SadmanStanding

 

Chapter 2 : Blackjack

คลับFlash21เต็มไปด้วยผู้คนเช่นเคย ยามค่ำคืนกำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เมื่อประตูร้านเปิดออกพร้อมชายร่างสูงที่เดินเข้ามาด้านในเสียงจอแจก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงทักทายดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ

"อ้าว อากอนเป็นไงบ้าง!" คำทักทายประมาณนี้ได้ยินกันจนคุ้นหู ที่จริงอากอนเพิ่งจะอยู่ม.ต้นปีสองเท่านั้นเองแต่เพราะออกมาเที่ยวบ่อยคนก็เลยรู้จักเยอะ...โดยเฉพาะพวกผู้หญิง แม้แต่วันนี้เขาก็ควงผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง

หลังจากฝ่ามรสุมคนรู้จักมาได้แล้วชายหนุ่มก็เข้ามานั่งตรงเคาน์เตอร์พร้อมสั่งเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอลล์ผสมเพียงเล็กน้อย วันนี้เขายังไม่มีอารมณ์อยากจะเมาเท่าไรนัก

"อากอนนี่เจ้าชู้จริงเลยนะ เมื่อกี้ก็มีผู้หญิงหันมาเขม่นฉันตั้งหลายคน เด็กนายทั้งนั้นเลยสิ" เพื่อนสาวที่มาด้วยกันแซวอย่างรู้ทัน

"หา~ เด็กเดิกอะไรกัน ตอนนี้ก็มีแต่เธอคนเดียวน่ะแหละ" ชายหนุ่มถอดแว่นออกก่อนจะหันไปทำหน้าใสซื่อพร้อมโปรยยิ้ม "ก็โมโมะจังน่ารักสุดเลยนี่นา"

"แหม ทำเป็นปากหวาน" หญิงสาวม้วนผมที่ดัดประบ่าของตัวเองเล่นราวกับขัดเขิน จริง ๆ แล้วเธอกับผู้หญิงคนอื่นก็รู้กิตติศัพท์ของผู้ชายคนนี้ดีแต่พวกเธอก็ยังสนุกที่จะได้ควงกับเขาอยู่ดีเพราะรูปร่างหน้าตาของอากอนและเขาก็คารมคมคายเสียด้วย

อากอนเองก็ไม่ได้นึกจริงจังกับใคร ชายหนุ่มจิบเครื่องดื่มสีแปลกในแก้วตัวเองพร้อมกับเบนสายตาไปทางหนึ่ง ยัยสมองกลวง...ทำเป็นแซวทั้งที่รู้อยู่แล้วแท้ ๆ เธอเองก็คั่วผู้ชายเป็นว่าเล่นเหมือนกันน่ะแหละ ถ้าไม่เห็นว่าหน้าตาดีหน่อยหุ่นดีอีกนิดฉันคงไม่มาเดินกับเธอหรอก...

อากอนนั่งคุยกับคนอื่นไปเรื่อย ๆ เหมือนฆ่าเวลา เขากะว่าพอเที่ยงคืนเมื่อไรก็จะอาสาพายัยสมองกลวงนี่ไปส่งบ้านแล้วก็รวบหัวรวบหางซะ จะได้เลิกติดต่อกันเสียที นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาควงผู้หญิงคนนี้มาเที่ยว

"โมโมะทำเล็บมาใหม่ด้วยนะ แต่จับของไม่ค่อยถนัดเลย~ อากอนป้อนเค้าหน่อยสิ" หญิงสาวทำเป็นอ้อน อากอนยิ้มรับแล้วถือแก้วทรงสูงของเธอไว้ให้ สวะเอ๊ย...ทำเป็นถือแก้วเองไม่ได้ วัน ๆ ก็เอาแต่คุยเรื่องงี่เง่าพรรค์นี้ น่ารำคาญเป็นบ้า เขาไม่น่าทนยัยเซลล์สมองผุพังมาได้ตั้งสามครั้งเลย อากอนบ่นในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน

"เอาล่ะ! แขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ กิจกรรมของเราวันนี้ชิงเงินรางวัลห้าหมื่นเยน~กับเกมแบล็กแจ็ค ใครต้องการลงแข่งเชิญลงทะเบียนได้ที่โต๊ะข้างเวทีเลยนะครับ ค่าสมัครคนละพันเยน แต่ใครสั่งเครื่องดื่มพิเศษของวันนี้แล้วเล่นได้ ฟรี!"

