SadmanStanding

Chapter 12 : Saturday

"เร็ว ๆ นา คุริตะไปรออยู่หน้าโรงเรียนแล้วมั้ง" มุซาชิพูดพร้อมกับติดกระดุมเสื้อไปด้วย

"ชิ...เจ้าแปะอ้วนนั่น ทีเรื่องกินนี่ไวเชียวนะ" ชายผมทองสวมเสื้อเชิ้ตนักเรียนอย่างว่องไว ไม่น่าเผลอพูดไปเลยว่าจะพาเจ้าพวกนี้ไปกินราเมงร้านที่เพิ่งเปิดใหม่น่ะ

"ก็นายดันไปบอกว่าจะเลี้ยง หมอนั่นก็เลยดีใจน่ะสิ" มุซาชิก้มหน้าพูดยิ้ม ๆ ขณะที่แต่งตัวไปด้วย พวกเขาซ้อมอเมริกันฟุตบอลกันถึงเย็นแทบทุกวัน วันนี้เองก็เช่นกัน

"ฉันเลี้ยงแค่ชามเดียวหรอก ถ้ากินเกินกว่านั้นก็ให้มันจ่ายเอง" ฮิรุม่าสรุปก่อนจะคว้ากระเป๋าของตัวเองเดินนำออกไปด้วยความรวดเร็วเพราะจริง ๆ แล้วเขาก็หิวไส้จะขาดแล้วเหมือนกัน

"อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยวก่อนสิ วะ! ไอ้บ้านี่!" ชายหน้าเข้มรีบคว้าเสื้อสูทสีเขียวที่เป็นเครื่องแบบมาสวมทับแล้ววิ่งตามออกไปทันทีแต่แล้วเมื่อก้าวเท้าพ้นห้องชมรมไปได้ไม่ทันไรก็ต้องชะงักลงทันควัน

"ฮิรุม่า..." เขาทักเมื่อเห็นเพื่อนผมสีทองหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องชมรม ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นทอดยาวไปตามทางเดินในตึกเรียน ห่างไปไกลพอดูเป็นผู้ชายรูปร่างสูงพอ ๆ กับพวกเขา ผมยาวประบ่าถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลอ่อน ไม่นานนักผู้ชายคนนั้นก็หันมาเห็นพวกเขาเข้าพอดี

"ไง หายหัวไปนานชาติเลยนะ" อากอนโบกมือทักทายเล็กน้อย

"ที่หายหัวไปน่ะมันแกต่างหาก ไอ้หัวถั่วลันเตา" ฮิรุม่าเย้ยกลับก่อนจะเดินเข้าไปหา มุซาชิที่ยืนอยู่หน้าห้องจ้องทั้งคู่ตาไม่กระพริบ ความอึดอัดใจที่คุกรุ่นอยู่ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็เขาเก็บมันเอาไว้ให้ได้

"มุซาชิ นายไปรอที่ร้านก่อนแล้วกัน จำร้านได้ใช่ไหม" ฮิรุม่าหันกลับมาทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย

"เออ" มุซาชิตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปตรงทางออกอีกด้านหนึ่งของตึก "...ต้องมานะเว้ย สัญญากับคุริตะไว้แล้วนะ"

"รู้แล้วน่า" ฮิรุม่าตอบพร้อมกับหันกลับไปทางอากอน มุซาชิรีบเดินออกมาจากบริเวณนั้นพร้อมกับกำหมัดแน่น ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเลยแม้แต่คนเดียว ด้านฮิรุม่านั้นหันกลับมาจ้องหน้าผู้มาเยือนด้วยความสงสัย

"หมอนั่น...เคยเจอกันครั้งนึงแล้วนี่"

"อือ อย่าไปยุ่งกับเขาเลย"

"ห๊ะ...หวงจริงเลยนะ คนพิเศษของแกหรือไง" อากอนแกล้งหยอกพร้อมเหยียดยิ้มร้ายกาจเช่นเคย

