SadmanStanding

Chapter 5 : Call

"เฮ้อ สายโด่งซะขนาดนี้..." ชายผมสีทองบ่นอุบอิบก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางสถานีรถไฟหลังจากเสร็จธุระแล้ว

"น่า ๆ แค่ไม่เข้าเรียนวันเดียวไม่ตายหรอก" อากอนที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งเลือกที่จะเดินตามมาด้วย ฮิรุม่าเหลือบมองคนข้างตัวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย หมอนี่ตามเขามาทำไมกันนะ

"แล้วแกเกี่ยวอะไรด้วย ของก็ได้คืนไปแล้วนี่... แกน่ะไม่ได้อยู่ในโตเกียวไม่ใช่หรือ รีบ ๆ กลับคานางาว่าไปได้แล้ว"

"เฮ้ย ขับไสไล่ส่งกันจริงนะ อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งทีอย่าเพิ่งรีบไปเลยน่า" อากอนดึงไหล่อีกฝ่ายเอาไว้ ดูเหมือนเขาจะพูดจาดีขึ้นและใจเย็นกว่าเดิม สงสัยจะเป็นเพราะได้ออกกำลังกายไปบ้างทำให้อารมณ์ดีขึ้นล่ะมั้ง

อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งทีงั้นหรือ ทำไมใช้คำพูดแปลก ๆ แบบนี้นะ ฮิรุม่าขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหมอนี่ก็...จูบเขา หรือว่า...

"เซ้าซี้จริงน่าไอ้โหดตูดหมึกนี่" ฮิรุม่าหันไปแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย "เอาไว้เจอกันตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็ได้นี่"

อากอนยิ้มรับจนฮิรุม่าเป็นฝ่ายตกใจเสียเอง หมอนี่เวลายิ้มก็ดูดีแฮะ

"จริงด้วยสินะ" ชายหนุ่มผู้สวมแว่นกันแดดยอมปล่อยมือในที่สุด "งั้นไว้ฉันจะโทรไปก็แล้วกัน"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ แล้วฉันจะมาหาอีกที" ฮิรุม่าตอบรับโดยดีก่อนจะเดินหน้าต่อไปอย่างรีบเร่งพร้อมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย ในที่สุดก็ต้องเข้าสายจนได้ แต่ก็ช่างมันเถอะ

อากอนยังคงยืนเอ้อระเหยอยู่แถวนั้น ฮิรุม่าหันไปมองเล็กน้อยให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาอยู่ใกล้ ๆ แล้ว เขาเผยยิ้มออกมาก่อนจะเชิดหน้าเดินมุ่งตรงไปตามทางของตัวเอง

"ใครจะมาหาแกกันฟะ ไอ้เกย์หัวสี" ชายหนุ่มบ่นอุบอิบแล้วเร่งฝีเท้ามากขึ้นเผื่อจะไปให้ทันเวลาเข้าเรียน

...............

โรงเรียนมาโอ นักเรียนที่เดินกันพลุกพล่านเมื่อช่วงเช้าทยอยกันเข้าห้องเรียนกันไปนานแล้ว หนึ่งในนั้นคือคุริตะ เรียวคัง นักเรียนหนุ่มร่างสูงใหญ่และอ้วนท้วนนั่งเท้าคางเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ทำไมวันนี้ฮิรุม่าไม่มากันนะ ปกติออกจะมาเรียนไม่ได้ขาดแท้ ๆ

"เหม่ออยู่ได้น่าคุริตะ เดี๋ยวหมอนั่นก็มาเองแหละ" ชายหนุ่มที่หน้าตาดูเหมือนปาเข้าไปสามสิบกว่าหันมาเตือนด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

"ต...แต่ว่านะ มุซาชิ ปกติถ้าฮิรุม่าจะไม่มาหรือมาสายเขาก็ต้องโทรมาบอกนายก่อนไม่ใช่หรือ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า" คุริตะพูดพึมพำด้วยความเป็นห่วง

"ฮ่า ๆ ใครจะทำอะไรหมอนั่นได้ สงสัยต้องเจอกับซาตานตัวจริงล่ะมั้งถึงจะเอาคนแบบนั้นอยู่น่ะ" มุซาชิพูดแล้วหัวเราะร่วน คุริตะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทอดสายตามองไปทางทาเคคุระ เก็นหรือที่ฮิรุม่าตั้งฉายาให้ว่ามุซาชิ มาทำพูดเล่นอยู่ได้นะ เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย

"อื๋อ" ชายหน้าเข้มเหลือบสายตากลับไปทางหน้าต่างอีกครั้ง "อ้าว มานั่นแล้วไง"