พิธีกรเรียกร้องความสนใจกลางร้าน อากอนเพิ่งจะสังเกตเห็นโต๊ะที่มีไพ่เรียงกันอยู่เหมือนในบ่อนคาสิโน คลับFlash21เป็นคลับสำหรับพบปะสังสรรค์กันแบบสบาย ๆ มีเหล้า มีเพลง มีการเต้น แต่ไม่แออัดเหมือนผับบาร์ทั่วไป อากอนแม้จะชอบเที่ยวแต่ก็ไม่ได้ชอบไปเต้นเบียดกับคนอื่นแบบนั้นเพราะมันน่ารำคาญมากกว่าสนุกเขาจึงเลือกมาที่นี่บ่อย ๆ เพราะมีเพื่อนเที่ยวช่วยแนะนำมา

บางทีทางร้านก็จะมีกิจกรรมจัดให้เล่นกันเป็นระยะตามความพอใจของเจ้าของร้าน ดูเหมือนวันนี้จะเป็นเกมไพ่แบล็กแจ๊คที่มีกติกาง่าย ๆ คือรวมแต้มให้ได้ยี่สิบเอ็ดแต้ม หรือใครแต้มสูงกว่าก็ชนะไป แต่ถ้าเรียกขอไพ่เพิ่มแล้วเกินยี่สิบเอ็ดแต้มจะถือว่าพลาดและแพ้ทันที

"เฮ้! ไม่ไปเล่นกับเขาหรือ นายดวงดีนี่หว่า ตอนเกมพระราชาก็ได้เป็นพระราชาซะเกือบทุกทีน่ะ" เพื่อนชายคนหนึ่งส่งเสียงเชียร์มาจากอีกโต๊ะ อากอนรีบหันไปส่ายหน้า

"วันนี้ไม่มีอารมณ์น่ะ" เขาตอบพร้อมเหลือบมองนาฬิกา เกมจะเริ่มตอนเที่ยงคืน ขืนเล่นก็ไม่ได้ไปบ้านยัยสมองกลวงนี่พอดีน่ะสิ

"อากอน ๆ ถ้าชนะได้เงินด้วยนา ไม่ลองดูเหรอ เครื่องดื่มพิเศษวันนี้นายก็สั่งมานี่นา" โมโมะรีบเชียร์ ถ้าวันนี้อากอนชนะเลิศเธอที่ควงกับเขาก็ดูโก้ไปด้วยแน่ ๆ

ชายหนุ่มมองแก้วตัวเองพร้อมหันไปมองป้ายเมนูด้านหลังบาร์เทนเดอร์ จริงด้วย เขาไม่ทันสังเกตเลย แบบนี้เขาก็เล่นฟรีได้น่ะสิ

"นะ ๆ เล่นเถอะนะ เกมนี่มันก็อาศัยดวงอย่างเดียวน่ะแหละ" หญิงสาวข้างตัวยังคะยั้นคะยอ

จริง ๆ มันต้องใช้สมองด้วยแต่เธอไม่เคยมีเซลล์สมองกับคนอื่นเขาก็คงไม่เข้าใจล่ะนะ เขานึกดูถูกพร้อมเหยียดยิ้มอย่างร้าายกาจ เอาเถอะ ห้าหมื่นกับการเที่ยวกับยัยนี่อันไหนน่าสนใจกว่าก็รู้ ๆ กันอยู่

เขาเดินไปลงทะเบียนที่โต๊ะพร้อมมีเสียงเชียร์ขึ้นมาเป็นระยะ บางเสียงก็ฟังดูเมา ๆ พิกล อากอนเขียนชื่อและนามสกุลลงไปอย่างหวัด ๆ ตอนที่เขียนนามสกุลคอนโงลงไปเขาเผลอนึกถึงคอนโง อุนซุยขึ้นมา...

'พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ' เสียงและสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยอมทุกข์ของอุนซุยสะท้อนขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง อากอนเผลอกำปากกาแน่นจนมันหักละเอียดคามือ

"อ้าว ไอ้ตูดหมึกนี่ ดันหักปากกาซะแล้วฉันจะเอาอะไรเขียนล่ะ หือ..." เสียงหนึ่งบ่นมาจากข้างหลังแต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนจะเป็นการแซวอย่างอารมณ์ดีมากกว่า อากอนหันกลับไปทำตาขวาง เพราะคิดถึงเรื่องของพี่ขึ้นมาทำให้เขาชักจะหงุดหงิดอีกครั้ง

ชายที่ยืนต่อคิวอยู่ข้างหลังเขานั้นเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน รูปร่างสูงผอมบาง ผมสีทองชี้ตั้งท่าทางกวนอารมณ์ยิ่งนัก อากอนจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าได้รูปนั้นโดยไม่คลายอารมณ์หงุดหงิดลงเลย

"...โทษที" อากอนตอบรับเสียงนิ่งก่อนจะเดินกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง เมื่อลงนั่งแล้วสายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ผู้ชายคนนั้นซึ่งกำลังเขียนชื่อลงแข่งด้วยปากกาด้ามใหม่ที่เจ้าของร้านหยิบมาให้

"มีอะไรหรืออากอน" โมโมะถามขึ้นเพราะเห็นคนที่เธอควงด้วยมุ่งความสนใจไปที่อื่น ชายหนุ่มเหยียดยิ้มแล้วหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมอีกครั้ง

"หืม ไม่มีอะไรหรอก" เขาตอบพร้อมกับนึกถึงรอยยิ้มที่ดูมั่นอกมั่นใจของผู้ชายคนเมื่อกี้

"ท่าทางเกมวันนี้จะสนุกนะ"เขาทิ้งท้ายแล้วเริ่มจิบเครื่องดื่มต่อไปเพื่อรอเวลา...

เมื่อใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกทีในที่สุดทางร้านก็เริ่มเกมโดยจับคู่ผู้เข้าแข่งขันแล้วแข่งกันทีละคู่ แข่งคู่ละห้าตาใครชนะมากกว่าก็เข้ารอบไป เป็นการแข่งแบบทัวร์นาเม้นท์นั่นเอง

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยาก ไม่รู้ว่าอากอนพกดวงอะไรมาแต่เขาก็ชนะเข้ารอบอย่างสบาย ๆ แม้ไม่ถึงกับจับไพ่มาได้แบล็กแจ๊คยี่สิบเอ็ดแต้มในทันทีแต่ก็ผ่านเข้ามาได้เรื่อย ๆ โดยไม่ติดขัดอะไร

ท่ามกลางความเฮฮาในคลับ อากอนกลายเป็นตัวแททนของสายAจับจ้องไปที่การแข่งของสายB เนื่องจากมีคนเข้าแข่งถึงยี่สิบคนจึงต้องแบ่งเป็นสองสายเพื่อความรวดเร็ว

ผู้ชายผมสีทองคนนั้นเองก็ชนะผ่านมาได้เรื่อย ๆ เช่นเดียวกัน อากอนคอยจ้องมองจับผิดการโกงแต่ก็ยังไม่เห็นมีวี่แวว ชายหนุ่มแอบยิ้มเยาะ สงสัยจะเป็นพวกพกดวงมาเต็มเปี่ยมเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่

"เอาล่ะครับ ตอนนี้เราก็ได้ตัวแทนของทั้งสองสายแล้ว! สายA คอนโง อากอน แขกประจำของร้านเรา ส่วนสายB ที่มาในนามมาโอเดวิลแบ็ท! แหม...ต้องมีชื่อปลอมด้วย ลึกลับดีจริง ๆ" พิธีกรบนเวทีเตี้ย ๆ แซวอย่างเป็นกันเอง

