SadmanStanding

Chapter 10 : Break

อุนซุยเดินนำเข้ามาในบ้าน ชั้นหนึ่งของบ้านเงียบสงบแต่ดูจากรองเท้าแล้วพ่อกับแม่คงจะอยู่ชั้นบน เขาถอดรองเท้าแล้วตรงเข้าไปในครัวเพื่อจะหาน้ำดื่มสักแก้วหนึ่ง ฝ่ายอากอนที่ตามเข้ามาไม่พูดว่าอะไร เขาเดินดุ่ม ๆ ขึ้นไปบนห้องตัวเองที่อยู่ชั้นสองอย่างเงียบ ๆ

ผู้เป็นพี่รู้สึกว่าอีกฝ่ายคงกำลังหงุดหงิดไม่น้อยเพราะประโยคที่เขาพูดก่อนจะกลับมาบ้านนั่นเอง อุนซุยเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง ที่ชั้นสองนั้นห้องของพ่อกับแม่จะอยู่ทางขวา ส่วนห้องของเขากับอากอนนั้นอยู่ทางซ้ายของทางเดินแต่อยู่คนละห้อง

เมื่อเข้ามาในห้องแล้วเขาจึงนึกขึ้นได้ว่ามีการบ้านอีกเพียบที่เจ้านั่นยังไม่ได้ทำ อุนซุยหยิบกองสมุดการบ้านของตัวเองแล้วเดินเข้าไปในห้องของอากอนโดยที่ไม่ได้เคาะประตูก่อน

"นี่การบ้านช่วงที่นายหยุดไป" อุนซุยเดินไปวางกองสมุดไว้ที่ปลายเตียง อากอนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงยังกดโทรศัพท์ในมือต่ออีกเล็กน้อย

"แล้วพ่อกับแม่ว่าไงบ้าง" อากอนถามก่อนจะกดส่งข้อความจากมือถือแล้ววางมันลงข้างตัว

"อ๋อ...ก็ฉันบอกว่านายไปค่ายกับชมรมกรีฑาน่ะ เขาก็เลยไม่ได้ว่าอะไร" อุนซุยหันมาตอบระหว่างที่หันหลังจะกลับห้องตัวเอง ถ้าเป็นอากอนจะทำอะไรพ่อกับแม่ก็ไม่ห่วงเท่าไร แต่ถ้าเป็นเขาหายตัวไปหลายวันโดยไม่บอกก่อนแบบนี้บ้างคงจะถูกต่อว่าไปแล้ว...

"หึ ไอ้ชมรมน่าเบื่อพรรค์นั้น..." คนที่นอนอยู่บนเตียงแค่นหัวเราะ ผู้เป็นพี่จึงหันกลับไปอีกครั้งหนึ่ง อากอนนั้นไม่ว่าจะทำอะไรก็ทำได้ดีไปเสียหมด บางทีอาจจะไม่ค่อยเข้าใจคนที่เขาพยายามจนสุดตัวกว่าจะได้อะไรสักอย่างมานักหรอก

"ถ้าน่าเบื่อนักก็ไปอยู่ชมรมที่ตัวเองชอบซะสิ" อุนซุยนึกลังเลที่จะพูดต่อ "หรือไม่...จะมาเล่นอเมริกันฟุตบอลด้วยกันฉันก็..."

"ช่วยไม่ได้นี่หว่า โรงเรียนบังคับให้อยู่สักชมรม ถ้าเป็นกรีฑาถึงไม่ต้องซ้อมฉันก็สบาย ๆ อยู่แล้ว" อากอนขยับตัวมานั่งแถวปลายเตียงเพื่อเปิดดูสมุดการบ้านแบบผ่าน ๆ "หือ...แล้วเมื่อกี้ว่าอะไรนะ"

"ป...เปล่า" อุนซุยเดินเลี่ยงไปทางประตูแต่ก็ถูกคว้ามือเอาไว้เสียก่อน เมื่อหันกลับไปก็เห็นน้องชายของเขากับยิ้มด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ ก่อนจะทันได้ทักถามอะไรออกไปเขาก็ถูกดึงตัวเข้าไปหาเจ้าของรอยยิ้มนั้นทันที

อากอนดึงอุนซุยมากอดเอาไว้ เขาซบหน้าลงไปบนหน้าท้องของอีกฝ่าย อุนซุยที่ยืนอยู่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทั้งที่คิดว่าอากอนเป็นพี่น้องของตัวเองแท้ ๆ แต่พอถูกสัมผัสแล้วหัวใจของเขากลับ...

