SadmanStanding

Chapter 4 : Devil

"อากอน ตื่นเสียที!" อุนซุยพยายามเขย่าร่างของคู่แฝดไปมา เจ้าแมวขี้เกียจบนเตียงได้แต่ร้องครางอย่างงัวเงียก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นอุนซุยเขาก็คว้าเอวพี่ชายเอาไว้แน่นพร้อมเอาหน้าซบไว้บนหน้าท้องของอีกฝ่าย

"...หืม...รู้สึกจะมีกล้ามท้องมากกว่าเดิมหรือเปล่าเนี่ย"

"แหงสิ ช่วงนี้ฉันซ้อมทุกวันนี่นา" อุนซุยตอบก่อนจะดันตัวอากอนออก "จะไปโรงเรียนพร้อมกันหรือเปล่า ถ้าไปก็รีบ ๆ เข้า"

"...ไอ้กีฬาเป็นทีมแบบนั้นมันน่าเบื่อจะตาย" อากอนบ่นอุบอิบแล้วลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้าเพื่อไปอาบน้ำ อุนซุยจึงออกจากห้องไปแต่งตัวที่ห้องตัวเองแต่แล้วก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อโทรศัพท์ของอากอนดังขึ้น เขาจึงหยิบมันไปให้ฝาแฝดของตน อากอนที่กำลังแปรงฟันอยู่หน้ากระจกรับไปพร้อมกับตอบสายเสียงอ้อมแอ้ม

"หือ เออ...ว่าไงนะ เฮ้ย ๆ เมื่อไรจะมาอะไรกันฟะ" อากอนพูดเสียงเอื่อยเฉื่อย ขณะที่อุนซุยซึ่งเดินห่างออกมาแม้จะไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ก็ได้ยินอย่างชัดเจน

"เอ๋...หรือว่าแกรออยู่ที่นั่นแล้วหรือ บ้ารึเปล่าเนี่ย เอาไว้เจอกันตอนเลิกเรียนสิ เช้าตรู่แบบนี้ใครมันจะถ่อสังขารไป หา..." เสียงบ่นดังมาจากห้องน้ำ อุนซุยชะงักอีกครั้ง แกงั้นหรือ...คนในโทรศัพท์เป็นผู้ชายหรอกหรือเนี่ย

"เฮ้ย อย่าเงียบแบบนี้น่า" คราวนี้น้ำเสียงของอากอนยิ่งดูหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก "ชิ...รออยู่ตรงนั้นเลยนะ อย่าเพิ่งไปไหนนะเว้ย"

อุนซุยรอดูสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง อากอนอาบน้ำอย่างรวดเร็วก่อนจะพรวดพราดออกมาแต่งตัว ท่าทางที่ดูรีบร้อนแบบนี้น้อยครั้งมากที่เขาจะได้เห็น

"ยืนมองทำไม มีอะไรหรือ" อากอนถามขึ้นขณะเปลี่ยนเสื้อผ้า อุนซุยส่ายหน้าเล็กน้อย

"อ้อ เปล่า...แค่แปลกใจนิดหน่อย ปกติไม่ค่อยมีผู้ชายโทรเข้าเครื่องนาย" ผู้เป็นพี่ดูลังเลที่จะถามไถ่ "เพื่อนคนไหนหรือ"

"ห๊ะ ไอ้สวะนั่นน่ะนะเพื่อน" เขาแค่นหัวเราะ "พอดีลืมของไว้ที่มันก็เลยจะไปเอาเท่านั้นแหละ นายไปโรงเรียนก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง"

"อย่าโดดเรียนนะ" อุนซุยทำเสียงดุขึ้นเล็กน้อย เขาละกลัวว่าพออากอนเอาของจากเพื่อนเสร็จแล้วจะไปเตร็ดเตร่ที่ไหนต่อจริง ๆ