อากอนลุกจากเคาน์เตอร์ไปนั่งบนเวที ขณะเดียวกันชายปริศนาคนนั้นก็ลงนั่งที่ฝั่งตรงข้าม เกมเริ่มขึ้นด้วยการแจกไพ่จากเจ้าหน้าที่ของคลับและมีพิธีกรคนเดิมที่พยายามพากษ์แทรกมุกตลกให้ครึกครื้นอยู่ตลอดเวลา

ตาแรกเปิดมาอากอนก็ได้แบล็กแจ๊คยี่สิบเอ็ดแต้มในทันที เสียงฮือฮาเกิดขึ้นในคลับอีกครั้งก่อนจะเป็นเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน ชายผมสีทองแบมือทิ้งไพ่แต่ไม่แสดงสีหน้าอะไร

"อะไรกัน ๆ อย่ายอมแพ้เขานะครับ เงินรางวัลตั้งห้าหมื่นเชียวนะ" พิธีกรเข้าไปยืนใกล้ ๆ ชายลึกลับคนนั้นแล้วพยายามกระวีกระวาดเชียร์

"หนวกหูน่าเจ้าปากมากตูดหมึก" ชายผมทองแสยะยิ้ม รอบนี้ต่างฝ่ายต่างเรียกไพ่เพิ่มอีกหนึ่งใบ

"ถ้าอย่างนั้นมาดูทางคุณคอนโงดูบ้าง เปิดไพ่เลยนะครับ"

ไพ่ของอากอนรวมเป็นสิบเก้าแต้ม แต่เมื่อชายลึกลับเปิดไพ่ออกมากลับเป็นยี่สิบเอ็ดแต้ม ผลจึงออกมาว่าทั้งคู่ชนะไปคนละตา รอบที่สามอากอนจับได้แบล็กแจ๊คอีกครั้ง

เข้าสู่ตาที่สี่ ชายผมทองเมื่อได้ไพ่ไปก็ยิ้มกริ่มแล้วสบตากับอากอนก่อนจะประกาศไม่จั่วไพ่เพิ่ม นั่นทำให้อากอนชะงักในทันที

ในมือของเขา...ไพ่รวมเป็นสิบแปดแต้มซึ่งถือว่าค่อนข้างสูงอยู่แล้ว แต่ด้วยท่าทางของชายผมทองที่ดูจะมีความมั่นใจเหลือเกินนั้นทำให้อากอนชักไม่แน่ใจว่าไพ่ในมือฝ่ายตรงข้ามจะสูงขนาดไหน แม้จะไม่ใช่แบล็กแจ๊คแต่ก็อาจเป็นสิบเก้าหรือยี่สิบแต้มก็ได้

ไม่เป็นไรน่า ตอนนี้นำอยู่สองต่อหนึ่งตา ถึงจะพลาดก็แค่เสมอเท่านั้น อากอนคิดใคร่ครวญก่อนจะเรียกไพ่เพิ่มหนึ่งใบ...แต่โชคไม่ดี ไพ่ใบนั้นคือแปดโพธิ์ดำ กลายเป็นว่าไพ่ในมือของเขาสูงกว่ายี่สิบเอ็ดแต้มจึงถือว่าแพ้อย่างแน่นอน

"ถ้าอย่างนั้นเชิญทั้งคู่เปิดไพ่ได้เลยครับ"

"...สวะเอ๊ย" อากอนถึงกับสบถออกมาทันทีที่เห็นไพ่ของฝ่ายตรงข้าม เพียงแค่สิบห้าแต้มเท่านั้น เขาเงยหน้าสบตากับชายผมสีทอง หมอนั่นยิ้มเยาะเขาอย่างร้ายกาจ มันเล่นจิตวิทยากับเขา

รอให้จบเกมก่อนเถอะจะอัดให้ยับเลย อากอนตั้งปณิธานทันที

ผลคะแนนจึงกลายเป็นเสมอกันสองต่อสองจนกระทั่งตาสุดท้าย

"เอาล่ะครับ ในที่สุด...หลังจากนี้เราก็จะได้รู้กันแล้วว่าใครจะเป็นผู้ชนะและได้รับเงินรางวัลห้าหมื่นเยนไป"