"ฉันไม่อยู่ตั้งสามวัน อุนโกะจังคิดถึงแย่แล้วล่ะสิ"

"...ไอ้คนหลงตัวเองเอ๊ย" อุนซุยหัวเราะก่อนจะลูบผมที่ถูกย้อมของอากอนอย่างเบามือ บางครั้งเจ้านี่ก็ขี้อ้อนอย่างประหลาด ทำให้เขาอดใจอ่อนไม่ได้...

แต่ว่าจะปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้อยู่ดี...

อุนซุยผลักตัวอีกฝ่ายออกเบา ๆ เขากลับตัวเดินไปทางห้องของตัวเอง อากอนนึกฉุนเพราะรู้สึกว่ากำลังถูกปฏิเสธ เขาลุกขึ้นก้าวเข้าไปรั้งร่างของพี่เอาไว้ แขนหนึ่งโอบเอวอุนซุย ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปดึงลูกบิดประตูเอาไว้ไม่ให้เปิดออกไป

"เดี๋ยวซี่...จะกลับไปหมกอยู่แต่ในห้องท่าเดียวเลยนะ" อากอนกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกึ่งจะหัวเราะออกมา อุนซุยเริ่มรู้ตัว...เจ้านี่ทำนิสัยไม่ดีอีกแล้ว

"หยุดเลยนะเจ้าบ้า เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ได้ยินเข้าหรอก"

"เฮ้ย ๆ ฉันยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ" อากอนแสร้งทำเสียงร่าเริงแล้วลากปลายลิ้นไปตามซอกคอขาวเนียนตรงหน้า "แปลว่าคิดไปก่อนแล้วสิ หืม..."

"อย่า" อุนซุยหันกลับไปผลักอากอนอีกครั้งแต่ไม่เป็นผลเท่าไรนัก มือทั้งสองข้างของเขาถูกรวบไว้ทันทีอย่างชำนาญการ อากอนซุกไซ้ไปตามลำคอของอีกฝ่าย

เจ้าบ้าเอ๊ย...คิดไปเองอะไรกัน สุดท้ายแกก็ทำเหมือนเดิมจริง ๆ ไม่ใช่หรือไง อุนซุยคิดในใจด้วยความหวั่นวิตก กี่ครั้งแล้วนะที่กลายเป็นแบบนี้แต่ว่าเขาจะปล่อยให้มันกลายเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้...เพื่ออากอนเองด้วย

"บอกว่าอย่าไงเว้ย!" คราวนี้อุนซุยฝืนผลักเต็มแรง ร่างหนา ๆ ของอากอนกระเด็นถอยหลังออกเกือบไปชนขอบเตียง อากอนจ้องอุนซุยเขม็ง เขานึกโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าร่างตรงหน้าเอาไว้แล้วลากลงมาที่เตียง

"ชักจะมากไปแล้วนะแก" อากอนกดร่างตรงหน้าเอาไว้ทว่าอุนซุยยังดิ้นหนีไม่ยอมหยุด สายตาที่จับจ้องมายังตัวเขานั้นดูราวกับรู้สึกรังเกียจเสียเต็มประดา

"หือ...เพิ่งจะมานึกเกลียดเอาตอนนี้หรือไง" อากอนนั่งคร่อมตัวอุนซุยเอาไว้แล้วล็อกมือของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแน่นหนา เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูนั้นอีกครั้ง

"ก่อนหน้านี้เห็นออกจะชอบนี่...อยากให้ทบทวนให้ไหมว่าเวลาทำแบบนั้นนายครางออกมายังไง ตอนที่นายกอดฉัน...เรียกชื่อฉันด้วยเสียงเหมือนจะขาดใจแบบนั้นน่ะ"