คุริตะขยับมายืนข้าง ๆ โต๊ะของมุซาชิซึ่งเป็นโต๊ะแถวที่ติดหน้าต่าง พอมองลงไปที่ประตูโรงเรียนก็เห็นชายผมชี้ตั้งสีทองที่ดูคุ้นตากำลังยืนเจรจากับอาจารย์ที่เฝ้าประตูอยู่ ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันแต่ไม่นานนักอาจารย์ก็ยอมปล่อยให้ฮิรุม่าเดินเข้ามาในโรงเรียนได้โดยดี

เจ้าอ้วนถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อหันไปมองทางมุซาชิ เขาก็กำลังยิ้มอยู่เช่นกัน พวกเขาเป็นชมรมอเมริกันฟุตบอลที่มีกันเพียงแค่สามคนเท่านั้น แม้จะเล็กแต่ก็มุ่งมั่น รวมตัวกันด้วยจุดหมายเดียวกัน...คุริตะคิดพร้อมทั้งเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

อเมริกันฟุตบอลสนุกจริง ๆ

"เว้ย! ไอ้แป๊ะอ้วนตูดหมึกนี่!!" ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเสียงโวยดังลั่นห้อง คุริตะสะดุ้งแล้วรีบหันไปมอง ฮิรุม่า! ขึ้นมาบนห้องเร็วเป็นบ้าเลย เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ข้างล่างอยู่เลยไม่ใช่หรือไง

"ไม่ยอมรับสายเลยนะ อุตส่าห์จะโทรมาบอกเสียหน่อยว่าจะเข้าสาย" ชายร่างสูงผอมบ่นเสียงลั่นโดยไม่สนใจอาจารย์ที่ค่อย ๆ ย่องเข้ามาในห้องราวกับกลัวอะไรบางอย่าง

"อ...เอ๋ แต่ว่าไม่เห็นมีใครโทรเข้ามาเลยนี่นา" เจ้าอ้วนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูทันที "อ๋า...แบตหมด"

ฮิรุม่ายกเท้าเตะคุริตะไปหนึ่งทีแต่ดูเหมือนจะไม่สะเทือนไขมันของเพื่อนร่างยักษ์เท่าไรนัก เขาหันไปมองมุซาชิที่ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเช่นกัน เจ้าหน้าแก่ทำท่าลุกลี้ลุกลนแล้วเก็บโทรศัพท์ลงไปโดยเร็ว ฮิรุม่าดูปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าหมอนี่เองก็เผลอลืมชาจต์แบตมาเหมือนกัน แบบนี้จะมีมือถือเอาไว้ทำไมล่ะเฟ้ย!

ชายผมสีทองถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเสียเต็มประดา เขาเดินไปนั่งที่ของตัวเอง โต๊ะข้างหลังทาเคคุระ เก็นถูกเติมเต็มในที่สุด ฮิรุม่าหยิบโน้ตบุ๊คขึ้นมาบนโต๊ะเรียน ตอนนี้เขาอยากจะเช็กอะไรเสียหน่อย

มุซาชิกับคุริตะสบตากันเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้กันเหมือนอารมณดี ชั่วโมงเรียนเริ่มขึ้นขณะที่ทุกอย่างยังดำเนินไปเหมือนทุก ๆ วัน มีมุซาชิตรงริมหน้าต่างซึ่งบางทีก็ตั้งใจเรียนบางทีก็เผลอหลับ ฮิรุม่าซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังก็เอาแต่ทำอะไรสักอย่างกับโน้ตบุ๊คของตัวเองแล้วยังต้องคอยเอาเท้าถีบมุซาชิให้ตื่น ส่วนอีกเท้าก็ถีบคุริตะที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารที่ตัวเองเอามาเพื่อให้หยุดกินแล้วสนใจเรียนซะบ้าง ขืนปล่อยให้ไอ้แป๊ะอ้วนนี่เรียนซ้ำชั้นก็ไม่ได้เรียนจบด้วยกันพอดี

ทุกอย่างคงยังดำเนินไปเหมือนทุก ๆ วัน ถ้าเพียงแต่เมื่อคืนฮิรุม่าไม่ได้พบกับผู้ชายคนนั้นเข้า...

...............

