SadmanStanding

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

One Shot : Coffee Break

Pairing : Petr Cech - Carlo Cudicini
Rating: PG

 

 

 

วันนั้นผมพบเขาที่คอฟฟี่ช็อปที่เราเคยแวะเข้ามาดื่มกาแฟด้วยกัน


"เฮ้..." ผมเอ่ยทัก เขาหันมาและดูจะตกใจเมื่อพบหน้า


"ไง" เขารีบตอบก่อนจะรีบเบนสายตาไปที่เคาน์เตอร์ แต่ผมรู้ว่าเขาแค่แสร้งทำ สมาธิของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่ที่เมนูบนโต๊ะนั่นเพราะว่าเขาสั่งกาแฟไปแล้ว


ข้างนอกฝนตก กำลังทิ้งท้ายอย่างอ่อนแรง


ทั้งผม ทั้งเขา ยืนรออยู่ด้วยกันในร้าน ตอนนี้ผมรู้สึกหนาวนิดหน่อยเพราะว่าตากฝนเข้ามาแต่ว่าก็เปียกแค่นิดเดียวเท่านั้น เรื่องของเรื่องคือผมยังไม่ได้สั่งกาแฟเลย ตอนนี้ผมอยากจะคุยกับเขามากกว่าแต่ก็คิดเรื่องที่จะคุยไม่ออกนอกจากเรื่องฟุตบอล คาโลเหลือบมามองผมจากนั้นก็หันไปรับกาแฟของตัวเองที่ชงเสร็จเรียบร้อยแล้วมา


"ไม่สั่งเหรอ" เขาถามทั้งที่ยังหันหลัง ผมมองแผ่นหลังของเขาแล้วแสร้งหัวเราะ


"กำลังคิดอยู่"


ผมโกหก


ตอนนี้ผมคิดแต่ว่าอยากจะกอดเขา...เท่านั้นเอง


คาโลหันมาและยื่นกาแฟของเขามาให้ ผมตกใจนิดหน่อยแต่ก็รีบรับมาโดยดี...ที่จริงก็ไม่ดีเท่าไร ผมลุกลนจนจับผิดมุม ก็เลยโดนความร้อนจากแก้วลวกมือเข้า ผมรีบวางแก้วลงกับโต๊ะก่อนจะจับขึ้นมาใหม่อีกครั้ง


"เอ่อ..." ผมมองหน้าเขาโดยที่ถือกาแฟแก้วนั้นเอาไว้ในมือ


"นึกว่านายหนาวก็เลยให้นายก่อน" เขาชิงตอบก่อนที่ผมจะถาม "ดื่มซะ อย่าคิดมาก"


ผมทำตามที่เขาบอก ไออุ่นจากกาแฟช่วยให้อุ่นขึ้นได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ หลังจากนั้นผมก็สั่งกาแฟคืนให้เขา พวกเราดื่มกาแฟรสชาติเดียวกัน บางที...เขาคงจะจำได้ ก็เลยเอาของเขาให้ผมดื่ม หรือไม่เขาก็อาจจะไม่ได้คิดไปถึงขนาดนั้นก็ได้


เวลานั้นผมภาวนา...ให้เขาดื่มกาแฟที่ผมสั่งให้นั้นช้า ๆ และระหว่างนั้นผมก็พยายามชวนคุยเรื่องต่าง ๆ เช่นเรื่องครอบครัว เรื่องทั่ว ๆ ไป แต่คุณรู้ไหม...สุดท้ายมันก็กลับมาที่เรื่องฟุตบอลอยู่ดี มันช่วยไม่ได้เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่เราต่างอยู่กับมันทุก ๆ วัน ที่จริงผมไม่อยากจะพูดเรื่องนี้กับเขาเพราะกลัวว่าเขาจะนึกถึงตอนที่อยู่เชลซี ช่วงเวลาที่เขาต้องนั่งเป็นโกลสำรองอยู่เป็นเวลานาน...