อุนซุยพูดอะไรไม่ออก อากอนเหยียดยิ้มก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้กางเกงของอีกฝ่าย แต่แล้วก็เขาก็ต้องชะงักเมื่ออุนซุยยกแขนขึ้นบังตาตัวเองเอาไว้พร้อมกับกัดฟันแน่นเหมือนเจ็บแค้น

อากอนนิ่งงันเมื่อเห็นหยดน้ำตารินไหลออกมาข้างแก้มขาว ทำไม...เพราะรังเกียจหรือ เพราะโกรธที่เขาพูดออกมาเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ เขาคิดด้วยความสับสน ส่วนอุนซุยนั้นก็ไม่อาจห้ามน้ำตาของตัวเองได้ เพราะที่อากอนพูดมานั้นถูกต้องทุกอย่าง

เมื่อไรนะที่เขาหลงใหลสัมผัสของอากอนจนไม่อาจถอนตัว เริ่มแรกพวกเขายังเด็กมากจึงทำไปโดยไม่รู้อะไรแต่ว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาโตขึ้นจนรู้ว่าอะไรเป็นอะไร จะให้ทำแบบนั้นเหมือนเดิมได้ยังไง เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้ต้องฝืนตัวเอง จะปล่อยให้อากอนทำแบบนี้กับพี่น้องร่วมสายเลือดอย่างเขาไม่ได้เด็ดขาด...

"...ทำไม" อากอนถามขึ้นด้วยสีหน้าเศร้ากว่าปกติมากนัก แต่อุนซุยก็ไม่ทันได้เห็นเพราะเอาแขนขึ้นมาปิดตาเอาไว้อยู่

"นายมีใครที่ชอบแล้วหรือไง"

"มันไม่เกี่ยวหรอกอากอน" อุนซุยตอบสวนกลับไปทันที "พวกเราไม่ควรทำเรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว..."

อุนซุยกลับมาสบตากับอากอนอีกครั้ง อากอนจึงรีบวางสีหน้าให้นิ่งเช่นเดิม

"แล้วนายเองไม่ใช่หรือที่มีคนที่ชอบแล้วน่ะ"

"...หึ เจ้านั่นน่ะหรือ ก็เหมือนคนอื่น ๆ น่ะแหละ" อากอนแค่นหัวเราะ แต่แล้วเขาก็หยุดเพราะอุนซุยยิ้มกลับมาให้เขา ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิดจากปกติมากเหลือเกิน คงเพราะอยู่กันมาตลอดตั้งแต่เกิดทำให้อุนซุยนั้นมองปราดเดียวก็รู้ถึงความรู้สึกของอากอน

คนไหนที่คบแค่เล่น ๆ คนไหนที่ทำให้อากอนต้องหวั่นไหว มองทีเดียวก็รู้แล้ว

"ก็ดีแล้วนี่ ถึงจะไม่ใช่สเป็กนายตามปกติก็เถอะ จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่เป็นไร" อุนซุยขยับตัวลุกออกจากเตียงเมื่อเห็นว่าอากอนผ่อนแรงและอารมณ์โกรธลงแล้ว เขาลุกขึ้นยืนข้างเตียง เขาหันไปยิ้มให้อากอนอย่างเย็นชายิ่งกว่าทุกครั้ง

"ขอแค่นายไปจากฉันได้เสียทีก็พอแล้ว"

อากอนเบิกตาโพลงอย่างไม่เชื่อหู เขารีบคว้าแขนของอุนซุยเอาไว้แต่คราวนี้อีกฝ่ายฝืนแรงเขา ให้ตายเถอะ...ทำไม...ทำไมต้องพูดถึงนั้นด้วย อากอนกัดฟันแน่นแต่พูดอะไรออกไปไม่ได้ ที่จริงเขาโกรธจนพูดไม่ออกแล้วต่างหาก