การแจกไพ่ตาสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น อากอนเปิดดูไพ่ของตัวเอง เมื่อเห็นเข้าก็ยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัย ไพ่แจ๊คกับสิบดอกจิกทั้งคู่อยู่ในมือเขารวมเป็นยี่สิบแต้ม มีเพียงยี่สิบเอ็ดแต้มเท่านั้นที่จะชนะได้

"แสตนด์" เขาประกาศเสียงดังฟังชัด พิธีกรร้องอู้หูขึ้นมาทันที

"คุณคอนโงประกาศไม่จั่วไพ่เพิ่มแล้วครับ โอ้...แสดงว่าแต้มต้องดีมาก แย่แล้ว ๆ" เขาทำเป็นตื่นเต้นร้อนรน "เดี๋ยวนะ ๆ เดี๋ยวผมขอแอบดูไพ่ของคุณนักพนันปริศนาหน่อยสิ จะได้กี่แต้มเอ่ย"

ว่าแล้วเขาก็เดินไปอยู่ด้านหลังชายผมมสีทองพร้อมทำท่าด้อม ๆ มอง ๆ และในตอนนั้นเองที่ชายลึกลับเงยหน้าสบตากับอากอน ท่าทางที่ดูมั่นใจของอากอนนั้นน่าจะเป็นของจริงไม่ใช่การหลอกเพื่อเล่นสงครามจิตวิทยากับเขาแน่

ชายลึกลับเรียกไพ่เพิ่มในที่สุด พิธีกรที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังตกใจ คนแจกไพ่คว่ำไพ่ส่งมาให้

"อ๊ะ! นี่มัน!!" พิธีกรอุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจอย่างแท้จริง ชายผมสีทองลุกขึ้นยืนก่อนจะกางไพ่ลงบนโต๊ะ

"ยี่สิบเอ็ดแต้ม"

อากอนทิ้งไพ่ลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าตกตะลึง เขาน่ะหรือแพ้!

"โอ้! นี่ นี่มันเสี่ยงมากจริง ๆ ครับ" พิธีกรเดินเข้าไปดูไพ่ของชายลึกลับ ซึ่งประกอบด้วยควีนโพธิ์แดงกับเก้าดอกจิกและสองดอกจิก

"ทั้งที่ได้ควีนกับเก้ามาแล้วรวมเป็นสิบเก้าแต้มซึ่งเป็นแต้มที่สูงมากอยู่แล้ว แต่คุณมาโอเดวิลแบ็ทก็ยังเสี่ยงจั่วเพิ่ม และไพ่ที่ได้มาคือสอง! รวมเป็นยี่สิบเอ็ดแต้ม! ชนะคุณคอนโงที่ได้ยี่สิบแต้มในตานี้นี่เอง!" พิธีกรอธิบายสถานการณ์ด้วยความตื่นเต้นเพราะตอนที่แอบดูไพ่เขานึกไม่ถึงเลยว่าชายผมสีทองคนนี้จะกล้าเสี่ยงขอไพ่เพิ่มอีก

เสียงเฮดังขึ้นให้กับผู้ชนะ อากอนยังยืนนิ่งอยู่บนเวทีอย่างตกตะลึง ดวงขอองเขาแพ้ดวงผู้ชายคนนี้งั้นหรือ

ไม่สิ...ไม่ใช่แค่ดวง หมอนี่อ่านสีหน้าของเขาแล้วประเมินไพ่ในมือของเขาก่อนถึงได้กล้าเสี่ยง อากอนจับจ้องชายแปลกหน้าอย่างตกตะลึง เจ้านั่นพอชนะแล้วก็ไม่หันมาสนใจเขาอีกเลย

"เอาล่ะครับ คุณมาโอมีอะไรจะพูดกับทุกคนในคลับหน่อยไหม หรือว่าเราจะขอทราบชื่อจริงคุณหน่อยได้ไหมครับ" พิธีกรเข้าไปสัมภาษณ์หลังจากมอบเงินรางวัลแล้ว ตอนนั้นเองที่ชายผมสีทองแย่งไมโครโฟนไป

