ได้เลย ขาก็เหมือนจะอ่อนแรงลงเสียเฉย ๆ

          "ตรงนี้ก็เริ่มรู้สึกแล้วนี่ครับ" เลโอเปรยพร้อมกับเลื่อนมือลงไปแตะส่วนนั้นของจางอย่างแผ่วเบา ชายผิวขาวซีดครางเบา ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว เลโอกวาดตามองไปทั่วร่างที่อยู่ใต้ร่างของเขา ยอดอกที่ชูชันขึ้นมากับส่วนนั้นที่กำลังตื่นตัวทำให้เขาเองเกิดความรู้สึกรุนแรงขึ้นมาไม่แพ้กัน

          "เลียสิครับ" เลโอพูดพร้อมกับส่งนิ้วเข้าไปในปากของอีกฝ่าย จางทำหน้าเหมือนไม่พอใจแต่ก็ยอมทำโดยดีเพราะรู้ดีว่าคงถูกมัดขนาดนี้คงจะหนีไม่ได้อยู่แล้วแน่ ๆ ขณะเดียวกันนั้นเองเด็กหนุ่มที่อยู่บนร่างเขาก็ใช้ลิ้นกับส่วนนั้นของเขาอยู่ครู่ใหญ่ ปลายลิ้มร้อนรุ่มชโลมลำท่อนนั้นจนเปียกชุ่ม จางรู้สึกดีจนตาลายไปหมดและเผลอตัวกัดนิ้วของเลโอเข้า เลโอจึงรีบถอนนิ้วออกมาด้วยความตกใจทั้งที่ไม่ได้รู้สึกเจ็บ

          "อ๊ะ...ข...ขอโทษ" จางเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

          "ตาเยิ้มไปหมดเลยนะครับ" เลโอทักขึ้นแล้วเผยยิ้มราวกับปีศาจร้าย จางรีบหลบสายตาไปทันที เลโอจึงขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมถึงอกของจางแล้วดันส่วนนั้นของตนเองไปที่ริมฝีปากตรงหน้า ดวงตาสีเขียวเหลือบมามองเขาราวกับโมโหแต่ในที่สุดก็ยอมกล้ำกลืนลำท่อนนั้นเข้าไป

          เด็กหนุ่มยิ้มเหยียดเหลือบมองจางราวกับทาสของตัวเอง เขาเอามือทึ้งผมของจางให้เงยหน้าขึ้นอีกเล็กน้อย ใบหน้าที่แดงระเรื่อกับปากที่ขยับทำงานเป็นอย่างดีนั้นช่างขัดกันมากนัก

          "คราวนี้จะกัดก็ได้นะครับ" เลโอกระซิบแล้วลูบแก้มของจางเบา ๆ "เลือดที่ไหลออกมาคงยิ่งเร้าอารมณ์คุณ ยิ่งถ้ากัดให้ขาดคาปากล่ะก็คงสะใจคุณมากจนถึงกับถึงจุดเลยล่ะมั้ง"

          "อา...อย่าพูดอะไรน่าเกลียดแบบนั้นได้ไหม" จางรีบคายสิ่งที่อยู่ในปากเพื่อให้เอ่ยปากพูดได้ เลโอกลับยัดมันเข้าไปในปากเหมือนเดิม

          "อย่าหยุดสิครับ เร็วเข้า..." เด็กหนุ่มยิ่งเร่งดันเข้าไปในปากของจางจนลึกชนคอหอย ชายผิวขาวซีดน้ำตาไหลพรากเหมือนหายใจไม่ออก เลโอขยับอยู่สักพักก่อนจะถอนออกมาปล่อยให้น้ำสีขาวนั้นพุ่งกระจายเปรอะไปทั่วใบหน้าของอีกฝ่าย

          "อื้อ!" จางร้องในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกรุกล้ำอีกครั้งด้วยปลายลิ้น อา...นี่เขาเพิ่งได้จูบกับเลโอครั้งแรกเลยนี่นา จางนึกขึ้นได้อย่างนั้นแต่ในสมองกลับตื้อไปหมด

          "หืม...น่ารักอย่างที่คิดจริง ๆ" เลโอพูดน้ำเสียงกระเส่า

          "พอที! นายก็เสร็จแล้วไม่ใช่หรือไง ปล่อยฉันเสียที!" จางพูดทั้งน้ำตา เลโอจึงเอามือบีบปากเขาให้อ้าออก อีกมือก็เอื้อมไปหยิบคีมบนโต๊ะเล็กข้างเตียงมาแตะไปที่ฟันที่เรียงกันอยู่ในปาก

          "ถอนออกสักซี่ดีไหมนะคุณหมอ" เด็กหนุ่มหยอกล้อด้วยท่าทางทีเล่นทีจริง ก่อนจะเลื่อนมือเอาคีมไปแตะที่ส่วนนั้นของจางแทน "หรือว่า...เอาไปใช้ตรงอื่นดีกว่าไหม"