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว..." เขาตอบรับอย่างขอไปทีก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ พี่หลังจากแต่งตัวเสร็จ ร่างกายที่ยังเย็นชื้นหลังอาบน้ำของอากอนเข้ากอดอุนซุยเอาไว้แนบแน่น ส่วนอุนซุยนั้นกลับยืนนิ่งให้กอดโดยดีแต่ไม่คิดจะโอบร่างนั้นเอาไว้บ้าง

สิ่งนั้นทำให้อากอนนึกฉุนอยู่ลึก ๆ และพาลนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ผู้เป็นน้องผละออกมาจากห้องแล้วรีบเดินทางไปยังจุดนัดพบ แต่พูดก็พูดเถอะ แม้มันจะไม่ไกลจากกันเท่าไรนักแต่การเดินทางจากคานางาว่าเข้าโตเกียวตั้งแต่เช้าเนี่ยมันช่างน่าเบื่อสำหรับคนเอื่อยเฉื่อยอย่างเขาเสียเหลือเกิน

หน้าร้านสะดวกซื้อร้านเดิม ฮิรุม่ายืนเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่หน้าร้านพร้อมมองนาฬิกาเป็นระยะ ชิ...ไอ้โหดนั่น ถ้าไม่มาในห้านาทีนี้เขาต้องกลับไปซ้อมตอนเช้าสายแน่ ๆ ขืนปล่อยเจ้าแป๊ะอ้วนนั่นซ้อมคนเดียวเดี๋ยวตอนเย็นมันก็มางอแงใส่อีกแหง

รออยู่อีกสักพักกระทั่งเลยเวลาอากอนก็ยังไม่โผล่หัวย้อมสีนั่นมาเสียที ฮิรุม่าเริ่มกัดฟันกรอด ๆ อย่างฉุนขาด ฟันแหลม ๆ ขบเข้าด้วยกันจนฟันแทบบิ่น เลยเวลาไปกว่าสิบนาที ในที่สุดเจ้าหมอนั่นก็มา...

"ฮึ่ย!! ไอ้โหดตูดหมึกนี่ ของ ๆ แกเองแท้ ๆ ก็หัดรีบร้อนมาเอากลับไปหน่อยสิฟะ!" ฮิรุม่าโวยลั่นพร้อมกับหยิบปืนกลออกมาจากไหนก็ไม่รู้ เขาหันปากกระบอกปืนไปทางอากอนที่เดินมาใกล้ด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อย เมื่อเป้าหมายเห็นเข้าก็รีบรุดเข้ามาฝืนมือฮิรุม่าเอาไว้

"หา! ตกลงว่าฉันผิดหรือไงฟะ ใครใช้ให้แกมารอแต่เช้าแบบนี้ล่ะ ถึงไม่ได้บอกว่าให้มาตอนไหนแต่มันก็ต้องเป็นหลังเลิกเรียนไปแล้วไม่ใช่หรือไง!" อากอนจับมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่นขณะที่เจ้าผมชี้หัวทองพยายามจะยิงเขาให้ได้อย่างเป็นจริงเป็นจัง

"กุญแจที่อุตส่าห์ห้อยคอไว้มันสำคัญแค่นี้เองเรอะ! ไอ้ฉันก็นึกว่าแกต้องรีบเอาไปใช้ตอนเข้าเรียน เพราะงั้นมันก็ต้องเอามาคืนตอนเช้าไม่ใช่รึไง!" ฮิรุม่าแจงเหตุผลเหมือนพยายามจะบอกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก

อากอนหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง หืม...ที่มันพูดก็ถูกแฮะ อุตส่าห์มาแต่เช้าเพราะคิดแบบนี้หรือเนี่ย เขายิ้มกริ่มเหมือนขบขัน เมื่อเห็นอากอนยิ้มฮิรุม่าก็เหลือบขึ้นมามองเขาอย่างโกรธ ๆ

"เจอกันแค่ข้ามคืนยังอุตส่าห์เป็นห่วงฉันขนาด น่ารักจริง ๆ เลยนะ" อากอนแกล้งหยอกล้อกวนอารมณ์อีกฝ่าย ทางฮิรุม่าก็เผยยิ้มแสยะก่อนจะขึ้นเสียงสูงขึ้นมา