'มันไม่ใช่ความผิดของนาย' ในวันที่เขาบอกว่าจะย้ายทีมเขาพูดกับผมแบบนั้น


ผมยิ้มให้เขา และกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย


ทั้งเขาทั้งผมต่างเป็นนักกีฬา พวกเราเคยยืนอยู่ในจุดสูงสุดของทีม พวกเราต่างอยากจะลงสนามเพื่อแสดงฝีมือ แต่ตำแหน่งตัวจริงมีได้แค่คนเดียว...และผมเป็นคนที่แย่งโอกาสลงสนามไปจากเขา


ผมไม่รู้จะพูดอะไรได้


วันนั้นผมถามเขาว่า 'ผมจะไปหาคุณบ้างได้ไหม' เขาตอบกลับมาว่า 'ไม่รู้สิ' เป็นคำตอบที่คลุมเครือจนผมไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกยังไง หลังจากที่เขาออกจากทีมเชลซีไปแล้วเราก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย แต่วันนี้ผมพบกับเขาที่นี่...มันทำให้ผมรู้ว่าผมคิดถึงเขามากแค่ไหน


คาโลดื่มจนหมดแก้วและโยนแก้วกระดาษลงถัง ผมลองถามว่าเขาจะไปไหนต่อ แต่เขาบอกว่าจะกลับบ้านแล้วก็พาครอบครัวไปทานข้าว นั่นทำให้ผมไม่มีโอกาสอะไรเลย คาโลบอกลาและกำลังจะเดินออกไปทางประตูร้าน ผมรั้งเขาไว้ไม่ได้ ทั้งวันนั้น และวันนี้ก็ด้วย


คาโลเดินออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมมองไล่หลังเขาไปจนสุดสายตา ในที่สุดผมก้มหน้าลง...มือบีบแก้วกระดาษจนมันยับคามือ ได้แต่กัดฟันเพราะรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่า บางทีผมอาจจะหัวเราะแล้วก็ชวนเขาไปเที่ยวที่ไหนสักที่ในวันอื่น ๆ ก็ได้ แต่ว่าผมก็ไม่ได้พูดออกไป...


ผมไม่กล้า...เพราะรู้ว่าลึก ๆ แล้วเขาคงเกลียดผม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ไปจากเชลซี วันที่ผมกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็ไม่ได้ตอบสนองอะไรเลย มือของเขาวางนิ่งเฉยอยู่ข้างลำตัว และปล่อยให้ผมกอดเขาอยู่ฝ่ายเดียว


ผมทิ้งแก้วลงถังขยะในร้าน และในตอนนั้นเองมือถือของผมสั่น มีข้อความเข้ามา พอเห็นว่ามันมาจากเขาผมก็รีบเปิดอ่านทันที


ข้อความ :

ปิดฤดูกาลได้ดี
ฉันเองก็จะสู้เต็มที่เหมือนกัน


ข้อความสั้น ๆ ไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรมากมาย ผมยิ้ม...แต่กลับรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ หลังจากเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงและเดินออกมานอกร้านแล้ว ผมจ้องมองไปตามทางที่เขาเดินไป


บางทีครั้งหน้า...ผมอาจจะชวนเขามานั่งที่ร้านนี้ด้วยกันอีกก็ได้


คุณว่าเขาจะยอมมาไหมนะ






FIN.

 

 

 

 

 

______________________________________

 

 

 

 

..............แต่งออกมาซะแล้วว่ะ....

 

ตั้งใจว่าจะไม่ไร้สาระแล้วแท้ ๆ OTZ

 

แต่มันทนไม่ด้ายยยยยยยย

มันคาใจเจงเจงงงงงงงงง 

ยิ่งเห็นรูปคาโลตอนออกจากเชลซียิ่งเจ็บแปลบ ๆ โฮววววว

ทั้งที่ชอบคู่แลมป์เทอรี่มาก แต่ฟิคแรกที่แต่งดันเป็นเช็กคาโลซะง้านนนน

 

อ้ายยยยยยยย  อยา่กวิ่งไปตักพริกป่นกินให้ตายไปเลยว้อยยยย

 

OTZ .............................. 

 

เอาไปลงในพันทิปด้วย ห้องศุภ... เพราะตอนแรกขี้เกียจอัพบล็อก

มาคิดอีกที...มันจะดีแล้วเรอะ OTZ อา...ช่างเถอะฟ่ะ 

 

 

ปล.ไหนว่าครั้งหน้าจะเขียนแมนยูไงฟะ... OTZ อา ขอลัดคิวก่อนแล้วกัน...