SadmanStanding

Chapter 6 : Don't ask

พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงอย่างรวดเร็ว ฮิรุม่าเดินดิ่งตรงกลับบ้านแบบอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนัก เขาเดินผ่านร้านสะดวกซื้อร้านประจำและเผลอทอดสายตามองเข้าไปในร้านเล็กน้อยด้วยความเคยชิน ทว่าในที่สุดหันกลับมามองทางที่ตัวเองต้องเดินต่อไปตามเดิม

ระหว่างทาง...มีคนเดินตามเขามาอย่างเงียบ ๆ ฮิรุม่ารู้ตัวก็เมื่อเหลือบไปมองประตูกระจกของร้านค้าข้างทางแล้วเห็นภาพเงาสะท้อนตัวเขากับคน ๆ นั้น ทว่าเขากลับเลือกที่จะไม่สนใจและเดินไปตามทางกลับบ้านโดยที่ทางฝ่ายคนที่ตามเขามายังไม่รู้เลยว่าจริง ๆ เขานั้นรู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกตาม

เมื่อเลี้ยวเข้าซอยคนรอบข้างก็เริ่มบางตาลง ผู้ติดตามอาศัยจังหวะนั้นเองเข้ามาประชิดตัวฮิรุม่า ร่างบางถูกจับอัดเข้ากระแทกกำแพงอย่างแรง ทว่าในจังหวะนั้นเข้าก็คว้าปืนขึ้นมาจ่อท้องของอีกฝ่ายเอาไว้ได้

"ดีนะที่อยู่รอ นึกแล้วว่าแกต้องผ่านแถวนี้อีกจนได้" อากอนยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "แสบมากเลยนะ ปล่อยให้ฉันรออยู่ได้ตั้งหลายชั่วโมง อยากตายนักหรือไง"

"หืม พอดีมีซ้อมทุกเย็นน่ะ" ชายผมสีทองตอบหน้าตาเฉย "ก็เจอกันแล้วนี่ งั้นเดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวก็แล้วกัน เจ้าหัวสีตูดหมึกท่าทางหิวโซเชียวนะ"

"...นี่แกเข้าใจสถานภาพของตัวเองตอนนี้บ้างหรือเปล่า" อากอนทำหน้าหงุดหงิดเสียเต็มประดา มือก็ยังไม่ยอมปล่อยจากคอเสื้อของอีกฝ่าย ฮิรุม่ามันทำท่าอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ

ชายผมสีทองชี้ไปทางอาคารอพาร์ทเม้นเก่า ๆ ตรงข้ามฝั่งที่พวกเขาอยู่ อากอนร้องหือในลำคอก่อนจะเหลือบกลับไปมองเล็กน้อย

"อะไรอีกล่ะ" น้ำเสียงของอากอนดูจะหงุดหงิดยิ่งขึ้น เขาหันมาแยกเขี้ยวใส่ฮิรุม่าทันที หมอนี่คิดจะเล่นลิ้นอะไรอีกล่ะ

"บ้านฉันเอง"

อากอนได้แต่นิ่งงัน หมายความว่ายังไงกันแน่ นี่คิดจะชวนเขาเข้าไปในบ้านจริง ๆ หรือ เขาจ้องเขม็งไปยังฮิรุม่าที่ยืนเคี้ยวหมากฝรั่งหน้าตาเฉยอยู่ตรงหน้า มันไม่คิดจะใส่ใจอารมณ์โกรธของเขาบ้างเลยหรือไง

"หึ ทำท่าเหมือนพวกสวะขี้เหงาเลยนะ" อากอนแค่นหัวเราะก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือ ฮิรุม่าไม่พูดว่ากระไรแต่เดินข้ามไปทางอพาร์ทเม้นที่ตัวเองอยู่ ดังนั้นอากอนจึงเดินตามไปด้วยทั้งที่เก็บงำความรู้สึกสงสัยเอาไว้เต็มอก

ประตูถูกไขให้เปิดออก ดูเหมือนจะเป็นอพาร์ท์เม้นร้างแต่ถูกเก็บกวาดและตกแต่งอย่างสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ฮิรุม่าเดินนำเข้าไปตรงทางเดินโดยมีอากอนตามมาติด ๆ เขาถอดแว่นกันแดดออกแล้วกวาดสายตามองไปจนทั่ว