หลังเลิกเรียน ทั้งฮิรุม่า มุซาชิและคุริตะต่างลงไปยึดสนามเพื่อฝึกซ้อมตามปกติ ช่วงนี้อาจารย์โดบุโรคุที่เป็นโค้ชของพวกเขามาตั้งแต่มัธยมต้นปีหนึ่งก็หายตัวไปอีกแล้ว พวกเขาทั้งสามจึงต้องมาซ้อมกันเองตามเคย

หลังจากซ้อมไปสักพักคุริตะก็มานั่งพักดื่มน้ำที่ข้างสนามเพราะต้องฝึกการเข้าปะทะซึ่งถือว่าหนักกว่าตำแหน่งควอเตอร์แบ็ตและคิกเกอร์พอสมควร เวลานั้นเองมือถือเครื่องหนึ่งในกระเป๋าใบใหญ่ของฮิรุม่าก็สั่นกึก ๆ

"เฮ้! ฮิรุม่า มีคนโทรเข้าอีกแล้ว" คุริตะพูดพร้อมกับชี้ไปทางกระเป๋าใบนี้

"เออน่า! ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ" ฮิรุม่าตะโกนตอบกลับไปพร้อมกับตั้งลูกบนคิกทีให้เพื่อนอีกครั้ง ทว่าความสนใจของมุซาชิกลับไปอยู่ที่คนที่โทรเข้าโทรศัพท์เครื่องนั้นแทน

"เฮ้ย! เจ้าหน้าแก่ รีบ ๆ เตะเข้าสิฟะ ห้าโมงเข้าไปแล้วนะ แกจะรอให้ฟ้ามืดก่อนหรือไง"

"หา...เออ" มุซาชิหันกลับมาตั้งท่าเตะ ลูกบอลทรงรีพุ่งแหวกอากาศไปจนสูงลิ่วแต่เบนออกนอกกรอบประตูไปตั้งโยชน์ ชายผมสีทองลุกพรวดขึ้นจากจุดตั้งลูกแล้ววิ่งเข้าไปฟาดแข้งใส่เพื่อนทันที

"เตะทิ้งเตะขว้างอะไรขนาดนี้ฟะ!" ฮิรุม่าโวยเสียงลั่นขึ้นมาทันที ทว่ามุซาชิก็ยังทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

"ไอ้ร้อยเปอร์เซ็นน่ะมันไม่มีหรอก คนเรามันก็มีพลาดกันได้นา..." เจ้าตัวคนเตะพูดอย่างขอไปที "ยิ่งกว่านั้น...คนนั้นน่ะโทรตามนายตั้งแต่เย็นไม่ได้หยุดเลยไม่ใช่หรือไง จะไม่รับนายหน่อยหรือ"

"ชิ ฉันไม่มีเวลาให้เรื่องไร้สาระหรอกนะ" ฮิรุม่ากัดฟันแล้วเบนสายตาลงพื้นเหมือนแอบคิดอะไรบางอย่าง "เอาเถอะ แกไม่มีสมาธิแบบนี้น่ะซ้อมไปก็ไม่ได้ความ เดี๋ยวฉันจะซ้อมขว้างลูกแล้ว แกมาคอยรับลูกหน่อยละกัน"

ฮิรุม่าเก็บบอลที่อยู่ใกล้ ๆ ไปใส่ตระกร้าแล้วเดินไปทางอ่างล้างมือด้านหลังตึก คุริตะลุกขึ้นมาเก็บบอลที่ตกอยู่ไกลออกไป ระหว่างนั้นเองมุซาชิก็ก้าวเข้าไปทางม้านั่งยาวข้างสนามแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องที่มีสายเรียกเข้านั้นขึ้นมา

"อ...อ๊า! มุซาชิ" คุริตะพยายามจะร้องห้าม แต่มุซาชิกลับหันมาจุ๊ปากใส่เขาทำนองว่าอย่าส่งเสียงดัง มันแปลก ๆ ยังไงอยู่ เพราะปกติฮิรุม่าจะรับสายเรียกเข้าตลอด แล้วก็ไม่เคยมีใครโทรเข้ามาถี่ขนาดนี้ แม้ว่าฮิรุม่าจะไม่รับสายก็เถอะแต่ปกติถ้าไม่มีเรื่องด่วนเขาจะโทรเข้ามาถี่ขนาดนี้งั้นหรือ

"ฮัลโหล" เขาตัดสินใจรับสายด้วยความอยากรู้

"เฮ้ย...นี่คิดจะแก้แค้นเรื่องเมื่อเช้าหรือไง" เสียงเข้มดังมาจากโทรศัพท์ มุซาชิเผลอนิ่งไปครู่หนึ่ง ทำไมทำเสียงโหดแบบนี้ล่ะ หรือว่าเป็นคู่กรณีเจ้าฮิรุม่ามันกันแน่ แต่ถ้าเป็นคนที่ไม่ถูกกันก็ไม่น่าจะมีเบอร์โทรนี่นา

"...เออ คือว่าฮิรุม่าไม่อยู่ตรงนี้น่ะ"

"งั้นก็ไปเรียกมันมาคุยกับฉันสิ" เสียงนั้นดูจะมีอารมณ์เดือดดาลยิ่งกว่าเดิม มุซาชิเชิดหน้าขึ้นอย่างนึกฉุน