          "อ๊ะ! อย่านะ" จางดิ้นด้วยความหวาดกลัว สัมผัสเย็นเฉียบของเหล็กทำให้เขากลัวขึ้นมาจับใจ เลโอทำไมถึงได้น่ากลัวแบบนี้ก็ไม่รู้ เขาคิดด้วยความสับสนแล้วหลับตาแน่นโดยไร้ทางสู้ เด็กหนุ่มมองแล้วยิ้มอย่างพอใจก่อนจะวางคีมไว้ที่เดิม

          "ล้อเล่นน่า...เกิดตรงนี้ของคุณใช้ไม่ได้คุณเฉินฮุ่ยคงฆ่าผมตายแน่" เลโอพูดก่อนจะเลื่อนลงไปจูบส่วนนั้นของจางแบบปลอบโยน จางกัดฟันเหมือนเกินจะทน คราวนี้เลโอจึงขยับลงต่ำไปอีกแล้วกางขายกสะโพกของจางขึ้นเล็กน้อย

          "เดี๋ยวตรงนั้นมัน..." จางทักขึ้นด้วยความตกใจ แต่ห้ามปรามอะไรไม่ทัน ส่วนนั้นซึ่งเปียกชุ่มของเลโอดันเข้าไปภายในช่องทางที่ไม่ได้ถูกหล่อลื่นเลยสักนิดอย่างช้า ๆ จางถึงกับครางแล้วกำซี่เหล็กหัวเตียงเอาไว้แน่น

          "อ๊า! ไม่! หยุดที!" จางร้องพร้อมกับดิ้นบิดกายด้วยรู้สึกตกใจ

          "ลำบากหน่อยนะครับ คงทรมานนิดหน่อยเพราะไม่ได้เตรียมพร้อมตรงนั้นไว้" เลโอพูดพร้อมรอยยิ้มขณะที่เคลื่อนตัวเข้าไปลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ "แต่เดี๋ยวคุณจะต้องร้องขอมันแน่"

          "อ๊ะ!" จางร้องเสียงดังขึ้นเมื่อเลโอใช้มือหนึ่งกดท้องของเขาเอาไว้ ส่วนอีกมือใช้ยกสะโพกขึ้น เขาขยับเข้าออกเร็วขึ้นโดยไม่เกรงใจร่างที่รองรับอยู่เลยแม้แต่น้อย เลโอเหยียดยิ้มเหมือนสะใจเมื่อจางร้องเสียงดังลั่นเพราะเก็บอารมณ์ไม่อยู่ก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาอย่างเกินจะอดกลั้นทั้งที่เขาไม่ได้ใช้มือช่วยเลย

          "น่ารักมาก..." เลโอเอ่ยชมขณะที่หยุดพักให้ร่างที่กำลังสั่นระริกนั้นลิ้มรสจุดสุดยอดอยู่นาน ๆ ตัวของจางอ่อนลงเหมือนหมดแรง ดวงตาสีเขียวเคยดุดันก็หลับตานิ่ง หน้าอกเป็นรอยแดงระเรื่อเต็มไปหมด โดยเฉพาะตรงยอดอกที่ถูกเขาเล่นเสียจนห้อเลือดนั้น...

          "ข้างใน...ดีไหมครับ" เลโอเอ่ยถามพร้อมกับขยับเข้าออกอีกครั้ง "ตอนที่มันเคลื่อนตัวเข้าไปรู้สึกยังไงบ้าง เวลาที่ข้างในถูกเสียดสีนั่น...มันฉีกนิดหน่อยนะครับเลยมีเลือดออก..."

          "ไอ้...เด็กลามก..." จางร้องเสียงสั่นแต่ไม่อาจจะต่อต้านได้ คราวนี้เลโอจึงหยิบมีคัทเตอร์ออกมากรีดไปบนหน้าอกของจางกลายเป็นแผลเลือดซิบ จางสะดุ้งอย่างหวาดกลัว เมื่อเขาขยับตัวเลือดก็ไหลปริ่มออกมาทันที เลโอก้มลงดูดเลือดที่แผลนั้นจนจางสะดุ้งหลายครั้ง เลโอจึงขยับเอวดันส่วนนั้นเข้าไปภายในมากขึ้น

          "เจ็บ! อา...พอที!"