"ไม่มีใครอยู่เลยแฮะ แกเหมาทั้งตึกเลยหรือไง"

"อย่าถามเซ้าซี้ได้ไหม" ชายผมสีทองบอกปัดก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ฮิรุม่าเลือกห้องหนึ่งของชั้นสองเป็นห้องนอนเพราะมันเห็นวิวได้มากกว่าและอยู่ชั้นไม่สูงเกินไปนัก ยังไม่ทันจะไขประตูห้องเสร็จอากอนก็ตรงเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ฮิรุม่าจึงชะงักมือไปครู่หนึ่ง

ทำไมกันนะ... ทั้งอากอนและฮิรุม่ารู้สึกค้างคาใจเช่นนั้น ทั้งที่เพิ่งเจอกันแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกราวกับรู้จักกันมานาน ฮิรุม่าเองก็ไม่เคยคิดจะไว้วางใจอากอน ทว่า...เมื่อถูกกอดเอาไว้กลับขัดขืนไม่ออก ไม่สิ...เขาไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องขัดขืนมากกว่า

เพราะถูกกอดจากข้างหลังทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความเงียบเหงาที่กอดรัดเขาเอาไว้ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดว่าอ้อมกอดของอากอนช่างให้ความรู้สึกเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน

อากอนเองก็ไม่ต่างกัน เขาตั้งใจจะล้อเล่นอย่างที่เคยทำกับคนอื่นเสมอ ๆ ทว่าเมื่อกอดผู้ชายคนนี้เอาไว้แล้วเขากลับ...

"...อยู่คนเดียวหรือ"

"ฮึ่ม ก็บอกว่าอย่าถามเซ้าซี้น่ะ ไอ้ตูดหมึกนี่!" ฮิรุม่าหันไปผลักหน้าอากอนให้ออกห่างราวกับเพิ่งได้สติ เขาชี้นิ้วไปทางบันได "แล้วจะตามขึ้นมาทำไม ไสหัวลงไปรอข้างล่างเลยไป บอกแล้วใช่ไหมล่ะว่าจะเลี้ยงข้าวน่ะ"

"เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ" อากอนที่โอบเอวฮิรุม่าอยู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง เป็นเหตุให้ชายผมทองต้องใช้มือดันหมอนั่นออกไปอีก

"ช่างอะไรกันล่ะ ไสหัวลงไปรอข้างล่างซะ!"

"หืม แต่ฉันว่าแกไสหัวเข้าไปในห้องเร็ว ๆ ดีกว่านา" อากอนแกล้งหยอกเย้าพร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์

"คิดว่าฉันจะทำตามที่แกสั่งหรือไง" ฮิรุม่าเหยียดยิ้มราวกับสมเพช

"แล้วแกคิดว่าจะขัดขืนฉันได้หรือไง" อากอนซุกหน้าไปกับต้นคอขาวเนียนนั้นอย่างนุ่มนวล ทันใดนั้นเองฮิรุม่าก็กระแทกศีรษะด้านหลังเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย อากอนโดนกระแทกเข้ากลางจมูกพอดี เขาผงะถอยหลังไปสองสามก้าวพร้อมเอามือกุมจมูกด้วยความเจ็บปวด

เพียงครู่เดียวเลือดก็ไหลออกมาจากจมูกเพราะแรงกระแทก อากอนฉุนขาดในทันที เขาตรงเข้าไปคว้าแขนฮิรุม่าเอาไว้แล้วดึงตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ร่างบางถูกเหวี่ยงลงไปกองอยู่กับพื้นด้วยแรงมหาศาล ดวงตาสีเขียวถลึงตาขึ้นจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง

"น่าสนุกดีนี่ ไอ้สวะ" อากอนปาดเลือดที่จมูกพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ "ถ้าชอบความรุนแรงนักเดี๋ยวฉันจะสนองให้"