"มีธุระอะไรก็รีบพูดมา" ฮิรุม่าถอนหายใจเหมือนรู้สึกเบื่อที่จะพูดคุย ทว่าอากอนกลับเดินสวนเขาไปแล้วมุ่งหน้าไปทางห้องชมรมอเมริกันฟุตบอลแทน ห้องเก็บของเก่า ๆ ที่เมื่อเปิดเข้าไปแล้วก็มีแค่เก้าอี้นั่งพักอยู่สองสามตัวกับกล่องใส่อุปกรณ์ที่ทำจากการตอกไม้เป็นชั้นวางอย่างง่าย ๆ อากอนขมวดคิ้วนิ่ง ทำไมมันต่างจากห้องชมรมในโรงเรียนของเขาขนาดนี้กันนะ

"เฮ้ย จะเข้าไปทำไมน่ะ" ฮิรุม่ายืนเอามือเท้าลูกบิดประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก มือเรียวข้างนั้นหยิบแผ่นหมากฝรั่งไร้น้ำตาลออกมาเตรียมจะใส่ปากอย่างเคย แต่อากอนก็เดินเข้าไปจับมือข้างนั้นเอาไว้

"ปากว่างนักหรือไง" ชายหนุ่มผู้สวมแว่นกันแดดแกล้งหยอกก่อนจะจุมพิตริมฝีปากนั้นเบา ๆ

"ไอ้ตูดหมึกนี่!" ฮิรุม่ารีบผลักอีกฝ่ายออกทันทีที่ริมฝีปากแตะกัน กลางโรงเรียนแท้ ๆ ถึงจะเย็นแล้วและไม่ค่อยมีคนอยู่ในโรงเรียนก็เถอะ เจ้าบ้านี่หน้าด้านชะมัด!

"ถ้าอายนักก็เข้ามาสิ" พูดไม่พูดเปล่ามือแกร่งดึงแขนร่างบางเข้าไปในห้องชมรมแคบ ๆ ที่มืดสลัวก่อนจะปิดประตูลง เขาดันร่างของฮิรุม่าเข้าชิดประตูแล้วประกบริมฝีปากนั้นอย่างโหยหา

"ปล่อยน่า!" ร่างบางพยายามผลักไสอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวจ้องอีกฝ่ายด้วยท่าทีหาเรื่อง

"จะรีบไปหาหมอนั่นหรือไง"

"อย่าซักไซ้ได้ไหม น่ารำคาญชะมัด! ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็รีบไสหัวกลับไปได้แล้ว!"

"เฮ้ย" พอถูกด่ามาก ๆ เข้าเขาก็เริ่มโมโหเสียแล้ว ไม่สิ...หรือว่าฮิรุม่าจงใจจะยั่วโมโหเขากันแน่ก็ไม่รู้ อากอนปั้นหน้าหงุดหงิดเสียเต็มประดาเมื่อคนในวงแขนพยายามดิ้นสุดตัว เจ้าโง่นี่...แรงก็มีแค่นี้ยังจะฝืนต่อต้านเขาอยู่ได้ ไม่หัดเจียมตัวเองเสียบ้างเลย

"แกนี่..." อากอนรีบกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่นด้วยความโมโหก่อนจะเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ

"ไม่เจอกันตั้งเกือบอาทิตย์ไม่คิดถึงฉันบ้างหรือไง"

อากอนนิ่งอึ้งไปเพราะคำพูดของตัวเอง แล้วนี่เขา...พูดแบบนี้ออกไปทำไมกันเนี่ย เพราะรู้สึกโมโหแท้ ๆ แต่ว่า...โธ่เอ๊ย! เขารีบกอดฮิรุม่าเอาไว้แน่น ถ้าตอนนี้ปล่อยมือล่ะแย่แน่ ถ้าเจ้านั่นมองเห็นหน้าเขาตอนนี้ล่ะก็...

"...พูดบ้าอะไรของแก ประสาทหรือไง" ฮิรุม่ารีบหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง คำพูดนั้นทำให้เขาลืมที่จะดิ้นรน บ้าบอที่สุด...ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่และอากอนเองก็เช่นกัน ทั้งคู่ต่างคนต่างหันหน้าไปคนละทางโดยไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดลอดออกมาหลังจากนั้น

ร่างบางถูกกอดเอาไว้แนบแน่น หัวใจของทั้งคู่แทบจะสั่นสะเทือนถึงกัน ฮิรุม่าก้มหน้านิ่ง ไอ้ตูดหมึกนี่...คิดจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไรนะ

"พรุ่งนี้...ไปสวนสัตว์กับฉัน สิบโมงเจอกันที่หน้าโรงเรียนนี้ก็ได้" อากอนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เขาเกือบจะลืมจุดประสงค์เดิมไปเสียแล้ว