"เคี้ยก ๆ เฮ้ย! พวกเด็กโรงเรียนมาโอน่ะฟังให้ดี ฉันรู้นะว่าพวกแกแอบมาเที่ยวที่นี่กันหลายคน" เขาประกาศลั่นพร้อมรอยยิ้มดุจดั่งปีศาจ หลายคนในที่นั้นสะดุ้งกันเป็นแถวเมื่อได้ยินชื่อโรงเรียนของตน

"ฉันอัดวิดิโอตอนพวกแกชนแก้วดื่มเหล้ากันเอาไว้หมดแล้ว ถ้าไม่อยากให้ไปถึงหูพ่อแม่หรืออาจารย์พรุ่งนี้เช้าจงมาที่สนามของโรงเรียนแล้วเข้าชมรมอเมริกันฟุตบอลซะดี ๆ ชมรมเรามุ่งเป้าจะเข้าทีมชินริวจินาคาให้ได้กันทั้งทีมนะเฟ้ย! ใครเข้ามาแล้วเหยาะแหยะละก็โดนดีแน่"

"อ...อะไรน้า~!!" เด็กโรงเรียนมาโอจากหลายโต๊ะร้องขึ้นพร้อมกัน

"อ๊า! นึกออกแล้ว นั่นมันฮิรุม่า โยอิจิปีสองนี่หว่า!" ใครคนหนึ่งทักขึ้นอย่างเพิ่งรู้ตัว แต่ก็ไม่แปลกเพราะปกติพวกเขาเคยเห็นชายผมสีทองคนนี้เฉพาะตอนใส่ชุดนักเรียนเท่านั้นเอง

"อะไรนะ! อัดวิดิโอลูกค้าแบบนี้ไม่ได้นะครับ! ทางคลับเราไม่อนุญาตให้เก็บภาพในร้านนะ!" พนักงานร้านโวยขึ้นมา พนักงานรักษาความปลอดภัยของคลับรีบพุ่งเข้ามาจะจับตัวฮิรุม่าทันทีแต่เจ้าตัววิ่งหลบไปอย่างรวดเร็ว

ฮิรุม่าหัวเราะลั่นก่อนจะเชิดเงินรางวัลหนีออกไปนอกร้านซึ่งมีมอเตอร์ไซด์จอดรออยู่

"ไปเลยไอ้จิ้งเหลนตูดหมึก" ฮิรุม่าโดดขึ้นซ้อนท้ายแล้วเกาะเอวเพื่อนเอาไว้แน่น ฮาบาชิระ รุยเร่งเครื่องพุ่งไปข้างหน้าด้วยมอเตอร์ไซด์คันเก่ง ในใจเขาหงุดหงิดเล็กน้อย จิ้งเหลนอะไรกันเล่า...คาเมเลี่ยนต่างหากคาเมเลี่ยน...

"อ๊ะ! มันหนีไปแล้ว!" คนหนึ่งที่พุ่งออกมานอกร้านร้องขึ้น

อากอนรีบวิ่งตามออกมาด้วย เขาไม่มีมอเตอร์ไซด์จึงตามไปไม่ได้ ชายหนุ่มได้แต่จ้องไปยังชายผมสีทองที่นั่งมอเตอร์ไซด์หนีไปอยู่ลิบ ๆ ความรู้สึกนี้มันอะไรกันนะ ร้านจะเป็นยังไงก็เรื่องของมันสิ หรือว่าเจ้าพวกเด็กโรงเรียนมาโอก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเลย แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกอยากจะรีบตามหมอนั่นไปก็ไม่รู้

"โรงเรียนมาโอ...ฮิรุม่า โยอิจิ..." อากอนพึมพำกับตัวเอง เขาสรุปเอาว่านั่นเพราะเขายังไม่ได้อัดมันอย่างที่ตั้งใจไว้น่ะสิถึงได้ปล่อยให้หนีไปไม่ได้!

.

.

.

.

.

edit @ 24 Feb 2008 17:57:47 by ++Wadoiji++ [Kongou Agon]