ฮิรุม่าคว้าปืนออกมายิงกะให้เฉียด ๆ ทว่าอากอนไม่สะทกสะท้านเลย เขารู้ดีว่าสุดท้ายไอ้หมอนี่ถึงจะเอาปืนขึ้นมาขู่ก็ไม่ยอมยิงให้โดนตรง ๆ อยู่ดี เขาตรงเข้าไปกดร่างบางนั้นลงไปแนบพื้น ชายผู้มีผมสีทองจึงทำเรื่องไม่คาดฝัน เขายิงปืนกระบอกนั้นเข้าที่ท้องของผู้รุกรานทันที

ผู้ที่อยู่เหนือร่างของเขางอตัวลงเพราะความเจ็บ แม้จะเป็นกระสุนปลอมแต่ถ้าเป็นคนทั่วไปก็คงจุกจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว ทว่านี่กลับยิ่งทวีความโกรธของอากอนให้มากขึ้นไปอีก มือใหญ่ปัดปืนกระบอกนั้นเสียกระเด็นไปไกล เขาจับแขนทั้งสองของอีกฝ่ายดันเอาไว้เหนือหัว แขนผอม ๆ ของฮิรุม่าเขาใช้มือข้างเดียวจับไว้ก็เอาอยู่แล้ว

ในตอนนั้นเองฮิรุม่าที่พยายามดิ้นก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าของคนที่อยู่เหนือตัวเขาก่อนจะฉีกยิ้มก่อกวน อากอนจึงต่อยกลับไปทันทีด้วยความโมโห

"หึ แบบนี้ก็เสมอกันแล้วสินะ" อากอนปาดเลือดตรงจมูกอีกครั้งพร้อมกับจ้องมองไปยังหยดเลือดจากแผลตรงริมฝีปากของอีกฝ่าย ฮิรุม่าหายใจหอบเหมือนเหนื่อยที่จะสู้แรงกับอากอน ดวงตาสีเขียวดูแข็งกร้าวเสมอ นั่นทำให้อากอนนึกอยากจะซัดไปอีกสักหมัดทว่าเขาก็ยั้งใจไว้ เวลานี้เขามีสิ่งอื่นอยากจะสัมผัสมากกว่า

"แกบอกว่าไม่ให้ฉันถามฉันก็จะไม่ถามแล้วกัน" อากอนกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวของร่างเบื้องล่างให้เปิดออก "รวมทั้งความรู้สึกของแกด้วย"

ริมฝีปากร้อนผ่าวตรงเข้าจูบอกขาวตรงหน้า ฮิรุม่าสบถแล้วดิ้นปัดไปมา ทว่าเมื่อพยายามเขายกตัวขึ้นกลับกลายเป็นทำให้อากอนรุกเร้าได้ง่ายขึ้นไปอีก มือของอากอนล้วงเข้าไปใต้กางเกงของอีกฝ่าย เขาใช้ปลายนิ้วที่ชำนาญงานทำให้ฮิรุม่าเผลอร้องครางออกมาหลายครั้ง

"บัดซบ!" ชายผมสีทองสบถเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่อาจทราบได้ ใบหน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างที่ไม่อาจปกปิด เขาแอ่นเอวขึ้นเมื่อนิ้วของอากอนยิ่งรุกล้ำเข้ามาเรื่อย ๆ ฮิรุม่าห้ามร่างกายของตัวเองไม่อยู่ ทุกอย่างตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอากอนไปแล้ว

"ไม่ใช่ว่าแกไม่ต้องการเสียหน่อยไม่ใช่หรือไง" อากอนเผยยิ้มพร้อมกับใช้มือจับส่วนนั้นของฮิรุม่าที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ "ตรงนี้ก็ดูมีความสุขดีนี่"

"อย่าจับนะไอ้วิปริต"

"ฉันน่ะหรือวิปริต!" เขาแสร้งทำหน้าตกใจ "อย่างนั้นแกที่มีอารมณ์เพราะคนแบบฉันก็คงวิปริตพอกัน"

"...สงสัยจะอย่างนั้น" จู่ ๆ รอยยิ้มของฮิรุม่าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย อากอนชะงักไปชั่วลมหายใจก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะเป็นฝ่ายเข้ามาจูบเขาเอง ปลายลิ้นสอดเข้ามาในปากของเขาอย่างโหยหา อากอนหลับตาลงก่อนจะตอบรับกลับไป

