Hurt Impression 21 [AUN]
posted on 24 Feb 2008 17:36 by sadmanstanding in Hurt
Chapter 21 : Choose
อย่าหันกลับไปมองคนไร้ความสามารถ...
ในโลกแห่งฝีมือ ความเห็นใจช่วยใครไม่ได้
เหยียบย่ำ...
เชื่อมั่นในพรสวรรค์ของตัวเอง
ทำแบบนั้นแหละ...ฉันถึงจะทำใจได้...
เสียงร้องครางดังไปทั่วตรอกเล็ก ๆ ร่างของผู้ชายนับสิบคนลงไปนอนกองระเนระนาดราวกับซากศพ ชายหนุ่มผู้ไว้ผมทรงเดรธร็อกเดินไล่ล้วงกระเป๋าทีละคนอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่ฮิรุม่ายืนถ่ายวิดีโอพวกจิ๊กโก๋ที่โดนอัดยับให้ทำท่าคุกเข่าเพื่อเก็บไว้แบล็กเมลล์ในภายหลัง
"พักนี้แกดูแปลก ๆ นะ มีเรื่องอะไรกับพี่หรือไง" ฮิรุม่าพูดขึ้นหลังจากปิดกล้องวิดีโอไปแล้ว อากอนที่กำลังนั่งนับเงินส่งเสียงในลำคอเล็กน้อยก่อนจะตอบ
"หืม...ก็ไม่มีอะไรนี่นา"
ความจริงแล้วฮิรุม่าไม่ได้คาดหวังอะไรกับคำตอบที่จะได้รับนัก เขาเพียงแต่ได้ข่าวเรื่องอากอนมาว่าพักนี้ดูเหมือนหมอนี่จะยิ่งทำตัวเลวกว่าเดิม ทั้งเรื่องชกต่อย เรื่องผู้หญิง ยิ่งกว่านั้นในบรรดาเพื่อนที่เคยคบหากันมา แม้จะเพียงผิวเผินหรือคนที่ท่าทางจะสนิทกันบ้างก็ตาม ช่วงนี้คนเหล่านั้นกลับกลายเป็นว่ามีเรื่องกับอากอนไปหมด โดนแย่งผู้หญิงบ้าง ปะทะคารมกันจนเลิกคบกันบ้าง
เขาคิดว่าบางทีอากอนอาจจะจงใจให้กลายเป็นแบบนั้น แต่ก็ไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัด ฮิรุม่าเหลือบมองอากอนกับผมทรงใหม่นั้น ถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่เปลี่ยนคน ๆ นี้ได้...ก็คงมีแค่คน ๆ นั้นคนเดียว...
"หึ" อากอนเหยียดยิ้มพร้อมทั้งใช้เท้าเขี่ยร่างหนึ่งบนพื้นให้ออกไปห่าง ๆ "จะรวมหัวกันมากี่คน สวะก็คือสวะอยู่ดีน่ะแหละ"
ฮิรุม่าได้แต่จินตนาการถึงสายตาที่อยู่หลังแว่นกันแดดนั้น แต่ไม่รู้ทำไมใบหน้าของคอนโง อุนซุยถึงได้ซ้อนขึ้นมาเสียเฉย ๆ
"คนที่ไร้พรสวรรค์ อยู่ไปก็ไร้ค่า"
"เคี๊ยก ๆ มันก็ไม่เสมอไปหรอกนะ"
พวกเขาสบตากัน
"มันขึ้นอยู่กับวิธีการต่างหาก..."
นับจากคำพูดนั้นเส้นทางของพวกเขาก็แยกจากกันโดยสิ้นเชิง...
หลังจากนั้นเพียงไม่นานอากอนก็สอบเข้าโรงเรียนชินริวจิด้วยโควต้านักกีฬา เช่นเดียวกับอุนซุยที่ในช่วงนั้นกำลังตั้งหน้าตั้งตาติวหนังสือเพื่อรอสอบเข้าอยู่เช่นกัน ผลจากเหตุการณ์นั้นทำให้คุริตะไม่ติดโควต้านักกีฬาไปโดยปริยาย
"คนอย่างพวกแกน่ะ ฉันไม่ต้องการหรอก"
คำพูดนั้นทำให้ฮิรุม่ารู้ว่านั่นไม่ใช่ "คอนโง อากอน" คนเดิมอีกแล้ว...
"ทำไม? หลังจากวันนั้น พวกนายก็ยังกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกไม่ใช่หรือไง" มุซาชิกัดฟันพูดระหว่างที่ฮิรุม่าเดินดุ่ม ๆ ออกมาจากบริเวณที่เขาไปเจออากอนมา
"เพื่อน? เคี๊ยก ๆ ฉันก็แค่ใช้ประโยชน์จากมันเท่านั้นแหละน่า" ชายผมทองเหยียดยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้จะพูดนั่นพูดนี่ แต่มุซาชิรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ประเด็น ทำไม...ทั้งที่กลับมาเป็นเพื่อนกันแล้ว ทำไมจู่ ๆ อากอนถึงได้หักหลังฮิรุม่าแบบนี้กันนะ?