อุนซุยเอาเท้ายันเตียงเอาไว้พร้อมกับรั้งมือกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่าในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทั้งสองรีบผละจากกัน อุนซุยยืนนิ่งที่ข้างเตียง ส่วนอากอนนั้นก็หันกลับไปมองทางประตูด้วยความรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย

"อ้าว! อากอนกลับมาแล้วหรือ" พ่อโผล่หน้าเข้ามาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงยินดี "ไปค่ายเป็นยังไงบ้างลูก"

"อ๋อ ก็ดีครับ สนุกดี" อากอนหันไปปั้นยิ้มอย่างเคย ขณะเดียวกันนั้นอุนซุยก็เดินเลี่ยงกลับไปทางห้องตัวเองในที่สุด ส่วนพ่อก็มีเรื่องจะคุยกับอากอนจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปในห้องแทน อากอนจ้องไปยังภาพด้านหลังของผู้เป็นพี่ ถ้าเมื่อครู่พ่อไม่เข้ามาพอดีไม่รู้ว่าตัวเขาเองจะทำอะไรลงไปบ้างสินะ...

อุนซุยปวดข้อมือแปลบ เขาถอนหายใจเมื่อกลับเข้ามาในห้อง ในที่สุดเขาก็พูดออกไปเสียที แถมโชคดีที่พ่อเข้ามาอากอนก็เลยทำอะไรไม่ได้อีก เขาเอาหลังพิงประตูราวกับรู้สึกเหน็ดเหนื่อยพลางหวนนึกถึงสีหน้าของอากอนเมื่อครู่

นี่เขา...พูดแรงเกินไปหรือเปล่านะ

แต่ว่าถ้าไม่ทำแบบนี้อากอนก็คงไม่ยอมเลิกยุ่งกับเขาเสียทีน่ะสิ กับคนอื่นก็ชอบทำทีเล่นทีจริงอยู่เรื่อย เขาก็พูดความจริงแล้วนี่นา ถ้าอากอนมีใครสักคน...ไม่สิ ต้องมีอยู่แล้วล่ะ ใครสักคนที่หมอนั่นจะรู้สึกรัก คนที่หมอนั่นจะคบด้วยเหมือนคนรักทั่วไป คนที่จะแต่งงานกันหรือแม้แต่อยู่ด้วยกันไปจนแก่จนตาย...เหมือนคนปกติทั่วไปน่ะ

"อ้าว" อุนซุยร้องขึ้นเมื่อเห็นหยดน้ำร่วงผ่านหน้าลงไป

น้ำตาของเขาเอง...

"อ้าว ทำไมล่ะ...ทำไมถึง..." อุนซุยละล่ำละลักพูดพร้อมกับปาดน้ำตาไปด้วย แล้วทำไมเขาต้องร้องไห้ด้วย ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ควรทำแท้ ๆ อุนซุยนั่งลงที่พื้น เขากลั้นน้ำตาไม่อยู่ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมอกเอาไว้เพราะรู้สึกเจ็บอยู่ข้างในลึก ๆ

ถ้ามีใครสักคนคอยอยู่ข้าง ๆ นายก็ดีสินะ

ใครสักคนที่ไม่ใช่ฉัน...

ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่เขากลับหยุดน้ำตาของตัวเองไม่ได้เลย อุนซุยฝืนกัดฟันเอาไว้แน่นเพื่อสงบสติอารมณ์ น้ำตาที่ร้อนระอุนั้นไม่รู้ทำไมจึงยังคงไหลรินลงมาเรื่อย ๆ ทั้งที่เขาทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วแท้ ๆ อุนซุยกุมอกพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งปิดตาตัวเองเอาไว้

บ้าจริง...หัวใจของเขาแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว...

.

.

.

.

.

-----------------------------------------

เศร้าจังเลยเนอะ = =" อืม...แต่ฟิคนี้ก็กะไว้แล้วว่าไง ๆ ต้องเศร้าแหงนี่นะ

อ่านแล้วเม้นกันบ้างนะก๊าบ =3= จะได้มีกำลังใจอัพ ๆ

edit @ 24 Feb 2008 18:00:42 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]