เขาค่อย ๆ ปล่อยมือแล้วใช้มือทั้งสองลูบไล้ร่างทั้งร่างนั้นและสัมผัสไปจนทั่วทุกส่วน ฮิรุม่าโอบคออากอนเอาไว้ บางครั้งปลายนิ้วเรียวยาวนั้นก็เลื่อนมาลูบไล้ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ลมหายใจของทั้งสองรุ่มร้อนและอยู่ใกล้กันมาก รสจูบดำเนินไปเนิ่นนานกระทั่งอากอนต้องเป็นฝ่ายถอยออกมาก่อน

พวกเขาสบตากันนิ่ง อากอนรู้สึกได้ว่ามือบางนั้นลูบไปตามแผ่นหลังของเขา นอกจากจะถูกยั่วให้โกรธแล้วเขากำลังถูกยั่วยวนอีกด้วย ชายหนุ่มแค่นหัวเราะราวกับรู้สึกประหลาดใจ

"ไอ้จิ้งจอกเอ๊ย..."

เขาอุ้มฮิรุม่าให้ลุกขึ้นจากพื้นแล้วจัดการถอดกางเกงของฮิรุม่าออก อากอนดันร่างบางไปติดกำแพงทั้งที่ริมฝีปากยังนัวเนียกันอยู่ เขาใช้นิ้วหล่อลื่นช่องทางด้านหลังเสียจนเปียกชุ่ม แม้จะภายในเกร็งและรัดแน่นทว่าฮิรุม่าก็ไม่ได้พูดต่อว่าอะไรอีก

"ท่าทางเตียงจะนุ่มนวลไปสำหรับแกนะ หืม" อากอนพูดแล้วอุ้มฮิรุม่าขึ้นทันที ขาผอม ๆ นั้นพาดอยู่บนแขนของเขา ชายผมสีทองรีบโอบคออีกฝ่ายเอาไว้เพื่อพยุงตัว

"พูดมากจริงไอ้บ้านี่"

"...ยังจะปากดีอีกนะ" อากอนค่อย ๆ แทรกกายเข้าไปในช่องทางที่รุ่มร้อนนั้นทีละน้อย ฮิรุม่าเหมือนยังเกร็ง ๆ แต่เพราะอยู่ในท่านี้ทำให้เขาแทรกตัวเข้าไปได้ง่ายขึ้น เมื่อตั้งหลักได้อากอนก็ฉวยจังหวะหนึ่งกระแทกเอวเข้าไปภายในรวดเดียวไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว

"อ๊ะ!" ฮิรุม่าสะดุ้งจนเกร็งไปทั้งตัว เขาทุบอกอากอนดังปึ้ก "ไอ้...มันเจ็บนะเว้ย!"

"ก็ยั่วให้ฉันทำรุนแรงเองไม่ใช่หรือไง" อากอนกระแทกเอวเข้าไปอีกครั้งจนสุด ฮิรุม่าเงยหน้าขึ้นกัดฟันกรอดแต่สุดท้ายก็กอดอากอนเอาไว้ เขาหายใจหอบจนตัวสั่นระริก ขณะเดียวกันอากอนก็ค่อย ๆ ขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ ในทางที่คับแคบนั้น

"ไอ้โหด..." ฮิรุม่าสบถอีกครั้งก่อนจะครางออกมาเบา ๆ อากอนเร่งจังหวะเร็วขึ้นเหมือนจะบอกให้อีกฝ่ายหุบปากซะ เขาพยุงสะโพกของฮิรุม่าเอาไว้แล้วสอดใส่ตามใจตัวเองโดยไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย ทว่าจากอาการเกร็งหรือเสียงหายใจก็ทำให้เขารับรู้ได้ดีว่าฮิรุม่าเองนั้นสุขสมแค่ไหนกับสิ่งที่เขาปรนเปรอให้

เมื่อฮิรุม่าใกล้ถึงขีดสุดเขาก็กลับหยุดนิ่งแต่ยังอยู่ในท่าเดิม ฮิรุม่าเองก็พลอยชะงักไปด้วย

"อะไร...หยุดทำไม"

"อยากให้ทำต่อหรือเปล่าล่ะ" อากอนทำสายตาเจ้าเล่ห์ ฮิรุม่าเบือนหน้าหนี ให้ตายเขาก็ไม่มีทางตอบหรอก