กลับกันนั้นฮิรุม่ายิ่งเห็นภาพที่เกิดขึ้นชัดกว่าเดิม ช่วงหลังอากอนดูเหมือนจะตัดสัมพันธ์กับคนสนิททั้งหมด แยกตัวโดดเดี่ยว...ความเชื่อมั่นเรื่องความเป็นอัจฉริยะของตัวเองถูกแสดงออกมาบ่อยครั้งขึ้น และคำดูแคลน "พวกสวะ" ก็ปรากฏออกมาบ่อยครั้งขึ้นเช่นกัน
ถ้าอากอนตั้งใจจะทำแบบนั้น ไม่แปลกที่หมอนั่นจะเลือกวิธีนี้เพื่อแยกตัวไปจากเขา
เพียงแต่ผลกระทบของมัน...เขาไม่อาจจะยอมรับได้ ความฝันที่จะเข้าชินริวจิด้วยกันสามคนสลายไปเสียแล้ว เจ้าแป๊ะอ้วนไม่มีทางสอบเข้าได้ด้วยการสอบวิชาการปกติแน่...
"งั้นก็เข้าเดมอนมันซะเลย" ฮิรุม่าเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน "ถ้าเป็นเดมอน เจ้าแป๊ะอ้วนก็เข้าได้แน่ ส่วนแกกับฉันก็สบาย ๆ อยู่แล้ว"
"เดมอน? ที่นั่นไม่มีชมรมอเมริกันฟุตบอลซะหน่อย"
"ไม่มีก็ตั้งขึ้นมาซะเองเลยสิฟะ" ชายผมสีทองชี้ตั้งหยุดยืนที่ริมทางเท้าและกดเครื่องกดน้ำกระป๋อง เวลาหนาว ๆ แบบนี้เขาอยากจะได้กาแฟอุ่น ๆ สักกระป๋องจริง ๆ
"สอนให้ไอ้สองพี่น้องตูดหมึกนั่นรู้ซะเลย" ฮิรุม่าโยนกระป๋องหนึ่งให้กับมุซาชิพร้อมกับเอานิ้วชี้เคาะขมับตัวเอง "อเมริกันฟุตบอลมันอยู่ตรงนี้"
"คนธรรมดาก็มีเส้นทางของตัวเองงั้นสินะ" มุซาชิยิ้มรับพร้อมกับเปิดกาแฟดื่ม ถ้ามีพวกเราสามคนล่ะก็...ทำได้แน่...
ฮิรุม่าค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเพื่อนก่อนจะยืดตัวขึ้นโอบรอบคอ โดยไม่ทันได้ตั้งตัว...มุซาชิรู้สึกตัวอีกครั้งก็ถูกสัมผัสด้วยริมฝีปากนั้นเสียแล้ว ชายหน้าแก่ยืนตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก หัวใจแทบจะหยุดเต้นไปด้วยความตกใจ
"หึ...รสกาแฟ" ฮิรุม่าแกล้งแลบลิ้นหลอกก่อนจะผละตัวออกแล้วหันไปเปิดกระป๋องกาแฟของตัวเองบ้าง พร้อมกับก้าวเท้าเดินต่อไปโดยทำเป็นไม่ใส่ใจอีกฝ่ายซึ่งกำลังหน้าแดงระเรื่อและยืนนิ่งอยู่
"...ฮ...ฮิรุม่า?" น้ำเสียงของมุซาชิเปี่ยมไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่าฮิรุม่าก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน
"ถ้ามีแกกับเจ้าแป๊ะอ้วน...คริสตมาสโบลว์น่ะไปได้แน่" เขาเหยียดยิ้ม "เจ้าอ้วนนั่นก็คงจะคิดเหมือนกัน"
มุซาชิเผมยิ้มเพียงบางเบาก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินตามไป...ถึงจะไม่ใช่ชินริวจินากา ถึงจะไม่ใช่เพอร์เฟ็กทีม และแม้ว่าจะต้องเริ่มต้นนับหนึ่งกันใหม่ก็ตาม
เขาสัญญาแล้วว่าจะอยู่เคียงข้าง และเฝ้ารอไปด้วยกัน...
หลังจากช่วงเวลานั้นเพียงไม่นาน ที่บ้านคอนโง... อากอนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก เขาตรงขึ้นไปยังชั้นสอง ทีแรกว่าจะนอนเลย แต่เมื่อเห็นว่าแสงไฟในห้องของอุนซุยยังเปิดทิ้งไว้จึงเปิดประตูเข้าไปในห้องของอุนซุยแทน
ผู้ที่อยู่ในห้องมีท่าทีตกใจ แต่เมื่ออากอนโยนตัวลงบนเตียงสีหน้าตกใจของอุนซุยก็หายไป เขาหันกลับไปนั่งอ่านหนังสือเช่นเดิม อากอนที่นอนแผ่อยู่นั้นหลับตาลงแล้วแต่ยังไม่ได้นอนหลับไปเสียทีเดียว
"รุ่นพี่ยามาบุชิโทรมาบอกว่านายได้โควต้านักกีฬาของชินริวจิแล้ว" อุนซุยเอ่ยขึ้นทว่าสายตายังจดจ่ออยู่ที่หนังสือ "ทั้งที่...ไม่เคยเล่นอเมริกันฟุตบอลเลยน่ะเหรอ"
"แกเองก็รีบ ๆ สอบเข้าให้ได้ล่ะ " อากอนเหยียดยิ้มและไม่สนใจที่จะตอบคำถาม "ว่าแต่ยังคุยกับไอ้หมอนั่นอยู่อีกเหรอ หา?"