          "ดูคุณออกจะมีความสุขดีนี่ครับ" เลโอพูดพร้อมกับเอามีดมากรีดที่ซอกคอถึงกระดูกไหปลาร้าของตัวเอง แล้วก้มไปจ่อปากของจาง ชายผิวขาวซีดมองเห็นหยดเลือดตรงหน้าก็รีบใช้ปากดูดเลือดราวกับกระหาย

          เลโอครางเบา ๆ ก่อนจะขยับเร่งเร็วขึ้นอีก เขาตัดเชือกที่รั้งข้อมือของจางออก พอเชือกหลุดจางก็ผวาเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น

          "อา เลโอ เลโอ... แรงอีก" เขาเร่งเร้าเสียงสั่นทั้งที่มีรสชาติของหยดเลือดซึมไปทั่วปาก เด็กหนุ่มยิ้มอย่างพอใจก่อนจะแทงร่างสอดลึกเข้าไปภายในที่รุ่มร้อนนั้น ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันแน่นในขณะที่จางขยับเอวขึ้นลงอย่างลืมตัว ยอดอกที่แดงก่ำของเขาชูชันจนเลโออดไม่ได้ที่จะลิ้มรสมันอีกครั้ง

          "อ๊า!" จางร้องลั่นเมื่อถึงที่หมายไปอีกครั้ง พร้อมกับเลโอที่กลั้นเสียงเอาไว้แต่กอดร่างของจางแนบแน่น น้ำสีขาวขุ่นไหลนองลงมาเปรอะเตียงพร้อมกับสติของจางที่วูบหายไปในทันที...


          ..........


          "นี่ แหวนคุณน่ะครับ" เลโอที่กำลังสวมเสื้อหันไปยื่นแหวนให้จาง แต่ชายผิวขาวที่มัวแต่จับข้อมือที่ถูกเชือกบาดเป็นรอยอยู่นั้นไม่ยอมรับมันไป ดวงตาของจางสีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอดเวลา

          "ฉันไม่มีหน้าไปพบเธอแล้ว..." จางพึมพำก่อนจะก้มหน้าลง คราวนี้น้ำตากลับค่อย ๆ ไหลริน "พรุ่งนี้เธอก็จะกลับมาแล้ว รอยกัดเต็มตัวแบบนี้เฉินฮุ่ยต้องรู้แน่ ว่า...ว่าฉันมีอะไรกับนาย ฮึก...แล้วฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะ"

          "ก็บอกเธอไปตามตรงสิครับ" เลโอตอบพร้อมกับลงมานั่งที่เตียงเพื่อช่วยแกะเชือกที่ขาให้เพราะจางหมดอาลัยตายอยากจนไม่เป็นอันทำอะไรเสียแล้ว

          "นายบ้าไปแล้วหรือไง เธอไม่มีทางรับได้หรอก" จางโวยราวกับโลกจะถล่มลงมา

          "คุณเฉินฮุ่ยรับได้แน่ครับ ก็เธอรักคุณออกขนาดนั้น แถมยัง..." เลโอยิ้มอย่างมีเลศนัย

          "นายจะรู้ได้ยังไง! เรื่องแบบนี้มัน...! ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"

          "เธอเองก็คงอยากลองรังแกคุณบ้างเหมือนกัน อยากลองทำรุนแรงกับคุณ ให้หมอจางที่น่ารักร้องครางอย่างเปี่ยมสุขจนทำอะไรไม่ถูกอะไรแบบนั้นน่ะครับ" เลโอยังไม่หยุดพูดจารุกเร้า จางจึงต้องรีบก้มหน้าหลบไปอีกทาง

          "เฉินฮุ่ยไม่ทำรุนแรงกับฉันแบบนี้หรอก!" จางยืนกรานเสียงแข็ง เด็กหนุ่มจึงยักไหล่เหมือนจะวางเฉย เขาจับมือซ้ายของจางขึ้นมา

          "เอาเถอะครับ ถ้าเธอทิ้งคุณไปจริง ๆ" เลโอค่อย ๆ สวมแหวนนั้นกลับเข้าไปที่นิ้วนางของจาง "ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณเอง"

          จางอึ้งไปครู่หนึ่งพร้อมมีใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะรีบชักมือกลับทันที เขาเผลอใจเต้นไปกับคำพูดของเจ้าเด็กนี่อีกแล้ว

          "...ปีศาจอย่างนายใครจะอยากอยู่ด้วยกัน หือ..." เขาประชดเสียงแข็งในขณะที่เลโอค่อยยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ปลายลิ้นที่ยังรุ่มร้อนนั้นแทรกเข้ามาในปากของเขาจนจางรู้สึกเหมือนร่างกายจะละลายหายไป ครั้งนี้ปีศาจร้ายของเขาช่างนุ่มนวลเหลือเกิน

          "ยังไงผมก็จะเป็นปีศาจของคุณคนเดียวนะครับ" เลโอพูดแล้วกลับมายิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นเดิม จางรีบเข้าไปกอดเลโอเอาไว้โดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป แต่เขาคงไม่ยอมถอดแหวนไปอีกนาน...จางสัญญากับตัวเองเอาไว้เช่นนั้น...