"เคี๊ยก ๆ สำคัญตัวเองไปหรือเปล่า ไอ้ฉันก็ไม่อยากให้ธุระยุ่งยากมันค้างคาต่อไปอีกก็เท่านั้นแหละ" เขาดึงมือออกจากมือของอากอนแล้วถอนหายใจราวกับเบื่อหน่าย เกือบจะสายอยู่แล้ว แบบนี้ไปซ้อมเช้าไม่ทันแล้วแน่ ๆ

"อากอนนน!!!" เสียงหนึ่งดังขึ้นโดยที่ฮิรุม่ายังไม่ทันได้ร่ำลา ทั้งสองหันไปมองต้นเสียงก็พบคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่ด้วยท่าทีเอาเรื่องแถมยังมีอาวุธครบมือ

"อากอน! เมื่อคืนแกทำร้ายน้องสาวฉันสินะ! นอกจากฉุดกระชากลากถูแล้วยังพยายามลวนลามด้วยใช่มั้ย!" ชายร่างท้วมซึ่งยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มโวยวายขึ้น

"อย่ายอมมันนะครับคุณโมริอิ จะให้มันมาหยามหน้าแก๊งเราไม่ได้เด็ดขาด" คนที่อยู่ข้าง ๆ ทำเป็นสนับสนุนเอาหน้า

"หา~ใครไปฉุดไปถูน้องแกตอนไหนกัน" อากอนทำเสียงกวนบาทาพร้อมกับขมวดคิ้วเลิกขึ้น

"เมื่อคืนแกลากโมโมะออกไปเที่ยวใช่มั้ยล่ะ! น้องฉันกลับมาตั้งดึกดื่นแถมยังบอกว่าโดนแกทำร้ายลวนลาม ไอ้สารเลวเอ๊ย!" คนร่างท้วมที่ชื่อโมริอิแจงต่อ อากอนหรี่ตาทำหน้าเจื่อน หืม...แล้วโมโมะนี่มันใครนะ

"เฮ้ย ยัยนั่นที่แกควงอยู่เมื่อคืนหรือเปล่า" ฮิรุม่านึกรำคาญจึงช่วยเตือนสติให้ เท่านั้นอากอนถึงนึกขึ้นได้

"อา...ยัยสมองกลวงนั่นน่ะเอง!"

"ว...ว่าไงนะ!" โมริอิร้องว้ากอย่างฉุนขาด "เฮ้ย! เล่นมันเลย!!"

คนทั้งฝูง...เอ้ย ทั้งกลุ่มกว่าสิบห้าคนโผกันเข้ามาหาอากอนในทันที ชายหนุ่มขยับแว่นกันแดดของตัวเองเล็กน้อยแล้วดันร่างของฮิรุม่าให้ถอยหลังไป ส่วนตัวเขานั้นรอศัตรูมาถึงตัวแล้วเริ่มซัดไม่ยั้ง แต่ละหมัด ๆ พุ่งเข้าใบหน้าของคนเหล่านั้นอย่างแม่นยำ

ฮิรุม่านึกทึ่งที่ไม่มีใครทำอะไรอากอนได้เลย ไม่ว่าจะเป็นหมัดเท้าเข่าศอกมีดไม้ต่าง ๆ ที่พุ่งเข้าใส่ อากอนก็เบี่ยงตัวหลบได้ทั้งหมด ใช่แล้ว...อย่างที่เขาสงสัยอยู่เมื่อคืน อย่างกับว่าหมอนี่ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าคนทั่วไปอย่างนั้นแหละ

ยิ่งกว่านั้น ดวงตาสีเขียวจดจ้องไปที่การต่อสู้ตรงหน้า อากอนเวลามีเรื่องชกต่อยนี่กลับมีสีหน้าสนุกสนานกว่าเวลาปกติเสียอีก หมอนั่นฉีกยิ้มอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็หัวเราะเยาะขึ้นมาเสียเฉย ๆ

ไม่นานนักคนกว่าสิบห้าก็ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นกว่าครึ่งพร้อมความตกใจของคนที่ผ่านไปมาแถวนั้น อากอนหัวเราะลั่นอย่างสะใจพร้อมกับกระชากคอเสื้ออีกคนหนึ่งเข้ามาใกล้แล้วต่อยเสียจนร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น

อา...ใช่แล้ว นั่นมันอย่างกับ... ฮิรุม่าคิด ภาพที่ดูบ้าคลั่งของอากอนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

มารร้าย...