"อ้าว ไม่ตอบหรือ" ชายหนุ่มแตะริมฝีปากไปตามรูปหน้าของอีกฝ่ายอย่างรักใคร่ "ท่านี้ทำให้เข้าไปลึกดีใช่ไหมล่ะ ไม่อยากให้ทำต่อหรือไง"

"หุบปากเน่า ๆ ของแกเสียทีเถอะ" ฮิรุม่าไม่ยอมสบตา ทั้งที่รู้ดีว่าร่างกายของเขากำลังต้องการจนแทบห้ามไม่อยู่ เขาจำต้องฝืนหยุดมันเอาไว้ไม่ให้ขยับเอวลึกลงไปอย่างเชิญชวนเหมือนก่อนหน้านี้

"ปากเสียไม่เลิกจริง ๆ ว่ะ" อากอนยิ้มพร้อมกับขมวดคิ้ว "เห็นว่าเป็นครั้งแรกของแกหรอกนะ จะบริการให้เป็นพิเศษแล้วกัน"

ฮิรุม่าขยับปากจะด่าแต่คำด่านั้นจำต้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางแทนเมื่ออากอนเริ่มขยับต่ออย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเขาหายใจแทบไม่ทัน ภายในกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ แรงกระแทกทำให้จุกในช่องท้อง ฮิรุม่าไม่เหลือแรงที่จะขัดขืนหรือแม้แต่ตอบรับอีกแล้ว

ริมฝีปากของทั้งคู่ตรงเข้าสัมผัสกัน อากอนแทรกกายเข้าไปลึกขึ้นกระทั่งฮิรุม่าเกร็งไปทั้งร่างและร้อนวาบในช่องท้อง อากอนร้องเบา ๆ และกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น เขาหายใจหอบจนร่างกายสั่นระริก

อากอนดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะกระซิบเรียกฮิรุม่า ทว่าร่างบางไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เขาจึงขยับตัวเพื่อดูให้แน่ก็พบว่าคนในอ้อมกอดของเขาสลบไปแล้ว อากอนตกใจเล็กน้อย เขาทำเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้งก็จริงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่คู่นอนของเขาถึงกับสลบไป

"เฮ้ย ๆ เอาจริงหรือเนี่ย" อากอนเขย่าตัวอีกฝ่ายเบา ๆ แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะถอนตัวออกมาแล้วอุ้มร่างนั้นไปวางบนเตียง ชายหนุ่มมองเจ้าคนที่นอนสลบไสลแล้วถอนหายใจอีกครั้ง

ทำเป็นปากเก่ง...ยังไก่อ่อนแท้ ๆ นี่หว่า อากอนคิดด้วยความขบขันแล้วเหลือบมองร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า ใจจริงเขายังรู้สึกว่าไม่พอ...ทว่าวันนี้ฮิรุม่าเองคงจะไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง

"อืม..." คนที่นอนอยู่บนเตียงส่งเสียงงัวเงียแล้วขยับมาจับมืออากอนเอาไว้ นั่นทำให้อากอนชะงักงัน ชั่ววินาทีนั้นทำให้เขาเผลอนึกถึงความอบอุ่นจากมือของพี่ในอดีตขึ้นมา หัวใจของเขาปวดแปลบราวกับถูกมีดบาด เขาถลึงตาจ้องไปยังฮิรุม่าที่ยังไม่ได้สติทันที

ไอ้บ้านี่...กล้าดียังไงมาทำให้ฉันเจ็บแบบนี้น่ะ อากอนคิดอย่างฉุนเฉียวแล้วก้มลงจูบที่แก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ เขาก้มลงกอดร่างนั้นเอาไว้เหมือนกำลังไขว่คว้าหาบางสิ่ง พร้อมทั้งดึงดันที่จะไม่ยอมรับสิ่งที่อยู่ในใจของตัวเอง

คนที่เพิ่งเคยเจอกันกับคนที่เขารักมาตลอดชีวิต...มันเทียบกันไม่ได้หรอกน่า เขายืนยันในใจ ทว่าสองมือนั้นก็ยังคงโอบกอดคนตรงหน้าเอาไว้อย่างนั้นเนิ่นนาน...

.

.

.

.

.

edit @ 24 Feb 2008 17:59:08 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]