"...ใครจะไปกับแกฟะ ไอ้ตูดหมึกนี่" ฮิรุม่าค่อย ๆ ขยับตัวทีละนิด "จะกอดไปถึงไหน กระดูกฉันจะหักหมดแล้ว แรงวัวแรงควายเป็นบ้า"

"อย่าลืมนะเว้ย ถ้าปล่อยให้ฉันรออีกล่ะมีเรื่องแน่...แกจะซ้อมกระทั่งวันเสาร์ด้วยหรือไง"

ฮิรุม่าไม่พูดว่าอะไร เขาทำหน้านิ่งราวกับครุ่นคิดบางอย่าง วันเสาร์มุซาชิต้องอยู่ช่วยงานที่บ้าน ปกติพวกเขาจึงนัดซ้อมกันเฉพาะตอนเย็น จะว่าว่างก็ว่างนั่นแหละแต่ทำไมเขาต้องไปด้วยล่ะ แบบนั้นมัน...เหมือนการเดทชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง

"...ปล่อยได้แล้ว ฉันนัดเพื่อนเอาไว้ รอกันจนหน้าแก่แล้วมั้ง หรือแกจะไปกินด้วยกันไหมล่ะ" เขาผลักอากอนออกเบา ๆ ชายร่างใหญ่ถอดแว่นกันแดดออกพร้อมสบตาเข้ากับดวงตาสีเขียวนั้นอย่างจริงจัง

"ไม่ไป...แล้วทำไมแกต้องไปด้วยล่ะ" เขาซุกหน้าลงกลางอกของคนตรงหน้า ฮิรุม่ารีบจับหน้าของอากอนให้เงยขึ้นมาหาเขาอย่างรวดเร็ว ขืนให้หมอนี่ซบหน้าลงไปก็ได้ยินเสียงหัวใจของเขากันพอดีน่ะสิ

ชายผมสีทองจูบเข้าที่แก้มของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนมาที่ปาก อากอนเผลอตกใจไปวูบหนึ่งที่อยู่ ๆ ก็ถูกหอมแก้มแต่เขาก็ตั้งตัวได้ด้วยความเคยชิน ปลายลิ้นของพวกเขาตอบรับกันเป็นอย่างดี เร่าร้อน...จนกระทั่งทั้งสองเกือบจะยั้งตัวเองไม่อยู่ อากอนเลื่อนมือไปที่สะโพกของฮิรุม่าแล้วเคล้นคลึงราวกับคิดถึงรสสัมผัสที่คุ้นเคย ฮิรุม่าค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกขณะที่หัวใจยังเต้นระรัว

"กลับไปก่อนเถอะ แล้วค่อยเจอกันพรุ่งนี้" เสียงของชายผมทองอ่อนลงมาก อากอนกัดฟันเล็กน้อย

"แกนี่...ปลุกอารมณ์ฉันขนาดนี้แล้วก็หัดรับผิดชอบกันหน่อยสิฟะ..."

"หนวกหูน่า รีบไสหัวกลับไปเลยไป" เขาดันตัวอากอนออก คราวนี้อีกฝ่ายยอมทำตามโดยดี เขาหยิบแว่นกันแดดออกมาสวมอีกครั้ง

"อย่าลืมนัดนะเว้ย" อากอนย้ำคำอีกครั้งขณะที่ฮิรุม่าผลุนผลันออกจากห้องไปโดยเร็ว ชายหนุ่มผู้สวมแว่นกันแดดรีบก้าวเท้าตามออกไปแต่ก็หยุดอยู่ที่หน้าห้องในขณะที่ชายผมสีทองเดินห่างออกไปไกลแล้ว

อากอนเหลือบมองเข้าไปในห้องเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูลง ท่าทางเจ้านั่นจะชอบอเมริกันฟุตบอลมาก จะว่าไปแล้วเขาก็ไม่เคยเห็นฮิรุม่าตอนเล่นกีฬาเลยสักครั้งนี่นะ ชายหนุ่มยืนพิงผนังตึกพร้อมเหยียดยิ้มราวกับสมเพช กีฬาเป็นทีมน่ะหรือ...มีตัวคอยขัดแข้งขัดขาเขาแบบนั้นสู้หาอะไรที่ทำเองคนเดียวได้ยังจะสะดวกกว่าอีก

อากอนเริ่มก้าวเดินไปยังทางออกของตึกอย่างไม่รีบร้อน ก็คงเพราะคิดแบบนั้นนั่นล่ะเขาถึงได้ไม่เคยไปสนใจเล่นอเมริกันฟุตบอลกับอุนซุยเลย อากอนมองภาพเบื้องหน้าผ่านเลนส์สีฟ้าของแว่น

ใช่แบบนั้นแน่หรือ...