"ถ...ถอยก่อน! ถอยยย!!!" โมริอิออกคำสั่ง ทุกคนในกลุ่มรีบวิ่งถอยออกมาทันที แต่อากอนยังอยู่ในอารมณ์สนุก เขาก้าวเข้าไปคว้าตัวเจ้าหัวหน้ากลุ่มเอาไว้แล้วจับทุ่มลงพื้นก่อนจะกระทืบซ้ำ

"ฮ่า ๆ ๆ อะไรกัน แค่นี้ก็จอดแล้วหรือ" ชายหนุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เจ้าพวกคนที่เหลือไม่สนใจหัวหน้าของตัวเองแล้ว พวกมันวิ่งหนีสุดชีวิตไปคนละทิศละทาง ฮิรุม่าทอดสายตามองเจ้าพวกนั้นอย่างหงุดหงิดในใจ แก๊งค์อะไรกันฟะ ถึงเวลาเดือดร้อนล่ะหายหัวกันหมด

อากอนยืนพักอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางความเงียบระหว่างทั้งคู่ ยังไม่ทันที่ฮิรุม่าจะเอ่ยปากลา คนอีกกลุ่มก็โผล่มาอีก คราวนี้ออกมาพร้อมกับกว่ายี่สิบคนทีเดียว

"เฮ้ย! แกน่ะ!" หัวหน้าทีมกลุ่มนี้เป็นผู้ชายร่างสูงหน้าตาดูจริงจัง เขาชี้นิ้วมาทางอากอนกับฮิรุม่าที่ยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ

"อะไรอีกล่ะ น่ารำคาญจริง ๆ ไอ้สวะพวกนี้นี่" อากอนเริ่มโมโหและก้าวเท้าเข้าไปอย่างหวังที่จะจัดการให้มันจบ ๆ ไป

"ฮิรุม่า! แกรีบเอาวิดีโอที่อัดไว้เมื่อคืนออกมาซะ" เจ้าโย่งคนเดิมตะโกน

"อ้าว ของแกหรอกเหรอ" อากอนชะงักเท้ากึก ฮิรุม่าทำหน้าเฉยไม่ตอบอะไรแต่เป่าหมากฝรั่งในปากเป็นลูกโป่งออกมาตามความเคยชิน

"ว่ายังไงล่ะ จะส่งคืนมาซะดี ๆ หรือจะต้องเจ็บตัวก่อน หา!" อีกฝ่ายขู่เสียงลั่น ทุกคนในกลุ่มมีไม้หน้าสามถืออยู่ในมือทั้งนั้น พวกเขาทำเป็นขยับไม้ไปมาด้วยท่าทีเอาจริง ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นเด็กโรงเรียนมาโอที่อยู่ในร้านเหล้าเมื่อคืน แต่บางคนก็แค่ตามมาช่วยเท่านั้น เจ้าพวกนั้นสืบเท้าเข้ามาใกล้ อากอนที่เห็น

เจ้าพวกนั้นเริ่มสืบเท้าเข้ามาใกล้ อากอนที่เห็นท่าไม่ดีกำลังจะก้าวเข้าไปหาคนกลุ่มนั้น แต่ฮิรุม่าที่ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่กลับเอาแขนผอม ๆ กันไว้แล้วแสยะยิ้ม เขาหยิบสมุดปกดำขึ้นมา ทุกคนที่เคยได้ยินชื่อเสียงของสมุดนั่นพากันสะดุ้งทันทีที่เห็น