"ไม่เอาน่า ถึงจะเลิกกันแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องเลิกคบหากันไปเลยซะหน่อย" อุนซุยอึกอักเหมือนหาคำอธิบายอื่นใดไม่ได้ เมื่อเขาเล่าทุกอย่างให้รุ่นพี่ยามาบุชิฟังแล้วบอกเลิกนั้น รุ่นพี่เองก็ยอมรับโดยดี ราวกับรู้อยู่แล้วว่าหัวใจของเขาไม่ได้อยู่กับตน...
"แต่ว่า...ที่จริงนายก็ได้ทุนอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องไปสอบโควต้าอีกรอบเลยนี่นา ไหนนายบอกว่าฮิรุม่าจะเอาเพื่อนเข้าชินริวจิทางโควต้า แล้วปีนี้อีกตำแหน่งก็มีคอนเนอร์แบ็คเข้ามาอยู่แล้วด้วย"
"หา? ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ พวกสวะแบบนั้น...ทั้งควอเตอร์แบ็ตมือใหม่ที่มีแต่เหลี่ยม ไลน์ความเร็วเป็นศูนย์ คิกเกอร์ที่คอนโทรลลูกได้เฮงซวย หึ...เหมือนเอาคนพิการมาลงแข่งนั่นแหละ" อากอนพูดด้วยท่าทีสบายใจเสียเต็มประดา อุนซุยจึงปิดปากเงียบทั้ง ๆ ที่รู้สึกได้ว่าลึก ๆ แล้วอากอนยังมีความคิดอย่างอื่นอยู่อีก
"ดีแล้วหรือ อากอน?" เขาแสร้งถาม "ฮิรุม่าคงไม่มีวันอภัยให้นาย..."
อากอนไม่พูดว่ากระไรแต่กลับพลิกตัวนอนตะแคงเข้าหาผนังแทน อุนซุยได้แต่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นมาห่มผ้าให้ เขานั่งลงบนเตียงด้วยเช่นกัน มือหนึ่งลูบหัวอากอนอย่างเบามือแต่ก็ไม่ถนัดนักเพราะผมทรงใหม่ของผู้เป็นน้องชาย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ถึงได้ไปทำผมทรงนี้มา
"รักนะ..." อุนซุยก้มลงกระซิบเหมือนทุกวันพร้อมทั้งจับมืออีกฝ่ายเอาไว้
นายน่ะ...มีแค่ฉันก็พอแล้ว...อุนซุยรู้ดีว่าความคิดของเขาเห็นแก่ตัว แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็อยากให้อากอนเป็นของเขาอยู่ดี...
เป็นของเขา
เดินไปตามเส้นทางที่เขาไม่อาจไปถึง
ทำลาย...สิ่งที่เขาไม่อาจทำลายได้
"อือ...ฉันก็เหมือนกัน" อากอนพึมพำเสียงค่อย เขานึกถึงวันที่จดหมายแจ้งเรื่องทุนมาถึง อุนซุยที่ต้องร้องไห้เพราะเรื่องนั้น...ทำให้เขาตัดสินใจได้เสียที... อากอนดึงแขนอุนซุยให้ลงมากอดเขาไว้ ไออุ่นของอ้อมกอดที่คอยอยู่เคียงข้างเขามาตลอดทำให้เขาปิดตาลงอีกครั้ง
ฉันมีแค่นายก็พอแล้ว...
~ The End ~
--------------------------------------
ในที่สุดก็จบแล้ว... คู่อาอุนโคตรยาวนาน =w="
21ตอนพอดี! ไม่ได้กะไว้เลยนะเนี่ย! =[]=
ในที่สุดก็พาน้องอุ่นไปแสดงความจิตออกมาจนได้ ช่วงตอนสองตอนที่ผ่านมา รู้สึกว่าถ้ามันไม่แอบร้ายมันก็ไม่ใช่น้องอุ่นนี่นา OTZ
คู่ต่อไป คิดว่าจะเขียนมุซา*อากอนนะ แต่คงไม่ยาวขนาดนี้หรอก
อยากเขียน มุซา*อากอน อากอน*โคบัง อืม...ส่วนอากอน*วาคานะ แว่วมาว่าเจ๊พีอาจจะเขียน งั้นให้เจ๊พีเขียนละกัน 55+
ซี่รี่ยส์นี้จบแล้ว รอเจอกันซีรี่ย์หน้าน้อ =w="
) 
ฟิคนี้เทใจให้ฮิรุม่า ตั้งแต่ต้นจนจบ
น่ารักได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย กี๊ดด ><
จะรออ่านซีรี่หน้านะคะ
#1 By เฟียร์ . Fiar on 2008-02-24 18:29