"ก็บอกแล้วไงว่าหมอนั่นไม่ว่าง เอาไว้ดึก ๆ ค่อยโทรมาได้ไหม"

"...แกเป็นใครกันวะ" ปลายสายขึ้นเสียงพร้อมอารมณ์โกรธที่ปะทุยิ่งขึ้น "ตอนนี้แกอยู่กับมันงั้นหรือ"

"ทาเคคุระ...อ๊ะ!" มุซาชิชะงักคำพูดเมื่อมือถือโดนแย่งไปอย่างรวดเร็ว พอหันหลังกลับไปก็เจอฮิรุม่ายืนนิ่งอยู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ชายผมสีทองรีบตัดสายก่อนจะกระชากคอเสื้อมุซาชิด้วยความโมโห

"ทำอะไรของแก! ยุ่งไม่เข้าเรื่องไปได้!"

"อ...เอ่อ..." มุซาชิอ้ำอึ้งเล็กน้อย ส่วนฮิรุม่านั้นโยนมือถือกลับลงไปในกระเป๋าแล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดมืออย่างหัวเสีย

"...เป็นอะไรของแก ปกติไม่เคยมาจุ้นเรื่องของฉันแท้ ๆ ไม่ใช่หรือไง"

"ฉันก็แค่อยากรู้...ว่าคนที่โทรตามตัวนายตลอดเย็นนี่เป็นใคร" มุซาชิตอบอ้อมแอ้มพร้อมลดสายตาลงต่ำ ฮิรุม่านึกฉุนในใจอย่างไร้สาเหตุ เขาไม่รู้จะอธิบายความหงุดหงิดอย่างไรดี

ไม่สนใจจะรับรู้อะไรเพราะว่าเชื่อใจ หรือว่าอยากรู้ทุกเรื่องเพราะความเป็นห่วง อย่างไหนกันแน่คือสิ่งที่เรียกว่าเพื่อน...

"อย่ายุ่งกับของ ๆ ฉันอีกนะ" ฮิรุม่าพูดทิ้งท้ายแล้วหันมาเก็บข้าวของทุกอย่างลงกระเป๋า จากที่ตอนแกคิดว่าจะซ้อมต่อ ตอนนี้เขากลับเปลี่ยนใจเสียแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากเจอหน้ามุซาชิขึ้นมาเฉย ๆ อย่างนั้นแหละ

"ว่าไงล่ะ คนที่โทรมาน่ะเป็นใครกัน"

"มันธุระอะไรของแก เจ้าหน้าแก่!" ฮิรุม่าโวยขึ้นอีกครั้งเมื่อถูกซักไซ้ วันนี้มุซาชิเป็นอะไรไปนะ คบกันมาตั้งสองสามปีเพิ่งจะมีครั้งนี้แหละที่หมอนี่เซ้าซี้เขาเหลือเกิน ฮิรุม่าตัดปัญหาโดยการเดินหนีออกมาจากสนามโดยเร็ว

คุริตะหันซ้ายทีขวาทีแบบเลิกลั่ก ท่าทางฮิรุม่าจะโกรธจริง ๆ เสียแล้ว เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดีจึงหันไปทางมุซาชิราวกับจะร้องขอความช่วยเหลือ

"ม...มุซาชิ ไม่ตามไปจะดีหรือ"

"ตามไปก็โดนโกรธอีกแหละน่า" ชายหน้าเข้มขึ้นเสียงเล็กน้อยคล้ายอารมณ์ไม่ดี เขาลุกขึ้นเก็บข้าวของของตัวเอง ฮิรุม่ายังโดดซ้อมแล้วเขาจะอยู่ไปทำไม คุริตะเองก็ยิ่งลุกลี้ลุกลนกว่าเดิม เขารีบเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ให้เข้าที่เพื่อที่จะได้กลับบ้านพร้อมเพื่อน

มุซาชิเองก็มาช่วยเก็บด้วย ถึงจะกำลังอารมณ์เสียอยู่ก็เถอะแต่เขาก็ไม่ใจร้ายพอที่จะทิ้งคุริตะให้เก็บของคนเดียวหรอก เขาเก็บของโดยพยายามสะกดความสงสัยในใจเอาไว้อย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้

วันนี้ฮิรุม่าแปลกไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าอะไรกันแน่ นอกจากการกระทำแล้วยังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจอยู่อีก มุซาชิกังวลอยู่ลึก ๆ ขณะเดียวกันก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง

หรือว่าคนที่เปลี่ยนไปคือเขาเองกันแน่นะ...

.

.

.

.

.

edit @ 24 Feb 2008 17:58:50 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]