"เคี๊ยก ๆ อ้อ~เจ้าอาคิโยชิห้องสาม ชมรมมวยนี่เอง เอ...ดูหน้าเข้ม ๆ แบบนี้ไม่ยักรู้เลยนะเนี่ยว่าแอบเก็บรูปนักร้องชื่อดังไว้ในกระเป๋าตังค์ตั้งหลายคน ติ๊ต่างว่าเป็นรูปแฟนเพราะตัวเองไม่มีสาวแลสินะ"

อาคิโยชิหัวหน้ากลุ่มสะดุ้งจนหน้าซีด เพื่อน ๆ เริ่มหันมามองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ

"เอ แล้วเจ้าคนข้าง ๆ นี่ล่ะ อ้อ...มัตสึดะห้องสองชมรมมวยเหมือนกัน โตจะหน้าแก่ป่านนี้แล้วแค่ขี่จักรยานล้มที่หน้าปากซอยบ้านตัวเองยังร้องไห้โฮเป็นเด็ก ๆ อีกเหรอฟะ"

"อ้าว แล้วนี่ล่ะ โยชิดะ จะจีบสาวก็ไม่กล้า ได้แต่แอบสะสมของ ๆ ผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ โรคจิตชะมัดเลยแฮะ แถมยังแอบชอบยัยอ้วนมิอิอีกต่างหาก เฮ้ย! รสนิยมแกมันจะพิลึกไปหน่อยมั้ง~"

ส...สุดยอด... อากอนหันไปมองฮิรุม่าด้วยความทึ่งระหว่างที่ฮิรุม่ายังไล่เรียงแฉความลับของทุกคนในกลุ่มนั้นต่อไป นี่มันมีความลับของทุกคนในโรงเรียนเลยหรือไงกันนะ

"น...หนอย!! จะแฉอะไรก็แฉไปเถอะ แค่จัดการมันแล้วยึดเอาสมุดนั่นมาก็จบแล้ว!!" เจ้าหัวหน้ากลุ่มประกาศขึ้นก่อนจะวิ่งนำเข้ามา คนอื่น ๆ จึงวิ่งเข้าใส่ฮิรุม่าด้วย อากอนจ้องเขม็งกลับไปพร้อมกับก้าวเท้าไปโดยกะจะเข้าไปลุยแทน

ทันใดนั้นทุกฝีเท้าก็ชะงักกึกเมื่อฮิรุม่าเอาปืนนานาชนิดออกมาจากตรงไหนก็ไม่รู้ แม้แต่อากอนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจไปด้วย ไอ้บ้านี่มันกะเล่นถึงตายเลยหรือไงกันฟะ!

"เคี๊ยก ๆ เอ้า! เป็นไง ไม่เข้ามาล่ะ"

"ป...ปืนไม่มีกระสุนหรอก!" เจ้าหัวหน้าทีมพูดขึ้นเพื่อปลุกใจ ไม่ทันขาดคำฮิรุม่าก็สาดกระสุนเปรี้ยง ๆ ใส่พื้นตรงหน้ากลุ่มคนทั้งยี่สิบนั้น หลายคนร้องจ๊ากก่อนจะรีบวิ่งหนีไปทันที และพอมีคนหนึ่งวิ่งคนที่เหลือก็วิ่งตามไปด้วยทันที

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบอีกครั้ง อากอนยืนนิ่งแล้วมองพวกคนที่วิ่งหนีไปด้วยความทึ่งแล้วจึงหันมามองหน้าฮิรุม่าอีกครั้ง ว่าแต่ถึงมีกระสุนแต่ในปืนก็เป็นกระสุนปลอมสินะแล้วยังสมุดปกดำนั่นอีก หมอนี่ใช้วิธีนี้เอาตัวรอดมาตลอดเลยหรือ

เฮ้อ...ไอ้ปีศาจจอมเจ้าเล่ห์เอ้ย... อากอนคิดก่อนจะลอบยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกอย่างกับได้เจอกระจกที่สะท้อนเงาของตัวเองอย่างไรอย่างนั้นแหละ

.

.

.

.

.

edit @ 24 Feb 2008 17:58:32 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]