เขาเป็นอัจฉริยะ...เรื่องนี้แม้ไม่ได้เอามาพูดคุยกันแต่ต่างคนต่างก็รู้อยู่เต็มอกถึงความสามารถที่ต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเขาก็เหนือกว่าทุกอย่าง ถ้าเขาไปเล่นไอ้มะกันบอลนั่นมันก็เหมือนลงไปขวางทางของอุนซุยเข้าอีกน่ะสิ

ถึงอุนซุยจะไม่เคยพูดออกมาแต่เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่คอยจ้องมองมาที่เขาอยู่เสมอ สายตาแบบนั้น...ที่ดูสงบนิ่งแต่กลับแฝงไว้ด้วยความทะเยอทะยาน

ทำไมถึงเป็นนาย ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน

"ชิ..." อากอนเอามือเสยผมราวกับรู้สึกหงุดหงิด ความคิดพรรค์นั้นน่ะขอทีเถอะ ยังไงเขาก็ยังเป็นเขาแหละ อุนซุยก็ยังเป็นอุนซุยอยู่ดี คิดให้ตายไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรหรอก อากอนก้มลงมองมือของตัวเอง นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้จับมือนั้น

ถ้าเพียงแต่เขาเป็นคนธรรมดาเหมือนอุนซุยล่ะก็...มือนั้นเขาคงจะจับเอาไว้ได้ จะเล่นบอลด้วยกันก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมานั่งพะว้าพะวงเรื่องที่จะทำให้หมอนั่นน้อยใจอีกต่อไป...

"อ๊ะ!" ชายหนุ่มซึ่งกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ถึงสะดุ้งเมื่อมือถือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเกิดสั่นขึ้นมา เขาหยิบขึ้นมาดูอย่างคุ้นเคย คงเป็นเจ้านั่นอีกล่ะสิ

'พรุ่งนี้สิบโมง หน้าสถานีรถไฟ มาเร็ว ๆ ด้วยล่ะไอ้ตูดหมึก'

"เฮอะ! ยังจะมาทำพูดอีก แกนั่นแหละที่ชอบผิดนัดน่ะ" อากอนพูดพร้อมกับกดมือถือรัวข้อความกลับไปด้วยความหงุดหงิด แต่ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าก็คือตัวเขาเองนี่แหละที่พอเผลอก็เอาแต่คิดเรื่องของเจ้าก้อนอึอยู่เรื่อย...ห่าง ๆ กันซะบ้างก็คงดีเหมือนกัน...

------------------------------------------

ฮ้า จบไปอีกตอน ถึงจะตั้งใจทำเป็นเรื่องยาวก็เถอะ แต่ท่าทางจะยาวจริง ๆ แฮะ

ตอนที่แล้วพูดถึงหูฮิรุม่ากระดิก อยากบอกว่าในอนิเมมันกระดิกได้จริง ๆ นะคะ = =" น่ารักบัดซบมาก ๆ เคยเห็นกระดิกครั้งเดียวตอนแข่งกับทีมอะไรไม่รู้จำไม่ได้ แล้วเป็นภาพด้านหลังของฮิรุม่ากำลังยืนอยู่ สักพักหูนั่นมันก็กระดิกดิ๊ก ๆ เลย ย้อนกลับไปดูให้เห็นชัด ๆ ตั้งหลายรอบแหน่ะ =[]=

น้องอุ่นไม่ได้ออกเลย =[]= งอนตัวเอง!

แปะรูปให้ดูเล่น ไอ้ก้อนที่วาด+ลงสีล่าสุด ส่วนใหญ่ไม่ค่อยลงรูปที่นี่นา จะไปลงที่Secret Letter มากกว่า = ="

อ่านแล้วเม้นกันสักนิดนะจ๊ะ >3</